Nog één keer knallen! Laatste kans

NS4A6894

12 november is mijn première.

En het is meteen de laatste voorstelling.

Ik ga niet stoppen met theater. Ik ga het wel anders aanpakken.

Ik wil groeien. Ik wil dat het podium mijn tweede huid wordt, als ik daar sta.

En dat proces gaat niet gelijk op met het vermarkten van mijn theaterstuk. Die twee energieën zitten elkaar in de weg.

Ik heb luwte nodig om te groeien. Kleine veilige plaatsen, en vrienden met wie ik dingen samen kan doen.

SPIEGELS is wat ik kwijt moest. Het is het verhaal van mijn proces, mijn worsteling met de wereld. Met die worsteling ben ik wel klaar. Ik voel heel veel vrede, en ruimte in mezelf.

Ik ga nog wel één keer knallen. Want het blijft een dierbaar verhaal.

Op een groot podium.

Met twee tolken.

Met mooie belichting.

Met een lied, gezongen door vriend-verteller Boudewijn Betzema.

Nu de kramp er af is, kan ik vrijer spelen. Ik ga er een feestje van maken.

Loslaten = Vieren

 

Bij honderd aanmeldingen gaat het feest door.

Als het er minder zijn, moet ik iets anders gaan bedenken, want het verhaal is te mooi om als nachtkaars uit te gaan.

 

Het zijn er minder, weet ik intussen. Lees dit

 

a deal with god

Fijn dat ik god geloof, want dan kan ik af en toe met hem praten.

Ik praat trouwens vaker met mezelf, dan met god. Met mijn interne fan heb ik mooie gesprekken.

Ze verschillen niet zo heel veel. God, interne fan, geweten.

Maar nu dus een keer met god, kleine letter.

Of god nou bestaat of niet, maakt helemaal niet uit. Als ik met hem praat, bestaat ie. Klaar.

(En ik heb hem ook trouwens ook een keer gevoeld, dat staat hier.)

Ik heb een deal gemaakt met god.

(Ik hoor nu Kate Bush in mijn hoofd trouwens)

Je mag het dus ook gewoon bijgeloof vinden.

En toch is het anders. Bijgeloof voelt als afdwingen van het lot. Deze deal heeft me juist geholpen met loslaten.

De deal is simpel.

Als ik nou zorg dat ik de goede dingen doe, zorgt god dat daar een inkomen bij gaat passen.

Wat naïef hoor ik je zeggen.

Maar dat is het niet. Het heeft te maken met mindset.

Ik zit financieel zo lastig, dat veel van wat ik doe, krampachtig is.

‘Deed’ en ‘was’, dus, inmiddels. (Nee, de ‘zit’  is nog geen ‘zat’)

Door deze deal is de kramp er af. Ik heb die zorg ergens anders geparkeerd, zodat ik me vrijer voel in wat ik doe.

En hoepla! Ik had vandaag een ‘acquisitiegesprek’ . Ik heb de opdracht gekregen. Ik heb het vertrouwen gekregen. En dat is volgens mij omdat ik daar niet hongerig heb zitten wezen. Het ging me in het gesprek alleen maar om de opdrachtgever. Het gaat me om wat hij er mee op schiet.

Dat ik mijn opdrachtgever voorop kon zetten, is rechtstreeks het gevolg van mij  deal met god.

Dit is maar een voorbeeld. (Ik kan er niet eens iets over zeggen hier, flauw hè? Maar het is iets waar ik blij van wordt)

Het werkt op vele fronten.

Op de school waar ik uitprobeer.

Op de inspiratieavond die ik samen met Xandra gaf.

Ik weet nu al dat het straks gaat werken als ik mijn première speel. (Die is uitgesteld. Straks, als de nieuwe Bieb in Wijchen klaar is, komt ie.)

Ik voel me in alles vrijer. En omdat het moeten er af is, ga ik alleen nog maar harder werken. Gek hè?

Het werkt.

Ah, dus het is helemaal geen god? Het is gewoon een denktechniek-truuk!

Ja en nee.

Ja.
Want ik denk dat je met een denktechniek precies hetzelfde kunt bereiken.

