Zouden ze weten hoeveel pijn het doet?

passend onderwijs

Bianca mag niet mee op schoolkamp, omdat ze een Oppositioneel Opstandig Gedrag stoornis heeft.  (lees het hier)

Los nog van het feit dat het me een heel gezond lijkt om opstandig te zijn, tegen gezag. Wat doe je een kind aan?

Wat doen we in Nederland kinderen aan, met ons reguliere schoolsysteem?

Verdrietig word ik er van, als ik weer zo’n verhaal hoor. Bijvoorbeeld van een kind dat een rekenboek van groep 4 krijgt, omdat hij in groep 4 zit, zelfs als blijkt dat hij dat niveau ver voorbij is. En als die  jongen dan heel erg zijn best doet om zijn verveling niet te laten blijken, maar er gewoonweg niet in slaagt, krijgt hij het etiket lastig.

Ach. De verhalen zijn overbekend.

Ja, en dát is nu juist zo triest. Elk verhaal is een leven.

 

lummelen

meesterproef

 

 

Lummelen.

lummelen

Niets doen. En dan niet NIETS doen, als in heel erg Zen zijn. Nee, gewoon allemaal nutteloze dingen doen, met als toppunt naar de voortgang van een windowsinstallatie kijken.

Dat.

En dan jezelf oké vinden.

Goh, heb ik toch nog iets goed gedaan vandaag.

Een land waar alles bestaat

Ik begon vandaag met “De Valleidragers”

Elke ochtend beginnen we met een moment van samen zijn, kletsen hulp vragen, hulp aanbieden. Voor wie wil. Dus soms is het druk en soms zijn we met zijn vieren. Zoals vandaag. Gewoon kinderen die vandaag op deze manier wilden beginnen, zonder dat ze een speciale vraag hadden.

Dus gooide ik het verhaal van mijn boek in de groep. Omdat het me leuk leek om ze mee te laten denken. (En omdat de hoofdpersoon lessen leert waar deze kinderen middenin zitten)

Want stel nu eens, dat er een land is waar alles bestaat. Alles wat je kunt bedenken is er ook echt.

“Dat is leuk én niet leuk”, zei er eentje direct.

Precies. En daarom was het zo leuk om met elkaar van gedachten te wisselen. De antwoorden riepen weer nieuwe vragen op, dus ik besloot later in de filosofieles er mee door te gaan.

Bijzonder is dat in zo’n land, de waardes helemaal anders komen te liggen.

Wat is bijvoorbeeld heel veel waard?

Een boek! zei iemand. Want je kunt dus alles krijgen wat je kunt bedenken, maar een mooi boek kun je niet zelf bedenken, tenminste niet als je het wil lezen.

We maakten een lijstje van wat er aan waarde overbleef.

Eigen fantasie, natuur en vriendschap eindigden hoog.

En ik, weet weer beter hoe dat land er uit ziet voor mijn boek. En ik moet extra personages gaan toevoegen. Kinderen willen zichzelf graag terugzien in het boek.

Als vertellen als vanzelf gaat

Ik was op het Ponderosa festival, om onze verwonderfabels-kaarten te verkopen, en om te vertellen.

De verkoop liep niet zo, het vertellen wel.

Voordat ik vertel over het vertellen eerst even waarom ik toch bij ben met die verkoop. Want ik kon zien dat de kaarten iets deden. Ze raakten. En dat is precies waarom we ze maken. (Je kun ze hier vinden)

Het vertellen,

aah     het vertellen.

Ik had heel divers publiek. Kinderen vanaf ongeveer 5 jaar¹, pubers en volwassenen. Gelukkig hebben mijn verhalen meerdere lagen, en ze werkten gisteren op alle niveaus.

Dat is geluk!

Mijn medeverteller is verliefd geworden op Liedewij, en heeft me gevraagd of zij het mag opnemen in haar repertoire. Dat mag!

Intussen tekent Margreet verder aan Liedewij :

liedwij 1 liedwij 1a

liedewij2  liedewij 2a

 

 

 

¹

Gelukkig niet van 2 of 3 jaar.  Lieve ouders doe de andere luisteraars een lol en neem die heeele jonge kinderen niet mee naar een verhaal, als dat niet uitdrukkelijk bedoeld is voor dat piepjonge volk. Ze kunnen de aandacht er niet bij houden, maar houden wel de aandacht van alle anderen weg bij het verhaal.

 

o, was ik zo!

Ik ben een paar spiralen verder dan vroeger. En nu tijdens het schrijven van mijn boek, kijk ik terug.

En het leuke is dat ik mijn vroegere zelf door de ogen van verschillende personages kan bekijken.

Jee. Wat een eye opener.

Nu kan ik sommige reacties plaatsen. Nu zie ik wat ik op riep.

Wat?

Nee, dat bewaar ik voor het boek.

