Focus

Focus.

Twee dingen maar dit nieuwe seizoen.

De Vallei en een boek schrijven. Beiden met stip op één. Ik heb al mijn andere bemoeienissen stopgezet. Lezen doe ik daarnaast. En quotebridies maken. En mooie dingen doen met mijn gezin, in de vakanties.

Dus dit blog kan best eens heeel rustig worden. Want mijn schrijven gaat ergens anders in zitten.

 

Paniek is voor junkies

Jíj weet dit al lang natuurlijk.

Maar voor mij is het nieuw. Vierenvijftig jaar, en nu pas ontdekt.

Je hoeft helemaal niet in paniek te raken, dat helpt helemaal niets.

Ziejewel? Je wist het al. Een dikke grote Duh!

Maar wat een openbaring voor mij. Wie wat bewaart die heeft wat.

Al voor de derde keer gebeurt er iets waar ik normaal van in paniek raak. De eerste keer was ik mijn sleutels verloren, de tweede ben ik zelfs alweer vergeten, en de derde keer liet ik het het alarm van ons schoolgebouw af gaan.

Alle drie keren bleef ik kalm, en besefte ik dat de wereld niet verging, en kon ik rustig nadenken over wat ik kon doen.

Ik voelde ook de weemoed van mijn verraad. Paniek leek altijd zo’n passend antwoord op deze situaties. Maar de situaties voelden zich, verrassend genoeg, niet minder serieus genomen door mijn kalmte. En dát was de openbaring, dat ik in de kalmte toch de volle ernst van de situatie besefte. Beter zelfs. Die paniek was er waarschijnlijk ook als een soort verdoving.

Nu is het kwestie van doorgaan met afkicken.

 

Een MeningenWiki, dat is wat we nodig hebben

Toen ik nog maar net blogde, vier jaar geleden, bedacht ik dit al.  Ik begon er zelfs mee. Dat is toen ik leerde dat niet al mijn ideeën geschikt zijn om uitgevoerd te worden, zeker niet door mij.

Maar ik wens nog steeds dat iemand anders dit idee kan realiseren.

Een meningenwiki.

Ik vind dat nog steeds een fantastisch idee. Ik wil heel erg graag dat zoiets bestaat. Ik ga het niet opzetten, maar ik wil hier wel even laten zien wat ik bedoel.

Een forum als een soort Wiki. Waar meningen en gedachten over onderwerpen gedeeld worden. Het Wiki-gehalte zit hem er in dat het steeds up to date gehouden wordt,en dat iedereen kan aanpassen en aanvullen. Zo kun je op één pek alle visies over een onderwerp vinden.

Maar anders dan bij een Wiki heeft dit forum hele zware moderatie nodig. Volgens een aantal regels.

Regel 1

Géén dubbelingen. Als je iets schrijft wat er al staat, wordt je op de hoogte gebracht dat je inzending geweigerd is omdat het geen toegevoegde waarde is.

Regel 2

Alle argumentatie op de site wordt STRENG gecontroleerd op Drogredenen. Die komen er dus gewoon niet in. Bijdrages met drogredenen worden geweigerd, de inzender wordt op de hoogte gebracht, met uitleg en de uitnodiging om het nog eens te proberen zonder drogredenen. Lees hier wat drogredenen zijn. Voor voorbeelden: volg een willekeurige discussie op facebook of twitter. Het wemelt er van.

Uitvoering:

Bij het opzetten wordt voor elk topic een mening/opinie overzicht gemaakt, met een samenvatting de belangrijkste stromingen en nevenstromingen, en links naar artikelen, blogs en forums, waar deze meningen in hun eigen habitat te zien zijn.

 

Daarna kunnen mensen bijdrages leveren, in 5 afzonderlijke en als zodanig te herkennen categorieën.

A.
Discussie/Argumentatie, volgens regel 1 en 2.

B.
Achtergrondinformatie. Die worden op de Wiki manier gecheckt, aangevuld en verbeterd. Dus ook met de Wiki-achtige-waarschuwingen in gevallen waar dit nog niet gebeurd is.

C.
Persoonlijke ervaringen. Ter beeldvorming, en nooit als bewijs (Zie regel 2). Regel1 is hier niet nodig. Hier kan een bijdrage nooit een dubbeling zijn.

D.
Polemiek. Omdat het anders misschien te saai wordt een speciale plek voor pennengevechten. Alleen hier zijn drogredenen toegestaan als stijlfiguur. Je weet als lezer dat je op deze plek alles met een korreltje zout moet nemen.

