Ze mogen open hoor, van mij, de winkels.
Sterker nog, ik vind het wel makkelijk, en maak er graag gebruik van.
En toch.
Die zondagrust was niet zo’n gek idee.
Een dag in de week de boel stil zetten. Met zijn allen. Want wat je met zijn allen doet is krachtiger dan wat je alleen doet.
Een dag voor bezinning.
Het wiel stil leggen, omdat je, als het doordraait, je zo makkelijk laat mee voeren.
Voor je het weet ben je opgeslokt door alles wat zo belangrijk lijkt, maar wat zo ontzettend relatief wordt als je afstand zou kunnen nemen.
Ik hoef je dat niet uit te leggen, je weet het zelf best.
Je bent niet voor niets bezig met bucketlijstjes, moodboards, inspiratiegroepen op facebook of linked-in, je cursus mindfulness.
Mooi allemaal, maar allemaal het wiel opnieuw uitgevonden.
Want we hadden het al.
De zondag.
Dag om alles stil te leggen. Elkaar te ontmoeten.
We gaan naar een mooie plek. Iemand leest zijn blog voor. We luisteren naar mooie muziek. We zijn samen, praten wat, of wandelen.
Een dag om bij anderen te zijn, helemaal, zonder afleiding.
Een dag om bij jezelf te komen, helemaal, zonder afleiding.
Ik snap het wel, hoor dat we dat nu op andere manieren zoeken.
Maar zullen we volgende keer wat beter kijken voor we weer een kind weggooien?
En lees het commentaar. Want door met elkaar heen en weer te praten wordt de blik ruimer.