Nee, het wordt geen zelf-hulp boek. Het wordt een spannende  jeugd fantasy.

(En stiekem toch een zelf-hulp boek voor hooggevoelige beelddenkende, hopeloos chaotische, nou ja, hele gave kinderen, die een beetje op mij lijken.)

#blogpraat

we gaan zo beginnen met blogpraat, onderwerp is: Kan dat, een avond geen blogpraat?

 

Ja, we gaan van start. V1 Hoe belangrijk is regelmaat, en kun je dat onderbreken?

 

Ik kijk even mee, maar ik denk dat ik straks afhaak. Geen behoefte om over regelmaat te praten. Ik blog voor mezelf, heb mijn eigen maat. Geen regels.

 

Ik blog elke dag, die discipline heb ik nodig, om mezelf aan de gang te houden, en het heeft me zo veel gebracht, maar ieder zijn eigen regels toch?

 

Mogelijk zelfstandig in het Nederlands gevormd uit → regel ‘gewoonte, voorschrift, ordening’ en -matig ‘wat betreft, volgens, overeenkomend met’, letterlijk ‘naar de maat van’, zoals ook in doelmatig ‘efficiënt’,

 

Ik probeer mijn stukken over orgels wel een beetje af te wisselen met wolken, boeken, fietstochten en Haiku’s. Maar ik gebruik daar geen kalender voor.

 

Ik zorg er in ieder geval regelmatig voor dat het thema van mijn blog gewisseld wordt

 

Net als met schilderen helpt de regelmaat mij om aan de gang te blijven, maar ik laat het me niet bepalen. Bloggen moet leuk blijven.

 

Er is elke keer zo veel nieuws op mijn vakgebied. Als ik niet regelmatig blog, kan ik dat niet bijhouden.

 

Veel te lang stil gelegen, maar ik ga weer knallen!

 

Mijn klanten missen het niet zo, als ik een keer oversla. Maar mijn blogs zijn informatief, en worden ook op onderwerp gevonden. Het is geen feuilleton.

 

ojee, bijna blogpraat gemist. kan het nog?

 

Natuurlijk, altijd welkom, geen regels weet je nog?

 

Hoi, er is nog koffie

 

o wacht de kinderen moeten naar bed

 

o, heb ik al die tweets de hashtag vergeten

 

Regelmaat kan wel helpen met lezerspubliek opbouwen

 

Ik blog elke dag, als morning paper, Inshallah. Soms haalt het leven mijn regelmaat onder me uit. En het leven gaat voor.

 

Pinksterblog

Uitstorting van de Heilige Geest. Dat is Pinksteren.

En ik ga daar een blogtraditie van maken. Elke Pinksteren ga ik mijn geest uitstorten op mijn blog.

Nou doe ik dat altijd al, maar nu ga ik nóg minder redigeren. Dit wordt een echte bewustzijnsstroom. Die cursor mag van mij alleen teruglopen voor een typfout.

Ik heb de hele dag zitten wachten tot er wat moois mijn bewustzijn binnen stroomde, maar zo werkt dat natuurlijk niet, dat is vals spelen. Ik heb een heel leeg hoofd, en toch moeten hier zinnen komen. Liefst nog moeten mijn vingers in hetzelfde ritme blijven tikken. Ben ik even blij dat ik langzaam typ.

Nou ja. Ademhalen. Dat mag. Mijn witregels zijn mijn ademhalingen. Mensen vinden ze vaak irritant, maar ik kan niet meer zonder. Taal is ritme. Schrijven is breeduit dichten.

De laatste minuten zijn er allerlei gedachten langs geweest die niet de moeite waard waren. Dit zijn ze.

  • Ik wil schrijven over mijn schrijven, dacht ik, maar dat moet ik niet doen, je moet pas schrijven over je schrijven als je genoeg hebt geschreven, anders ben je zo’n would-be schrijver die veel over zijn boek lult dat er nooit komt.
  • Goh, het ziet er toch eigenlijk wel mooi uit buiten, voor een koude dag.
  • zal ik eerst een glas wijn nemen, zou dat beter schrijven?
  • Mijn blik gaat over de bundel van Stephen King die naast me ligt en waar ik een verhaal van ga bewerken om te vertellen op het festival op de Duivelsberg op 18 juni, en op de catalogus van Jan Toorop die ik nog wil lezen om er leerlingen over te vertellen, en op de geschiedenisboeken, idem, en dan zijn er nog de gedichten.
  • Zijn jouw lezers wel geïnteresseerd in deze flauwekul?

En daar ben je weer lezer. Je bent er altijd als ik schrijf, wist je dat? In eerste instantie schrijf ik voor mezelf, om mijn gedachten te lezen, maar jij bent er altijd bij, en dat helpt, want als jij het snapt, snap ik het ook.

