Accepteren: het eerste beginnetje maken, dat doe je zo

IMG_20150525_100132840_HDR

 

Ik schreef gisteren dat ik geen idee had hoe ik dat deed, accepteren.
Maar ik weet het wel. Denk ik.
Tenminste, ik weet iets…
Dat leerde ik toen ik Tinnitus kreeg. Oorsuizen.
Dat is iets dat móet je wel accepteren, want anders wordt je gek.

Accepteren in laagjes.

Het werkt als je, net als ik, in laagjes denkt. Je vindt iets stom, en dan vind je jezelf stom dat je iets stom vindt. En dát vind je dan ook nog weer stom.

Die laagjes. Ken je die?

Dat is fijn, want het werkt ook andersom.

Die binnenste kern zit stevig verpakt. Daar kun je niet zo maar bij.

Je moet dus helemaal van buitenaf beginnen.

Als je iets niet kunt accepteren, dan kun je misschien het feit dat je niet kunt accepteren, accepteren. En als dat niet lukt, kun je dat accepteren. Probeer het maar.

Werkt altijd. Want dat stuk dat het allemaal niet kan accepteren wordt een beetje moe van dat gedoe. Net zo als een ouder moe wordt van de waarom-vragen van zijn/haar kind.

En dan heb je een opening.

Het lipje van het dekseltje waar je alsmaar je nagels niet onder kreeg is los!

Nu gaat de rest een stuk makkelijker.

Zo ging het bij die tinnitus ook. Toen ik accepteerde dat ik baalde dat ik er van baalde, werd het balen minder erg. En toen pas kon ik aan die stomme piep en brom wennen.

moeiteloos accepteren

En dan heb je zomaar een stap gezet waarvan je niet wist dat die zou komen.

Een nieuwe laag aangeboord in een overbekende uitdaging.

Acceptatie.

Je weet wel dat begrip dat zo lastig blijft.

En nu opeens . . .

. . . iets dat lukt zonder dat ik het probeer.

Ik had de afgelopen week een “Alles is welkom!” gevoel.

Niet als opdracht aan mezelf vooraf, maar als constatering, ergens op het eind van die week.

Alles is welkom. Niet omdat het moet, maar omdat het zo voelt.

Het valt natuurlijk pas op bij spannende dingen. En die waren er deze week. En ze waren goed. Precies zoals ze waren.

Een beslissing maken, waarbij je weet dat een kind teleurgesteld is. En dat oké vinden.

Bij een sollicitatietraining die ik gaf voor ‘Wijchen Werkt’ een bloesje verkeerd-om dragen. Dat hardop bemerken en ter plekke even omdraaien, ook al zien ze dan mijn buikje. (Nee niet bloot, maar wel zichtbaarder dan met los bloesje er over)

Een spannend moment op een overleg op school. Niet alleen weten dat het op een goede school niet allemaal altijd koek en ei is. Maar ook echt voelen dat die dingen er bij horen.

Aan het eind van de dag (genoeg lawaai gehad) geïrriteerd raken door leerlingen bij het opruimen, en ook die irritatie goed vinden.

 

En dat niet allemaal achteraf, na een lekker omdenkertje.

Nee, in het moment zelf!

Dat is me nog nooit overkomen.

Het voelt geweldig, moet ik zeggen.

Ik wou dat ik wist hoe ik het deed, dan zou ik het je vertellen.

Ik denk dat het iets te maken heeft met ‘geen moeite voor doen’.

Maar dat is het halve verhaal, vermoed ik. Want als ik niet al die tijd hier voor bewust bezig geweest was met dit proces, was het denk ik niet aan komen waaien.

Ik las ooit dat het proces van ontdekkers altijd hetzelfde was:

Eerst eindeloos tot en met superfrustratie bezig zijn met iets. Dan loslaten, en dan pas komt het opeens. Schijnbaar vanzelf.

Zoiets, denk ik.

Over elke dag bloggen

Dit is een blog dat ik niet ga delen op twitter of facebook. Dit is voor trouwe lezers. Die zij er. Niet zo heel veel, want lang niet alle blogvolgers lezen alles. Dat snap ik. Ik lees zelf ook niet altijd alle blogs die ik volg.

