Proces

Ik ben er nog niet bij geweest, maar ik krijg wel altijd de notulen.

Ik heb het over de onderzoekskring van de Vallei. Die behandelt alle klachten. Dus als er onenigheid is, of ruzie, of er wordt gepest, nou ja, gedoe dus, dan komt dat in de onderzoekskring.

Dat doen de kinderen op de Vallei dus ook zelf.

Er is wel altijd iemand van het team bij.

Er wordt toegewerkt naar een voor alle partijen werkbare oplossing. Maar vaak gaat het helemaal niet om die oplossing. Meestal is het proces belangrijker. Want daar gebeurt het. Elkaar zien, elkaar horen, inleven in elkaar.

Dat proces staat er ook altijd bij, in de notulen. Het is mooi om te lezen hoe kinderen ontdekken dat er achter elk ‘gedoe’ een verhaal schuilt. Daar is die onderzoekskring voor, om die verhalen de ruimte te geven.

Dit voorjaar krijg ik nieuwe CI’s , en ik hoop dat ik daar beter mee kan horen. Dan ga ik er een keer bij zitten, want ik hou zo van verhalen.

 

 

het falen van bestuurlijk Nederland

Vastklampen aan valse zekerheden.

Het lijkt of bestuurlijk Nederland niet anders meer kan.

Te bang om te doen wat echt goed is, en dan maar doen waarvan iemand anders beweert dat het goed is.

En die heeft een titel, dus zal het wel kloppen.

En dat is nog niet eens het ergste. Want in de meeste gevallen zijn die mensen met die titels niet zo dom. Wetenschappers zijn vaak niet zo makkelijk te verleiden tot zwart-wit uitspraken. Het zijn de beleidsmakers zelf die de genuanceerde uitkomsten van een onderzoek versimpelen tot iets dat in hun straatje past.

Heel. Erg. Boos.  Word ik daar van.

Een ombudsman die te keer gaat tegen scholen omdat ze geen bewezen programma’s gebruiken. Die zelfs het woord schadelijk in zijn mond durft te nemen.

Gelukkig wordt hij op zijn vingers getikt.  “Woorden als schadelijk of gevaarlijk zijn duidelijk niet onze woorden. Dat hebben wij niet onderzocht.”, zeggen de onderzoekers zelf.
(Lees hier)

Zoeken naar valse veiligheid, want pesten pak je niet aan met protocollen en programma’s. Pesten pak je aan met een goed klimaat op school. De leraar zelf is zijn beste anti-pest programma.
(Lees dat hier)

En dan nog blijft de staatssecretaris sturen op ‘bewezen’ en meetbare oplossingen in het onderwijs.

Hij voedt daarmee het evidence beest dat ons allen zal verslinden.

waarom ik saaie boeken lees

“Waarom lees jij saaie boeken?” vroeg iemand mij laatst.

Ik had daar eigenlijk geen goed antwoord op, maar nu weet ik het.

Een mooi boek is wandelen, een spannend boek is fietsen, en een film is auto rijden.

Een saai boek is in het gras zitten, en de grassprietjes bestuderen.

Een saai boek neemt de tijd voor dingen waar je anders aan voorbij gaat. Al die kleine details die het moment tot het moment maken. Het is alsof mijn hele lijf mee doet. Ik weet niet hoor, maar het voelt alsof mijn ademhaling trager wordt, mijn bloed langzamer gaat stromen. Zoiets.

Maar meer nog dan dat is er de herkenning, en meer nog dan de herkenning is er de toestemming.

Het is een ode aan het nutteloze.

Er huist in mij zo’n grote liefde voor het nutteloze. En nu ik die saaie boeken lees merk ik pas hoeveel ervan ik heb weggedrukt.

Al die gedachten die ik overal over heb, die ik binnen houd, en vaak zelfs helemaal geen aandacht geef. Als die gedachten kom ik nu uitvoerig tegen in die saaie boeken.

“Op zoek naar de verloren tijd” van Proust is niets anders dan een aaneenrijging van dat soort gedachten en gevoelens. Balsem voor een drukke ziel.

En nu lees ik “Der Zauberberg” van Thomas Mann. En ook daar mag ik eindeloos ronddwalen in gedachten over van alles en nog wat.

Met terugwerkende kracht komen al die gedachtenkronkels van mezelf weer voorbij.

Ik heb last van ze gehad. Ik heb me er voor geschaamd. Ik heb ze binnen gehouden, opgepropt in een la in mijn hoofd; nieuwe gedachten hard aanduwend, omdat ze anders niet meer pasten.

