Energie

Hoe meer ik fiets, hoe meer energie ik krijg.

Ik voel gejuich in mij. En steeds vaker voel ik een glimlach op mijn lippen.

Als ik dit filmpje zie voel ik die energie dwars door me heen gaan.

Geniet van de vrolijke energie van Peter Gabriel en zijn mede muzikanten. Het is aanstekelijk.

Gedichten op vrijdagavond

Gedichten verdienen aandacht, en ik ga ze die geven.

Plannetje:

Elke vrijdag in de Bieb gaan zitten en gedichten voordragen, over gedichten praten, uitleggen waarom ik ze zo mooi vind, en iets vertellen over wat ik aan de weet ben gekomen van de achtergrond.

En dan op later moment gasten uitnodigen, met hun lievelingsgedichten.

En heel misschien voordrachten van echte dichters. Zo wil ik Sabine Kars een keer horen.

Een stem in mijn hoofd vraagt zich terecht af waarom ik dat zou moeten doen. Ik heb niet zo veel verstand van gedichten, ben niet eens een Diehard liefhebber. En toch weet ik waarom ik het moet doen.Omdat ik een groot vermogen heb tot bewondering en verwondering. En omdat ik denk dat ik dat kan overbrengen.

En als ik het goed doe, schuiven er straks mensen aan die veel meer te vertellen hebben dan ik. Komt goed.

Ik heb veel nagedacht over voorbereiding, en ik heb iets ontdekt.

Ik dacht altijd dat ik slecht was in voorbereiden. Ook nu loop ik een beetje vast. Maar nu weet ik waarom. Ik weet namelijk helemaal niet wat er voor te bereiden valt. Pas als ik het een paar keer gedaan heb ga ik dat ontdekken. Ik moet dus vooral gaan doen, en dan gaan leren. Dan weet ik precies wat ik aan voorbereiding nodig heb.

Ik denk dat ik er dus zo in ga stappen.

Iedere vrijdag. Ik denk van 20.30 tot 21.00. Einde koopavond in Wijchen,kunnen de mensen nog even langs de Bieb voor een mooi gedicht.

Elke vrijdag?

Ja want Elja zegt het hier al: de kracht zit in de herhaling. Elke 1e 2e 3e of laatste vrijdag is ook regelmaat, maar sommige regelmaat is regelmatiger dan andere regelmaat. Als ik het elke week doe hoef je niet meer na te denken of het deze week nu wel of niet is. Dat vind ik krachtig.

Misschien zijn er andere activiteiten, maar dan wijk ik wel uit.

Nu nog uitzoeken waar ik mee ga broadcasten.

Ik twijfel tussen periscoop en Google Hangouts. Ik denk dat het periscoop wordt. Omdat dat daar de geur van de verpakking nog aan hangt. Mensen zijn daar nog nieuwsgierig. En dat past wel bij wat ik ga doen.

Nou ja.

Ik moet dit nog allemaal gaan overleggen met de Bieb zelf. Maar linksom of rechtsom, het gaat er komen.

Als je tips hebt, die zijn welkom.

Accepteren en zo

Ik zat er vanmorgen even doorheen.
Twee weken klussen en schoonmaken, en nog lang niet klaar.

Ik kan niet zo goed tegen klussen en de chaos, en de herrie, en soms ook het stof en de stank.

Ik merk dat ik een ADHD’er ben. Ik vlieg van de ene klus na de ander. Overzicht is ver te zoeken.

En ik wil zo graag dat het mooi is maandag als de kinderen in ons nieuwe schoolgebouw komen.

Dus ik voel me aan alle kanten tekort schieten.

Dat dus.

En toen bedacht ik dat je rot voelen en gefrustreerd zijn gewoon bij het leven hoorden.

En daar voelde ik me geen moer minder rot door.

“Ja duh!”, zei de stem in mijn hoofd, ” zo werkt het niet.”

Ik kon er wel om lachen.

Een rotgevoel accepteren om van het rotgevoel af te komen, nee dat werkt niet.

Accepteren is accepteren, en voelen.

Intussen wel een mooi inzicht er bij.

Doordat ik nu zo’n last van heb, weet ik wat ik overboord gegooid heb. En waarom ik het afgelopen jaar zo lekker draaide. Straks, als de kinderen er weer zijn, voel ik me weer als een vis in het water.

Katrin, mijn collega hielp me dat ontdekken. Ga ik blog over schrijven, voor HetKind.

Waarom je niet subtiel moet zijn

“Flikker nou toch eens op met die mitsen en maren van je!”
Dat zei Kitty tegen me, een hele tijd geleden al weer.
Ik kon er toen niks mee.
Ik snapte het wel, maar ik kon het niet.
Want er zijn altijd mitsen en maren.
En als ik die weg laat doe ik de waarheid geweld aan.