Hm, tot nu toe valt het me tegen, wat er uit mijn hoofd rolt, ik heb nog geen gave gedachte gezien, zelfs geen saaie maar dan mooi verwoord. Minstens één van die twee is mijn streven. En mijn cursor is terug geweest om van een komma een punt te maken, ik speel nog vals ook.

Ik ga door.

Want wat ik tot nu toe deed was er overheen praten over mijn gevoel.

Ik moet het namelijk toch over dat boek hebben, besef ik nu, een jeugdboek. Niet over dat boek maar over wat het schrijven ervan met mij doet. De hoofdpersoon maakt de fouten die ik heb gemaakt, en ik word er verdrietig van. Wat ben ik alleen geweest.

Dat.

Wat ben ik alleen geweest.

Ik wil hier van alles omheen zetten omdat ik vind dat het veel te dramatisch klinkt. Ik wil zeggen dat ik fijne ouders had, fijne broers. Mooie vriendschappen. En dat is allemaal waar.

Maar het verandert die andere waarheid niet.

Wat ben ik alleen geweest.

Misschien waren dat die tranen wel.

Ik huil uitgesteld

Ik huil.

Bij ontroerende films, maar ook bij die mooie filmpjes op internet (zelfs als ze geënsceneerd zijn). Pas nog weer bij een Haka op een bruiloft.

Ja, zeg dat wel.

Ik vind dat stom van mezelf. Omdat ik er in trap, maar vooral omdat ik dan vind dat ik te weinig huil bij de emotionele momenten in mijn eigen leven. Sterker nog, ik ga geloven dat ik te weinig van die momenten mee maak.

En die anderen wel.

Maar dat is natuurlijk onzin. Want het zijn wel even mooi míjn tranen.  Ik weet helemaal niets van die mensen die ik zie op die filmpjes, zelfs niet als ze echt zijn. Ik weet alleen iets van mijn eigen gevoelens, en dat is waar die tranen vandaan komen.

Alles is projectie, dus die ontroering ook.

Zit ik alleen nog met het oordeel over mezelf dat ik kennelijk uitgesteld huil, en dat er misschien nog wel verlangens in me leven die ik niet uit leef.

Maar dat is natuurlijk ook kei-romantisch, toch?

 

 

Toorop

toorop

Ik doe het veel te weinig, want zelfs als ik een museumjaarkaart heb is de reis nog steeds duur.

En de museumwinkels zijn duur.

museumboeken

Maar deze zijn voor school.

We gaan er een project van maken, en Toorop is daar heel geschikt voor. Wat een breed talent heeft die man!

 

Maar goed, zo’n museum dus. Dat is goed voor een mens. Of je nu snel heel veel indrukken opdoet (zoals ik vandaag: Toorop, Appel, Klimt, en dan ook nog het Mauritshuis), of dat je eindeloos voor één schilderij blijft hangen.

Je moet het eigenlijk beide doen. Ik zou terug willen gaan voor dat laatste.

Maar zelfs zonder dat, het heeft me goed gedaan. En dat gemeentemuseum is zelf ook kunst trouwens.

 

 

gemeentemuseum

 

En dat het samen met Fenna was, dat is natuurlijk +100 !

fennainmuseum

 

Wat dat nou precies is, dat goed doen, daar zou ik over kunnen filosoferen.

maar dat doe ik niet, ik heb het gevoeld, en ik voel het nog. Dat is even genoeg.

 

 

Dit is geen Toorop, dit is Potter: (alles in een reusachtig schilderij, nooit geweten dat die zo groot was, de stier van Potter)

stier2

stier1

stier3

stier4

stier5

stieralles

 

Wat ik ga missen

De luide lach waarmee Wies haar filmpjes bekijkt.

Series zoals Dr. Who , Deviant Art waar ze tekeningen van haar zelf op zet en waar ze van die van anderen geniet, vooral van de fan-art van My Little Pony, en natuurlijk My Little Pony zelf.

Ze doet eindexamen. Na de zomer zit ze in Middelburg. Poeh, das een eind.

En Wies is de laatste. We gaan empty nesten.

Misschien moet tegen die tijd maar zelf al die sites en films bekijken.

Ik weet nog dat ik toen Teske de deur uit ging we met de telefoon in de hand samen naar Nikita keken. Zij in Zwolle, ik in Wijchen. Maar dat was nog in de tijd van de TV.

TV?

Dat is net zoiets als youtube, maar dan met minder kanalen. Je kunt nooit doorklikken bij reclames, en de filmpjes worden achter elkaar doorgespeeld, dus je hebt pech als je er te laat in valt.

Hoe ze dat deden?

Nou je kon tijdschriftjes kopen waar je voor een hele week lang kon zien wat wanneer speelde, of je las het in de krant. in de nadagen van de TV kon je het ook opzoeken op internet.