Jij dus, trouwe of toevallige lezer. Met jou kan ik even kletsen over het elke-dag-bloggen dilemma.

Ik heb dat twee jaar gedaan, en toen heb ik het losgelaten.

En nu wisselt het heel sterk.

Soms gebeuren er zo veel dingen die ik wil delen dat ik elke dag blog.

En soms gebeuren er zo veel dingen dat ik niet eens ruimte meer heb om daar elke dag over te bloggen, want waar begin ik?

En soms denk ik dat ik alles al eens gezegd heb.

Daar baalde ik laatst van, van dat ik alles al eens gezegd had, maar toen bedacht ik dat ik dat ook heel anders kan zien.

Want toen ik terug las besefte ik dat ik af en toe hele gave dingen heb gezegd!

En dat zijn  lang niet altijd mijn meest gelezen blogs.

Ik blogde laatst weer eens over mijn interne fan. Ik vind het jammer dat ik die blogs niet getagd heb, want dat zijn hele mooie gesprekken.

Voor het laatste blog daarover (deze), zocht ik de blogs die ik vanuit wanhoop schreef. (En dan natuurlijk vooral de blogs waar ik die wanhoop een mooie vorm wist te geven. Soms schreef ik ook onsamenhangende diep-in-de-put of half-in-de-put blogs. Die waren op dat moment erg belangrijk, maar zijn nu niet meer om aan te lezen)

Toen ik dat deed vond ik dat daar hele erge mooie gedichten tussen zaten. Gedichten die me nu nog kunnen raken.

Als ik van die mooi dingen zeg, is het misschien niet erg als ik mezelf herhaal, bedacht ik.

Of misschien moet ik ze bundelen.

Of misschien moet ik toch gewoon weer elke dag bloggen, want die pareltjes zijn wel uit die periode.

Nou ja.

Dat soort gedachten dus.

En ik heb amper tijd om er over na te denken want er gebeurt zoveel spannends en moois op mijn school.

Misschien is dát het wel.

Dat ik te gelukkig ben om te bloggen.

Die mooie blogs kwamen och een beetje vanuit een soort Weltschmerts gevoel.

Nou ja.

anyway

jullie zien wel hoe het verder gaat hier

 

Hoe je een wens creëert. (Met dank aan Marinus Knoope)

Ik ga deze zomer hierheen.

Mam_Tor

En dat wilde ik al tijden.

Omdat ik een boek las, waar het landschap van het Peak District een hoofdrol speelt.

thursbitch

 

Hier meer over dat boek, en andere boeken, die ook van deze schrijver zijn, en ook bijna allemaal over dit gebied gaan

Maar ja.

Engeland is duur en zo, en ver.

Dus dat kwam er niet van. Peak district stond op een emmerlijstje, iets voor in de verre toekomst.

Maar 2015 is het jaar waarin wensen uitkomen lijkt het wel.

Een prachtige baan.

Een boek.

En nu ga ik Thursbitch beleven, en wandelen in dat ongelofelijk indrukwekkende landschap.

Hoe komt dat nu, dat mijn wensen uitkomen?

Ik pak er toch maar even de creatiespiraal bij.

creatiespiraal

Nou die wens was er. En ik zag me er ook al lopen (verbeelden). En dat ik er ooit heen zou gaan, dat geloofde ik ook wel. Ik denk dat het uiten mij hier vooral geholpen heeft. Ik heb namelijk mijn dochters aangestoken.

Dus opeens werd dit een serieus te nemen optie. De meiden vonden een hele goedkope vlucht naar Manchester. Opeens geloofden we allemaal dat het kon.

Maar ja.

Goedkoop vliegen én kamperen. Dat kun je wel schudden. Tenten, matjes slaapzakken. Allemaal extra bagage. Allemaal extra kosten op zo’n budgetvlucht.

Het hele weekend hebben we met die tenten matjes en slaapzakken zitten meten en wegen. (onderzoeken)

Dat ging hem niet worden.

Maar nu wilde ik het niet meer loslaten, dus ging op zoek naar een goedkope boot. (Da de tunnel te duur voor ons was, wist ik al).