Ik probeerde het wel hoor. Ik ben ook stelliger gaan schrijven. Tenminste, best wel een beetje, als je het vergelijkt met de blogs daarvoor.

Zie je?

Het gaat me niet makkelijk af.

Maar toen las ik dit.

image

In Engeland gekocht.

Heuse lectures van een professor van Oxford.

Het sterft er van de mitsen en maren.

Letterlijk.

Elke lezing begint met wat hij vooral niet wil zeggen.

Steeds weer beperkt hij zijn onderwerp, omdat het anders te veelomvattend zou zijn voor de tijd die hij tot zijn beschikking heeft.

image

Eindeloze voetnoten over hoe je zijn uitspraken verkeerd zou kunnen opvatten.

image

Eerst vond ik het nog lovenswaardig, de bescheidenheid, en de drang om alles zo zorgvuldig mogelijk te benoemen.

Maar al lezende werd ik een beetje kriegel.

Nu snap ik pas echt wat Kitty bedoelde.

Als je alles probeert te zeggen, zeg je niks.

Ik lees tegelijkertijd dit boek

image

Van een lector uit Cambridge. Geen professor dus, misschien is dat het.

Daar kom ik veel meer te weten. Die Graham durft zijn beweringen gewoon te poneren.

image

Dus nu weet ik het pas.

Laat die mitsen en maren maar aan de lezer over. Als je die een beetje serieus neemt, weet je dat hij meer leest dan alleen jouw verhaal.

Net zoals temporary suspension of disbelief, geloof ik nu eindelijk ook in temporary suspension of subtelty.

Dank je Kitty.

Denken aan Holland

27 kilometer fietsen naar mijn werk, en 27 kilometer terug,

And I loved it!

IMG_20150817_161031490

 

Zelfs de regen kreeg de grote glimlach niet van mijn gezicht.

En kijk eens hoe groen al dat gras is onder die grijze wolken. Ik ben kleurenblind, een beetje, dus pin me er niet op vast, maar grijze luchten geven het gras een extra intensiteit.

en dan zie ik

rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan

Kijk eens op deze Google maps, daar zie je de populierschaduwen. Dit is een van de weggetjes waarover ik fiets, tussen de weilanden door.

rijenpopulieren

Wind tegen, drie snelwegen over, en de Waal.

Vooral die laatste is een slopende klim.

IMG_20150817_163920146

Een heel stuk flink vals plat. Maar nog steeds dat gras!

Daar boven op die brug ben ik in een heel andere wereld.

IMG_20150817_164411824

De nieuwe brug is al jaren af; het opknappen van de oude duurt langer dan het bouwen van de nieuwe, lijkt het wel.

Nu wel fijn. Geen razende auto’s vlak langs me.

Imposante dragers.

IMG_20150817_164515253

En een uitzicht. Hier ga ik straks de zon zien opkomen.

IMG_20150817_164458062

Heel even bedacht ik dat dit landschap straks in de winter ook zijn charmes zal hebben, maar daar zie ik natuurlijk geen moer van, want dan fiets ik in het donker. Wat zal ik die eerste zonsopgang verwelkomen, na die donkere ritten.

Wat ik hier laat zien is de terugweg. Na de brug bij Ewijk op weg naar Beuningen.

Daar staan andere bomen langs de kant van de weg. Alsof ik door een groene tunnel rijd. Ik weet nu al dat dit bladerdak me in de lente gaat verrassen. Maar eerst de kleuren van de herfst, en de silhouetten van de winter. (ik ga ze haten)

IMG_20150817_165222918

 

En dan, tussen Beuningen en Wijchen wordt ik moe.

Het laatste kwartier is afzien. De laatste snelweg over lijkt een berg die niet te nemen is (pal tegen de wind in).

Maar wat is die zelfde moeheid thuis weer lekker.

Maar 4 keer per week is pittig. Dus sowieso een betere fiets. Mijn eerste gedachte was een elektrische. Maar dat voelt een beetje als opgeven. Het lijkt me zo gaaf om dit helemaal op eigen kracht te kunnen.

Dus ben ik gaan lezen over ligfietsen.

Zo’n banaan lijkt me fantastisch, maar helaas te duur. Ik ben geen knutselaar en een tweedehandse vind ik te riskant.

Een ‘gewone’ ligfiets dus. Twee of drie wielen.

Mijn zoektocht gaat beginnen.

Voor de nieuwsgierigen, dit is mijn route:

woonwerkfietsroute

 

 

 

 

 

 

Thursbitch

Ik ben er geweest. Eerst bovenlangs, en de dag daarna er in.