Nee.
Ik weet nu wat er mis is met een denktechniek. Een denktechniek voegt alleen maar een nieuw hoofdstuk aan je verhaal-over-jezelf toe. (lees hier  en hier)  (deze aanvulling is van 12-3-2017)

 

Naschrift, (ook 13-3-17): Die school waar ik op dat moment uitprobeerde, Daar werk ik nu. Fulltime. Ik heb verdien mijn salaris met precies dat wat ik het meest belangrijk vind, en het meeste vreugde uit haal. (En die me ook het meeste oplevert, mens, het is niet makkelijk, maar wat leer ik hier!) . Ik hoef mezelf niet meer te verkopen. En toch, ik wil nog verhalen vertellen en boeken schrijven. En ook dat komt, als ik los laat dat ik er iets mee moet.

 

 

slow communication

(een blogpost uit 2010, van een oudere site, maar nog steeds actueel)

Door te communiceren met doven en slechthorenden wordt je bewuster van de communicatie.

Ik was laatst weer aanwezig bij een cursus “omgaan met doven en slechthorenden op de werkvloer”. Een cursus die ten behoeve van onze klanten gegeven wordt aan werkgevers en collega’s door een dove collega van mij die dat erg goed doet. Doordat alles wordt getolkt in gebarentaal ontstaat er een prettig langzame communicatie.

Prettig, ja.

Want mijn collega neemt voor iedereen de tijd. Wanneer nodig vraagt hij nog eens goed wat iemand precies bedoelt. Dit heeft als effect dat alles wat iemand zegt serieus wordt genomen. En misverstanden worden ter plekke weggewerkt. Dit is een combinatie van het talent van mijn collega om elke situatie weer helemaal open tegemoet te treden en het feit hij de communicatie zo serieus neemt dat hij het lef heeft om deze te vertragen. Een goede tolk is hierbij een prachtig instrument.

Het duurt vaak even maar na een tijdje raakt iedereen gewend aan deze vertraagde communicatie. Ja, het kost tijd, maar wat je er voor terug krijgt is aandacht. Iedereen is er met zijn aandacht bij. Iedereen neemt elkaar serieus. Mensen luisteren naar wat anderen inbrengen, en er is tijd om dat even te laten bezinken voordat iemand anders zijn verhaal vertelt.

Zo zou dat vaker moeten denk ik, als ik weer bij een andere werkgever ben om de communicatieproblemen te bespreken. Er is een conflict tussen een leidinggevende en een slechthorende werknemer. De slechthorendheid heeft vast invloed gehad op dit conflict, maar de oorsprong is gewoon slechte communicatie zoals die bij zoveel goedhorenden dagelijks voorkomt.

Bij goedhorenden duurt het alleen wat langer voordat ze er achter zijn dat de communicatie beter kan. Ik heb vroeger als ontslagambtenaar veel arbeidsverhoudingen stuk zien gaan die in een vroeg stadium gered hadden kunnen worden als de partijen beter naar elkaar hadden geluisterd.

Gelukkig heb ik in dit geval een aanknopingspunt. Ik ga “slow communication” adviseren. Ik zet de cursus in om de tijd te vertragen en de communicatie goed onder de loep te nemen. Dan ga ik werkgever en werknemer leren om in deze zelfde stijl met elkaar te blijven communiceren.

Ferdinand Cuvelier heeft een mooi communicatiemodel gemaakt. Het is te lezen in zijn boek “tussen jou en mij”. (meer daarover in dit blog)
Hij heeft het in dat boek over de kunst van het bejegenen. Communicatie zou iets moeten zijn dat je met aandacht en zorg doet. Stap voor stap, langzaam en met aandacht. De tijd die je kwijt bent haal je met gemak in doordat je geen sluimerende misverstanden en conflicten meer hebt.

Een slechthorende of dove in je bedrijf dwingt je om aandacht, tijd en energie in de communicatie te steken, en dat levert heel veel op.

Stop er mee!

Er bestaat gedrag waarvan ik vind dat het niet deugt.

Gedrag waarvan ik vind dat mensen daarmee moeten stoppen.

Ik ga de Zwarte Pieten discussie maar als voorbeeld gebruiken, want daar doet het me zeer. Ja opnieuw. Vorig jaar schreef ik het ook al. Ik had gehoopt dat de discussie uiteindelijk minder fel zou worden. Niet dus.