E.
Kunstvormen. Alles wat je raakt roept van alles op. De mooiste manier om dat te verwerken is kunst, in alle verschijningsvormen.

Daar zou ik best verder willen lezen over Sinterklaas of de Efteling of Brexit. Omdat hier en daar hele zinnige dingen gezegd worden. Dan hoef ik tenminste niet al die akelige zooi te lezen waarin die parels verzuipen op het internet.

 

try out

Doni was op het randje van radeloos. Hij liep door zijn eigen bos, en hij herkende niets. NIETS! Net nog was hij langs de kusboom gekomen. Die heette zo omdat hij daar zijn eerste kus gekregen had, of gegeven, het is maar hoe je het bekijkt. Aan Astrid van Astrid. Het was geen romantische kus geweest, maar een durf-jij-kus. Ze hadden beiden hard gatsie! geroepen en ze waren verder gegaan met rennen, klimmen hutten bouwen en ze hadden die dag voor het eerst met de fiets van de hoge steile berg af gedurfd. Samen met Astrid durfde hij alles. Maar dat was ooit. Astrid was al lang geleden verhuisd, en die hoge steile berg was nu een flauwe heuvel. En zelfs dat niet meer, sinds een paar minuten. Doni vreesde dat nu zijn hele bekende bos ‘ooit’ was. Hij had al drie keer geprobeerd terug te lopen naar de kusboom op de heuvel, maar bij elke stap werd het landschap vreemder. De struiken waren wilder, de bomen waren groter. Hij was niet langer in een bos. Het was een woud. Vreemder en vreemder. In de verte zag hij dat het woud lichter werd. Zou dat de rand zijn? Doni liep die kant op. Hij liep onder de schaduw van de bomen uit en kwam op een grote ronde open plek. Iets verderop stond een bord op twee palen, in het gras. Doni zag meerdere borden in een cirkel staan, zo te zien allemaal met de tekst naar het woud gericht.

Reiziger die verder gaat, dit is het land van de rijzende geest, het land waar alles bestaat.

Doni had snel gelezen, en kreeg een beeld van een blauwe vogel op één been in zijn hoofd. Toen hij ontdekte dat hij het verkeerd had gelezen kreeg de reiger een koffer in zijn vleugel, de vleugel werden de hand van een man met een regenjas en een hoed op een perron. Zo ging dat bij Doni. Alles wat binnenkwam, of hij nu iets las of hoorde, projecteerde een film in zijn hoofd. De reizende geest werd de geest van Alladin, die met een koffer naast de man kwam te staan. Nee, dat was de verkeerde ij. De geest werd groter tot hij het hele plaatje vulde, en toen pas las Doni het laatste gedeelte nog een keer. Het land waar alles bestaat. Het duurde even voor dat het binnen kwam. ALLES. Dus ook . .

Doni sliep slecht. Hij had last van nachtmerries. Elke oneven nacht. Bij het naar bed gaan ‘s avonds ging hij na of de nacht daarvoor een nachtmerrie-nacht was geweest. Als dat zo was, deed hij met een gerust hart zijn ogen dicht. Als de vorige nacht een goede nacht was geweest, wist hij wat hem te wachten stond. Meestal ging hij dan lezen, in de hoop vanzelf in slaap te vallen. Hij vermoedde dat deze manier van denken de nachtmerries misschien wel zouden aanwakkeren, maar die wetenschap hielp hem niets. Hij had al vaak heel hard gedacht: “niet aan nachtmerries denken”, maar dat hielp niet. Niet-aan-de-nachtmerrie is evenveel nachtmerrie als wel-aan-de-nachtmerrie. In die nachtmerries werd hij achtervolgd door reuzenmuggen. Alleen al het geluid ging door merg en been. Doni wist dat er achter de reuzenmuggen nog iets veel ergers zou komen. Wat wist hij niet, maar het vreselijker was dan hij zich voor kon stellen. Hij hoefde zich dat niet voor te stellen, hij kon dat voelen. Hij noemde het ‘Het Ding’. De nachtmerries bestonden uit één lange achtervolging, op de vreemdste plaatsen. Maar altijd kwam op één of andere manier bij zijn eigen huis uit, dat dan boven op een berg stond, of achter een waterval. Doni rende dan naar binnen, de trap op naar zijn kamer. Daar deed hij zijn raam open, en sprong naar buiten, want als hij op de grond kwam werd hij wakker. Zijn dromen waren zo levensecht dat hij daar op de vensterbank altijd even twijfelde. Als ik nu niet droom breek ik mijn benen. Dat was ook een keer gebeurd. Doni was uit zijn raam gesprongen en was niet wakker geworden. Hij hoorde een luide krak! en voelde een hevige pijn. En toen pas werd hij wakker.

