Met welke tekst ben jij ooit weggezet?

Welke woorden heb je geslikt?

Omdat je toen nog niet wist dat je een keuze had:

proeven,

en uitspugen als het niet past.

Welke woorden draag je misschien nog steeds met je mee?

 

De mijne waren:

  • luchtfietser, dromer, luchtkastenbouwer
  • zo zit de wereld niet in elkaar

En bij die laatste denk ik nu: nou, dan wordt het tijd om daarwat aan te doen!

 

Ik ben benieuwd, schrijf in je reactie hieronder tegen welke woorden jij bent aangeknald.

liefs

Mijn nieuwe plek. Ik stop hier

Over het hoe en waarom, volgt nog een blog.

Maar ik wil jullie nu alvast laten weten dat ik inmiddels aan het bloggen ben op mijn nieuwe site.

Hij heet:  http://www.internefan.nl/

Die uitleg is het enige blog dat ik hier nog ga plaatsen.

Deze site blijft wel bestaan. Jacob Jan is integraal onderdeel van Emma. Maar Emma is veel meer dan Jacob Jan, ontdek ik nu.

 

gesprek met mijn interne fan

Hee, ik heb je nodig.

Weet ik. Fijn dat je me gevonden hebt. Zeg maar even niks. Ik sla mijn armen om je heen.

Huilt.

Weet je, ik vind het zo lastig om te ontdekken hoe ik mezelf heb uitgezet, voor een groot deel van mijn leven. Ik vind het ook lastig om te ontdekken, dat ik daar mijn kinderen mee tekort heb gedaan.

Het doet pijn.

Ja, lieverd. Voel het maar. Dit is de dag die je wist dat ging komen toen je je gevoel weer aan zette. Het mag. De pijn mag. De tranen mogen.

Jij mag.

En dat mag je ook voelen.

Ik ben er, ik blijf er. Ik hou van je.

Here’s looking at you kid

Ik laat me regelmatig koesteren door mijn interne fan.

Ik weet dat ze er is, zelfs als ik er niet bij kan.

Ergens in de afgelopen weken werd ik aangereden door mijn oeroude niet-goed-genoeg gevoel die als Truck-met-oplegger van links kwam en geen voorrang gaf. De oplegger kantelde en lekte gif.
“En ik laat je ook niet met je interne fan praten, want dat verdien je niet!”, lispelde er uit de dampen.

Ik kroop strompelend uit de berm, overal pijn, maar wetende dat ik dit zou overleven. Geen ambulance nodig, zelfs. Want ik wist dat ze er was, mijn interne fan, ook al kon ik haar niet horen.

Ik had dit lange weekend echt even nodig om bij te komen. Ik durfde de kranen van mijn gevoel weer open te draaien, en ik stroomde weer.

En vanmorgen, in een flits, een openbaring.

Mijn openbaringen zijn achteraf heel banaal. Als ik probeer te verwoorden wat ik open gebaard heb, bekruipt me altijd een grote Duh!

Ook nu.

De openbaring is dat ik niet alleen een interne fan heb, maar dat ik ook een interne fan ben.

Ja, precies.

Duh!

En toch voelde ik het vanmorgen voor het eerst. Mijn gezichtspunt verschoof. Dat hele kleine verschilletje tussen alles of niets.

Ik voelde een enorme compassie voor mezelf, en tegelijk voelde ik me geliefd. Die twee bestonden heel even tegelijk apart naast elkaar, en toen vloeiden ze pas ineen.

De wereld schoof weer terug op zijn plek, maar is voor altijd anders. Ik heb de kier gezien. Ik zie de compassie nu als hars tevoorschijn druipen.

 

PS  (Sinds mijn transitie schrijf ik hier)

Dankbaar voor mijn dankbaarheid

Ik zit op de bank.

Ik facebook wat, lees wat, en ik schrijf aan mijn boek. En ik overdenk de afgelopen hectische weken, die niet altijd even leuk waren, zeg maar.

En dan zijn er tranen. Hoe dieper ik adem, hoe meer tranen. Dieper en dieper zakt mijn gevoel.

En dan weet ik dat het dankbaarheid is.

Dankbaar dat ik mag voelen, dankbaar dat ik mag zijn, dankbaar voor alles wat ik mee maak.

Het besef van die dankbaarheid zorgt voor een nieuwe golf. Ik ga kopje onder, maar hoef geen adem te happen. Onder water is meer zuurstof dan erboven.

Dankbaarheid voor letterlijk alles.

Dankbaarheid vanuit mijn hart. Zonder dat mijn hoofd daar fijne omdenkertjes voor heeft hoeven bedenken.

Het voelt als een gebed, of mantra.

Ik voel de kracht.

En daar ben ik dan ook weer dankbaar voor.

aansteller?

Ik klikte op een berichtje over Lyme.

Al na tweeëneenhalve zin krijg ik rillingen. Ik voel me van top tot teen akelig. Ik klik snel weg, maar het is te laat. Mijn hele lijf is onrustig. Dit is even heel heftig! Ik moet opstaan en wandelen, het letterlijk van me afschudden.

Dat helpt, een beetje. Genoeg om weer te gaan zitten en dit te typen. Maar het is niet helemaal weg.

Ik ken dit van mezelf. Ik heb het altijd al gehad. Maar ik heb het altijd veel sneller kunnen wegdrukken. Ik vond mezelf een aansteller en hypochonder.

Nu pas besef ik hoe heftig mijn lijf reageert op wat ik lees. Ik heb geen idee wat het is. Ik vermoed mijn fantasie die processen in mijn lijf aanstuurt. Of is het wat anders? Ik wil mezelf serieus nemen. Dus ik noem het geen aanstellerij meer.

Is dit nu ook hooggevoeligheid?