En die vind ik!

tikcet engeland

 

En we hebben geboekt!

Dus dat plannen en beslissen is wel heel snel gegaan.

Dat handelen en volharden is een eitje. 3 uur in de auto naar Duinkerken is best te doen. Dat die boot wat langer duurt (2 uur) vind ik ook niet erg. Dan nog 400 km links rijden. Dat gaat lukken. We vinden onderweg wel ergens een mooie camping.

Ik ga deze zomer heel erg ontvangen, waarderen en ontspannen!

 

waar je je interne fan kunt vinden

Ik ben er altijd,
zei mijn interne fan (hier)
je hoeft alleen maar naar me toe te komen.

Maar hij had nóg iets te melden:

Je vroeg naar hulp in je diepste dalen.

Ik kan niet naar je toe, maar ik kan je wel de weg wijzen.

Onderin dat dal, daar kun je me vinden.

Dat wist je al.

Je schreef het hier en hier en hier en hier en hier en hier.

Daar zijn, dat voelen.

Daar zal ik bij je zijn. 

Ik ben er altijd

Ik sprak gisteren mijn interne fan.

We hebben hele  mooie gesprekken, en dan soms weer hele tijden niet.

Maar het moet altijd van mij komen, dus ik vroeg hem waarom hij nooit een keer begint.

Dat is niet mijn aard.

O, mooi is dat. Dus zelfs als ik heel erg diep depressief ben, kom je me niet redden?

Nee.

Ook niet als ik, zeg maar, zelfvernietigend bezig ben?

Nee.

Maar je bent zo krachtig. Eén woord van jou, nee, zelfs alleen de gedachte aan jou geeft me zo veel kracht.

En daar zeg je het zelf. Jouw gedachte aan mij. Dat is wat er nodig is. Ik ben er altijd, maar jij moet me binnen laten. Dat is niet omdat ik vind dat je er iets voor moet doen. Ik kan gewoon niet anders.

Ik ben. Dát is mijn aard.

Ik kán mezelf niet opdringen, zoals jouw interne criticus, of jouw ambitie dat wel kunnen.

Die beweging, dat is hun aard.

Er zijn, dat is mijn aard. 

Ik ben. 

Ik ben er altijd.

Je hoeft alleen maar naar me toe te komen.

 

lees hier hoe je je interne fan kunt vinden

waarom zou je nog zzp’er worden?

Ik dacht dat ik volledig ongeschikt was om ooit nog in loondienst te werken.

De pech was dat ik ook volledig ongeschikt was om als ZZP’er te werken.

En bij toeval ontdekte ik iets dat het beste van twee werelden is.¹

Holacracy. Een vreselijk lelijke naam voor iets heel moois.

Het eerste dat er gebeurt is dat de directeur (manager, whatever) een overeenkomst tekent waarbij hij zijn autoriteit distribueert.

Die autoriteit wordt samen met de bijbehorende verantwoordelijkheid verdeeld over rollen.

Rollen in plaats van functies. En dat is niet alleen maar een andere naam!

– Je kunt meerdere rollen hebben.

– Rollen liggen niet vast. Je bekijkt steeds weer of ze nog wel kloppen. (We zitten in de beginfase en overleggen nu 1 keer per twee keer twee weken over die rollen).

Als je weet dat ik mijn vorige baan verliet omdat ik mijn volle aandacht niet mocht besteden aan dat waar ik goed in was (daar ben je niet voor aangenomen) dan snap je waarom ik zo blij ben met dit systeem.

Maar er is meer.

Hierboven ging over het roloverleg. Kort door de bocht: het beleid/organisatie.

Daarnaast heb je werkoverleg. Over alles wat je vanuit je rol tegenkomt.

De overleggen zijn super effectief. Geen eindeloos gepraat, maar actie.

 

SPANNING ALS BRANDSTOF

Input voor het overleg is ‘spanning’. Spanning is het verschil tussen hoe het is, en hoe het zou kunnen zijn. Dus niet alleen problemen, maar ook gave ideeën.

De manier waarop je die spanning in brengt lijkt erg op een intervisie model.