Nu haal ik ze tevoorschijn. Ik strijk ze vlak, leg ze neer, en kijk er naar.

Eenvoudig, of zo gelaagd en recursief als een werk van Escher.

Ze zijn van een niet te vatten schoonheid.

Ik heb ze lief.

Door saaie boeken te lezen ga ik achteruit in de tijd bij mezelf naar binnen, en sta ik mezelf alsnog toe.

Daarom lees ik saaie boeken. Omdat een plot bij zoiets moois alleen maar in de weg zit.

 

 

Niet doen! Nee, echt niet.

Dit is een zeer belerend blog. Ik denk, ik waarschuw vast even.

De boodschap is ook erg helder.

Stop met VVD bashen!

Het gaat me niet om die VVD. Daar heb ik niks mee. Het gaat me om dat bashen.

Dat is zo vreselijk dom.

Op twitter en facebook zitten mensen die zich verheugen op weer een schandaal, omdat ze dan met immer gewiekste woordspelingen een klap kunnen uitdelen.

Ik herken het gevoel omdat ik me er op  betrap dat ik zelf bijna verlekkerd op een link klik waar weer een VVD’er de mist in gaat. En (ik beken) ik vind woordspelingen ook leuk.

Maar ik weet ook donders goed dat er links en rechts evenveel domheid voor komt. Dat heeft met macht te maken. Geen enkele partij kan daar goed mee om gaan.

Niet doen!

Daar niet gaan!

Niet dat hellend vlak op. Dat leidt regelrecht naar de slangenkuil van de drogredenen.

Doe alsjeblieft wat beter je best om uit die slangenkuil te blijven, hier op internet.

Dank.

 

 

 

Beschikbaar zijn

Disponibel.

Dat woord leerde ik ooit op een cabaretcursus. We deden improvisatie oefeningen.

disponibel

 

Alert op je omgeving. Klaar om te reageren. Meegaan in dat wat zich aan biedt. En van daaruit eigen dingen in brengen. En altijd in contact blijven. Alert zijn op de wisselwerking.

En het stroomde vandaag.

Ik heb de meest uiteenlopende dingen gedaan. Helpen bij bal-lopen. Helpen bij zagen van tafeltennis-batje, en dus ook even tafeltennissen, tot en met voorlezen uit de Tina (tot mijn verrassing voor een groeiende groep toehoorders, meisjes én jongens. En wat was er een heerlijk rustige aandacht!)

Als vanzelf stapte ik werelden in en uit. Dompelde onder, ging mee, nam afstand om te overzien, en liet me weer meevoeren. Alles als in een heel natuurlijk proces. Alsof het vanzelf ging. Misschien dat ik vroeger gedacht zou hebben dat ik dan dus geen echte leraar ben, als het allemaal zo makkelijk gaat. Maar daar trap ik niet meer in.

En ik heb zelf wat ingebracht. Een NEMO les over katrollen en een verhaal.

Ik vertelde vandaag het eerste deel van de geheime tuin.

Een prachtverhaal, ik kan daar niet heel veel aan verknoeien.

Ik ben blij met hoe het ging. Ik ben verteller geweest, heb uitstapjes  gemaakt om dingen uit te leggen, en ik ben in de huid van de personages gestapt.

Ze vonden het mooi.

Het past ook zo prachtig bij deze tijd. Het verlangen naar de lente. En het gaat over vriendschap, en vertrouwen op eigen kracht. Mooie verborgen boodschappen die het niet nodig hebben expliciet te worden. Laat ze maar sluimeren. Ze komen wel weer naar boven als ze wakker gekust worden.

Wat heerlijk om dit voor kinderen te vertellen. Ik begon de dag hier mee. Misschien dat de vleugels die het me gaf, me geholpen met disponibel te zijn, de rest van de dag.

Ik heb het al vaker gezegd. De Vallei is goed voor een mens. Kind én volwassene.

 

Ik heb me nodig

Ik maakte deze deal.

Ik weet dat heel weinig mensen op links klikken. Rechts ook niet, trouwens. Dus ik zal heel even kort uitleggen wat de deal was. (Je mist dan wel de fijnere nuances!)

Ik zou loslaten krampachtig te doen over geld. Ik zou doen wat goed was. (Goed voor mij en goed voor de wereld). Ik zou op komen dagen, en doen wat ik kon. Ik zou niet in de kramp schieten over geld. Ik zou vertrouwen.