Maar het gaat over bijna elke discussie op internet. Alles polariseert. En ik wil dat het stopt.

Niet gaan vertellen dat er belangrijkere dingen zijn om me druk over te maken. Ik vind het een belangrijk thema: Hoe gaan we om met elkaar? 

Een betere wereld begint met meer respect voor elkaar. Respect is iets dat je kunt geven. Het is niet iets dat je kunt opeisen.

Heel erg normatief voor mijn doen, deze blogpost. Niet mijn stijl. Ik kies er normaal voor om niet mee te doen. Maar af en toe wil ik mijn zorgen kwijt. Nu dus.

 

Eerste categorie

Gedrag waarvan ik snap waar het vandaan komt. Ik snap zelfs dat het moeilijk is om er mee te stoppen. En toch vind ik dat je je best moet doen om het te stoppen. Ik beloof dat ik je er niet op aan kijk als het niet lukt, maar probeer het.

Niet luisteren.

Wegzappen bij het woord Zwarte Piet. Omdat je denkt dat je al weet wat ik ga zeggen. (Niet zo heel erg. Maar ook niet erg open minded)

 

– Niet luisteren, en meteen de tegenaanval in gaan door te zeggen dat je moe wordt van het gezeur.

As je écht moe wordt van de discussie, dan kun je dat op een andere manier aangeven. Jezelf beschermen door je af te sluiten is goed. Daar hoef je het woord gezeur niet bij te gebruiken.

 

– Achterop springen bij anderen, meeliften met het sentiment

Sharing is Caring.

Ja. Maar je kunt met het delen van foto’s en quotes de boel ook opruien.

geen

De massale manier waarop ze gedeeld worden, beangstigt mij. Daar zit een “Ha!!! Ik zal ze!” achter.

Ik ken die “Ha!!!” wel. (Harde H, korte a) Ik heb wel een keer een giftig stuk geschreven over KLM. In eerste instantie luchtte dat op. Maar ik zou het nu niet weer doen.  

Het voelt niet fijn, dat bombardement van zogenaamde leuke plaatjes en quotes . Kijk eens naar die toon van de tekst bij het plaatje. Het is meeliften met het sentiment van anderen. Het lijkt zo onschuldig, zo’n plaatje delen, maar dat is het niet. Het draagt bij aan polarisatie. Als je niet met ons bent, ben je tegen ons. Dat is eng.

Andersom: ga niet zeggen dat Sinterklaas vieren met Zwarte Piet racistisch is. Dat is het niet. Dat is de boodschap niet. De boodschap is dat Zwarte Piet door zijn oorsprong, onbedoeld(!) een racistisch symbool is. En dat hij daarom naast alle positieve emoties, ook negatieve emoties los kan maken. En dat we misschien, stap voor stap, daar wat aan moeten veranderen. Door middel van een mooi verhaal. Zodat al het positieve kan blijven. En we Sinterklaas kunnen blijven vieren.

 

-drogredenen gebruiken

Ik houd niet van discussies. Liever ben ik met je in gesprek. Ik wil niet tegen je praten, maar met jou.

Als je toch wil discussieren, doe dat dan zonder drogredenen.

Hier staan ze netjes op een rij. Leer ze herkennen. Trap er niet in.

Gebruik ze niet.

Nooit!

Nee echt niet!

 

politiek correct zijn

Die zijn er ook, mensen die tegen Zwarte Piet zijn, niet omdat ze er over nagedacht hebben, maar omdat ze er goede sier mee kunnen maken.

Dit is waarom ik het gedrag, dat ik hierboven beschrijf, wel snap. Want dat politie correcte is ook achterop springen, en meeliften met het sentiment.

Alleen dan de andere kant op.

Hier zit niet de “Ha! Ik zal ze!” achter. Maar het is net zo goed meeloopgedrag. Bij de goeden willen horen. Politiek correcte meningen kun je herkennen, omdat ze gaan draaikonten. Het is terecht dat veel mensen daar heel erg boos om worden.

 

Houd je in, alsjeblieft.

Denk na bij alles wat je deelt. Wat is het effect er van?

Je speelt het gedrag van tweede categorie er mee in de kaart. Wil je dat?