Op de open plek hoorde hij achter zich het geluid van de muggen. Ze kwamen uit het woud. Doni rende de open plek over, en wilde aan de andere kant het woud in, maar ook daar kwamen nu muggen vandaan. Doni rende rondjes, als hij lang genoeg uit het bereik van de muggen zou blijven moest zijn huis ergens zijn. Maar er waren te veel  muggen. Doni zakte door zijn knieën, deed zijn handen voor zijn oren en zijn ogen dicht, en zei hardop tegen zichzelf: “Dit is een droom!”

Waarom je wel bij ons moet komen werken

Ik kom net van een live bijeenkomst van een facebookgoep.

We delen iets bijzonders met elkaar, we snappen elkaar, en toch was ik na een uur al weg. Dat komt vooral omdat ik te slecht hoor. We zaten binnen, en dan kan ik geen gesprekken voeren.

Toch zou ik twee jaar geleden gebleven zijn. De kans om mensen te ontmoeten waarbij je jezelf kunt zijn was toe te uniek geweest om te laten schieten. Ik zou daar elke druppeltje van hebben uitgemolken, ook al verstond ik niks. Nu was het goed zo. Ik heb ze live gezien en dat was genoeg.

Dat komt omdat ik verwend ben. Ik heb elke dag dat ik op school werk mensen om me heen bij wie ik helemaal mezelf kan zijn. Collega’s én kinderen. Ik was al bijna weer vergeten hoe uniek dat is.

Wil je werken in een fantastisch team? Solliciteer dan:

Hier is onze vacature

 

 

Waarom je niet bij ons moet komen werken

Heb ik wel eens verteld hoe moeilijk het is om bij ons op school te werken?

We vinden elke dag een wiel uit. En als je denkt dat het dan intussen wel op rolletjes loopt heb je het mis.

Er wordt aan alle kanten zo veel gevraagd. Of juist niet gevraagd. Tenminste niet expliciet.  Vermomde hulpvragen zat.

We doen zo veel dingen beter dan gisteren, maar morgen willen we weer 1000 dingen beter doen. Omdat het nodig is.

Het is nooit af. We krijgen het nooit voor elkaar: de perfecte leeromgeving, het perfecte systeem waarmee elk kind gezien wordt, en op tijd de juiste begeleiding krijgt.

We geloven niet eens in een perfect systeem. Elk kind is anders, elke dag is anders. Je weet het nooit, je ontdekt het ter plekke pas, en soms nét iets later.

Ik word er soms heel verdrietig van.

Daar moet je tegen kunnen.

Maar als je kunt accepteren dat je het nooit perfect kunt doen. Als je durft te genieten van alles wat er is, ook van je fouten . . .

dan is het wel de mooiste plek om te werken die ik ken. Ik word er namelijk altijd gelukkig van. (Dat verdriet hoor daar bij)

Word je onze collega?

 

 

Een goede volle dag vol liefde

Dinsdag heb ik vrij.

En toch was ik op school. Dat doe ik soms als ik iets te doen heb waar ik normaal niet aan toe kom.

En toen was er een collega ziek, en dacht ik: nou, dan ben ik gewoon op de vloer, laat maar even zitten wat in allemaal nog van plan was.

Even uitleggen: ik hoef geen klas over te nemen of zo, we doen niet aan klassen, alles loopt door elkaar. “De vloer” is dus alle klassen samen in alle ruimtes.

En ik heb gespeeld. Wat een volle dag. Nu ik niks hoefde had ik overal tijd voor. En alles lukte. Alle conflictjes die ik tegen kwam losten zich als vanzelf op, waarschijnlijk omdat ik niet zo mijn best deed.

Met Hilde ging het even mis. Ik bleef even zitten, en dacht ik weet het niet meer. Ik zei dat hardop, en toen ik had verbinding met haar.

Ik weet het. Maar ik weet het pas weer echt als ik het leef. Op het leeszoldertje (ik ben echt overal geweest, ik was op zoek naar een “Waanzinnig om te Weten” voor een coachleerling) kwam ik opeens de TAO van Poeh tegen. Ik sloeg het open, en precies op die bladzijde werd Woe Wei uitgelegd.

Dat was het wat ik vandaag voelde.