Niet vertrouwen is me verbinden aan specifieke uitkomsten. En dan teleurgesteld worden als die uitblijven.

Dat loslaten, daar ging de deal eigenlijk om.

Er zijn inderdaad mooie dingen op mijn pad gekomen. Ik ben erg gelukkig.

Maar dat geld, d.w.z. die baan (ik heb besloten dat ik geen ondernemer ben) laat dus nog even op zich wachten.

En dan is het soms even lastig om niet in de kramp te schieten. Om niet heel hard te hopen op die specifieke uitkomsten. Want als dat en dat . . . dan zou . . .  En dan waren alle zorgen in één klap voorbij. Soms zit ik even in zo’n draaikolk.

Soms in nu.

En nu heb ik even heel hard vertrouwen nodig. Een arm om me heen, en een stille stem die fluistert: “het komt goed!”

Ik denk dat ik weer even met mezelf moet gaan praten. Ik heb me nodig.

Open brief aan Steven Gort

Beste Steven,

Je bent er niet meer. Tenminste niet meer op je blog, en niet meer op twitter.

Misschien ben je er daardoor juist heel erg wel. Daar waar je moet zijn. Bij je gezin en op je werk.

Ik respecteer de keuze, maar over één van de redenen er achter heb ik wel wat te zeggen.

“Ik heb niks meer te zeggen.” schreef je.

En dat is natuurlijk flauwekul.

Natuurlijk. Ik snap het wel. Ik ken het ook. Dat je alles al een keer gezegd hebt. Dat je jezelf herhaalt.

Maar dan vergeet je dat het helemaal niet gaat om de inhoud. Ja op je werk misschien wel (en dan nog is dat daar hooguit de helft), maar voor de mensen om je heen niet.

Voor de mensen om je heen, en daar horen wij bij, gaat het om wie jij bent. Om jouw aanwezigheid, waarmee jij de wereld kleurt.

Er mist nu een kleur op het pallet.

Juist omdat het om jouw aanwezigheid gaat, mag je jezelf net zo veel herhalen als je wil. Dus kul! die “ik heb niks meer te zeggen!” Je hebt er gewoon te zijn! Elke herhaling is jouw unieke jij.

Maar dit is geen oproep. Want wij hebben geen enkel recht om je te claimen. En bovendien, we kunnen je opzoeken, bellen, schrijven.

We kunnen alleen zeggen dat onze timeline leger is.

We’ll live.

Lieve Steven heb het goed.

 

Voor wie Steven niet kent, HIER kun je zijn blogs nog lezen.

 

 

Wat nou? 21st century skills?

Behalve die ICT vaardigheden zijn die 21st century skills altijd al nodig geweest.

Dus hoezo nieuw??!!

Goed hoor die aandacht. Maar een beetje laat.

En er ligt een gevaar op de loer.

Want beleidsmakers hebben nu een nieuw speeltje, en wacht maar af. We gaan weer meten en normeren.

Er komen vast wetenschappelijk verantwoorde assesment-achtige tools om te zien of elk kind wel elke vaardigheid onder de knie heeft.

Komen er weer cijfers en zo.

Gaan we weer achterblijvers en zorgkinderen kweken.

Bovendien mis ik een paar hele belangrijke.

Als we dan toch toekomst gaan denken.

Alle kennis is al geautomatiseerd. Alle vaardigheden worden straks ook geautomatiseerd. Dat zijn namelijk dingen die je kunt leren. Een computer kan dat ook, en sneller.

Blijft over typische menselijke vaardigheden.

Fouten maken.

Aanrotzooien.

Genieten.

Er zijn voor iemand anders.

Ik noem er zo maar een paar. Het zijn er vast nog meer.

 

Laten we stoppen met meten.

Laten we beginnen met kijken, genieten

en leren.

Als we dat kunnen, kunnen we kinderen begeleiden.

 

Hallo lente, oude vriend

Ik had al een lammetje gezien,
krokussen en narcissen.

Zon had ik gezien,
gouden stralen stralend
over gras zo groen.

Ik had ook gezien
dat de schaduw opgeschoven was
en dat de zon een dak verder was gesprongen.

Maar dat alles maakte geen lente.

Wat lente maakte was een vuil plasje regen.
Alsof ik de aarde tegen me zei:
“Hier ben ik!”

En diep van binnen weerklonk:
“Ah, daar ben je oude vriend.”