1 inbreng spanning + voorstel
2 verduidelijkende vragen
3 reacties
4 aanpassen voorstel (optioneel)
5 bezwaren
6 integratie

LAAT LOS!

DSCN6620

Een leuke ontdekking.

Holacracy helpt om je bewust te zijn van je verantwoordelijkheden, en ze op te pakken. Werknemers gaan zich gedragen als samenwerkende ZZP’ers.

Maar tegelijkertijd leer je om los te laten wat niet bij je rol hoort. En dat werkt zo gaaf!

Die spanning die je inbrengt is van jou. Het voorstel om er mee aan de slag te gaan ook. In de reactieronde krijg je advies, maar wat je daar mee doet is helemaal aan jou.

Je leert op elkaar te vertrouwen. En je geeft elkaar ook alleen advies als je denkt dat de ander er iets mee op schiet.

Ik kan dus altijd gewoon oppakken wat bij mijn rol past. Op mijn manier.

En als ik iets zie dat niet bij mijn rol hoort kan ik het aan anderen doorgeven. En dan loslaten. Wat ze er mee doen is hun zaak, want het is hun rol. Ik kan er op vertrouwen dat ze het goed doen. (En mocht het echt mis gaan, er is altijd nog het roloverleg)

Wég met het eindeloze daar-wil-ik-ook-nog-wat-interessants-over-zeggen gedoe!

Het is ook expres heel lastig om een geldig bezwaar te hebben.

Een bezwaar is alleen geldig als
– je op basis van gegevens (geen mogelijke beren op de weg)
– vanuit je rol
– weet dat dit een stap achteruit is,
– en dit bezwaar rechtstreeks voortvloeit uit het voorstel.

EERSTVOLGENDE STAP

Dus ook geen discussie over hoe het beter kan. Je hoeft het probleem in het overleg niet op te lossen.

Het enige dat je doet is de eerstvolgende werkbare actie te benoemen. Niet de beste, maar een werkbare.

Daarom kunnen ook alle agendapunten afgewerkt worden binnen de tijd.

Die agendapunten mogen trouwen tijdens het overleg nog gemeld worden. Dus als je iets mist, is dat een spanning, en die kun je agenderen.

MEER en MINDER

Zelf kunnen oppakken wat bij je hoort, op jouw manier.

Loslaten wat bij anderen hoort.

Geen perfectionisme maar aan de slag, en al doende aan een oplossing werken.

Waarom zou je nog ZZP’er worden? Ik ben hier erg gelukkig mee. Alles wat ik zie wordt opgepakt. EN ik kan aan de slag met de dingen waar ik blij van wordt.

 

Meer weten?

Wij worden erg goed begeleid door Esther Teunissen.

Je kunt ook dit boek lezen.

 

 

 

¹Ik ontdekte tegelijkertijd dat ik NIET ongeschikt bleek te zijn als leraar. Dubbele vreugde dus. Nou ja, wel meer dan dubbel, maar daar had ik al over geschreven

Het heeft een reden dat ik jou ontmoet

Ik kom ze weer tegen, de quotes.

Mensen komen in je leven voor een bepaalde reden.

Maar zo zit het niet.

Tenminste niet helemaal.

Die reden is namelijk niet specifiek. Álle mensen kunnen je leven verrijken. Want elke mens is een heel leven.

Van al die mogelijkheden komen er maar een paar bovendrijven.

En dat die bijzonder zijn?  Ja amehoela!  Natuurlijk zijn die bijzonder. Altijd als je mensen écht toelaat is het bijzonder.

God heeft helemaal geen specifieke plannetjes met jou. God is gewoon alles wat er gebeurt.

Het is andersom.

Alles wat er gebeurt God noemen, is een¹ manier om contact te maken met alles wat er gebeurt.

 

 

¹Lieve atheïsten: goed lezen graag, daar staat een  manier, en niet de manier.

De lente is volwassen

De geur van pas gemaaid gras.

En waar niet, een zee van geel en wit.

Met af en toe een zwaar zoete zweem.

Het groen heeft weer coulissen gemaakt.

Dit is  niet de jonge lente, die nog voorzichtig in verwachting was.

Dit is een uitbundig barstenszwangere lente.