De vallei Thursbitch. (Kijk hier waarom ik dat zo graag wilde)

Was het bijzonder?

Ja. Een hele stille, lege vallei. Maar om heel eerlijk te zijn, ik vind veel heuvels en valleien in die buurt bijzonder. Wel heel erg mooi om hier te wandelen en te zijn. Ik voelde geen magische aanwezigheid, anders dan de magie die ik voel voor dit landschap.

Dit is mijn favoriete landschap. Deze ruwe, fluwelen weidsheid.

En overal schapen. Hier keken ze me nieuwsgierig toe: welke gek wandelt nu in deze vallei, in plaats van over de heuvels waar ze allemaal wandelen.

De steen die je op de foto’s ziet is ‘Thoon’, en speelt een belangrijke rol in het boek.

P1010561

P1010562

P1010570

P1010572

P1010574

P1010575 P1010577 P1010661

P1010663

P1010665

P1010671

P1010681

P1010685

 

 

Een vakantieliefde

Ik was eigenlijk nooit zo’n gedichtenlezer.

En literatuur ook al niet zo.

Maar ergens een paar jaar geleden begon het. Ik zag een oude Star Trek film terug. Daar krijgt Picard het boek Moby Dick van zijn bemanning, als een soort van hint.

Het was me al eerder opgevallen dat er bepaalde boeken zijn waar steeds naar wordt verwezen, maar nu wilde ik weten waarom. Dus ben ik ze gaan lezen, de klassiekers.

Moby Dick vond ik grotendeels oersaai trouwens, maar wel bijzonder.  En al die andere klassiekers waren bijzonder zonder saai te zijn.

En nu dus dichters.

Want mijn dochter studeert cultuur en komt met van alles thuis.

En toen gingen we naar Engeland. Een land dat bol staat van de klassiekers. We wilden Oxford zien en Camebridge en Canterbury.

En we vonden eindeloos veel tweedehands boekwinkels.

Die in Buxton was de mooiste.

buxton

 

En al die boekwinkels hebben kasten vol klassiekers.

En Poetry.

Nou had ik in mijn achterhoofd nog een Sonnet van Shakespeare

Shall I compare thee to a summersday?

Ook iets met daffodils.

(Ruud, jij hebt me ook aangestoken, trouwens)

En dan nog wat namen als Wordswordth, Coleridge. T.S. Elliot en W.H. Auden.

En ook hier wilde ik eindelijk wel eens weten waarom dat allemaal bekende namen zijn.

Dus heb ik mijn slag geslagen.

IMG_20150814_115059826

En dus ook een paar boeken over dichters. Zelfs een boek met lectures over Poetry, zoals die op Oxford gegeven zijn rond 1900.

Ik lees graag van anderen wat er mooi of bijzonder aan iets is. Dat is ook nodig, want de gedichten geven lang niet allemaal zomaar hun geheimen prijs. Bovendien vind ik iets mooier als iemand anders me op dingen wijst die ik nog niet gezien had. Tweedehands schoonheid, heb ik dat ooit genoemd.

Eén ding is me al opgevallen.

Dichten is een levensnoodzaak als je overwelmd wordt door indrukken.

Hooggevoelig noemen we dat nu.

Dichter was dat dus vroeger.

Daarom ga ik meer dichten.

En meer gedichten lezen. Ook Nederlandse. Ik heb nog een hele mooie bloemlezing van Komrij in de kast staan.

En ik heb een idee voor gedicht-avonden. Want wat is het zonde dat we daar niet meer mee doen.  Eén van die boeken op dat plaatje is n.l. Cathing Life by the Throat. De samenstelster daarvan heeft in 1995 in Engeland zulke poëzie avonden gehouden. Er zit zelfs een CD bij.

Daar ga ik eens met onze Bieb over praten. Misschien hebben we hier genoeg liefhebbers van gedichten. Of we gaan ze gewoon maken, die liefhebbers.

Ik heb er in ieder geval een passie bij.

 

Camebridge

P1010827

Ik ging naar Cambridge om Kings College te zien
En ik zag Kings College
En al die anderen
Die naar Cambridge gingen
Om Kings College te zien
Volg de stok van de gids
(Met de dode teddybeer bovenop)
Volg de stok van je telefoon
Want meer nog dan Kings College
Wil de mens zichzelf zien
Ik vond troost in een boekhandel
Rijen boeken over boeken
En in het museum van Fitzwilliam
Mijn heuvels
Nooit meer zal ik mensen durven vergelijken met schapen

 

P1010829

 

 

fitzwilliam

 

boomschaap

 

schaapmetkind