En bij alles wat niet in je straatje past:

Neem de moeite eens om het te lezen. Neem het serieus. Laat het eerst eens binnen komen. Tijd genoeg om er dan alsnog afstand van te nemen. Je weet dan ook beter waarom. Je kunt dat dan ook uitleggen. Dan ben je in gesprek. Een gesprek is altijd beter dan een discussie.

Stop de discussie!

Begin het gesprek!

Want ik lees te weinig mensen op rustige toon vertellen hoe jammer hij het zou vinden als Zwarte Piet zou verdwijnen. Weet je? Ik vind het ook jammer. Ik vind dat we stap voor stap naar gekleurde Pieten toe moeten, via een mooi verhaal. En toch vind ik gekleurde pieten minder mooi dan dat hele zwarte. Dus ik snap de weerstand heel goed. Maar ik lees bijna overal die felle “handen af!” toon. Zo praat je toch niet met elkaar? Het kan echt anders. Hier en daar zie ik mooie aftastende gesprekken. Zo kan het ook!

lees ook dit

 

Tweede categorie

Dit is de categorie die ik kwaadaardig durf te noemen (het gedrag, niet de mensen). Dit is de categorie waarvan ik NIET snap waar het vandaan komt. Ik kan er wel wat bij bedenken, maar echt snappen? Nee. 

 

Bewust het vuurtje aanwakkeren

Moedwillig inspelen op het sentiment. Omdat je weet dat je daar makkelijk mee kunt scoren. Inspelen op haat en angst. Dit is waar PowNed en GeenStijl groot mee zijn geworden. Ze doen alsof ze ridders van de vrije mening zijn, maar dat is misleiding. Als ze het ooit waren (de strijd tegen de politieke correctheid snap ik wel!), dan zijn ze het allang niet meer. Ze hebben al lang hun eigen politieke correctheid. Jammer genoeg werkt het, deze aanpak. Jammer genoeg doen heel veel mensen daar aan mee.

Stop het!

Hou op met haat zaaien!

Hou op met angst voeden!

Hou op met mensen buiten sluiten!

 

 

Van wie ik leer Michael Verheijen

Elja zet sinds een tijdje onder haar blogposts een link naar een ander blog.

Om te delen.

Omdat ze de moeite waar zijn om te lezen.

Ik vind dat een geweldig goed idee, en wil dat ook doen Maar ik vergeet het steeds.

Het bloggen van mij is een explosie van aandacht. Er zweeft een idee, een gevoel, en ik probeer dat te vangen in woorden.

Ik laat ze ook weer los hoor. Ik hou ze alleen maar even vast om ze aan jou te laten zien. Daarom druk ik meteen op publish, om het weer los te laten.

Ik moet dus iets anders gaan verzinnen. Nee dat hoeft niet. Ik pak gewoon een oude serie op. Blogposts over mensen die ik bewonder. En dat zijn er genoeg.

Hier staan ze.

“Van wie ik leer”

dansklooster

 

En nu Michael.

Michael leerde ik kennen door zijn lieve enthousiasme, en die ervaar ik nog regelmatig op facebook.

Omdat ik weet dat jullie bijna nooit op links klikken, even een samenvatting van die kennismaking.

Michael heeft samen met Mathilda een dansklooster. Een mooie retraite, leek me, en ik vroeg of ze die ook een keer in een speciale versie voor slechthorenden wilden maken. Daar kreeg ik direct een heel hartelijk JA! op.

Dat weekend was geweldig.

En Michael ook.

Eén groot hart is hij, en nog speels en dartel ook. Iemand waar je blij van wordt. Iemand die in heel veel TL’s hartjes strooit, waarvan je voelt dat hij ze meent.

Dat is ook wat ik graag van Michael wil leren: Met minder reserve mensen tegemoet treden.

Michael bedankt.

Ik kom heel graag nog een keer dansen.

<3

 

 

Kwetsbaar zijn

Vandaag gewerkt met Xandra aan het inspiratiecafé voor 14 oktober.

En daar is moed voor nodig. Want je kunt moeilijk een avond geven over de moed om je zelf te laten zien, zonder de moed te tonen om jezelf te laten zien.

En dat laten zien gaat dan natuurlijk een laag dieper.

Spekkoek ja.

Elke laag die vrij komt brengt heftig gevoel met zich mee, en tranen.

Ik heb gevoeld, en gewankeld vandaag.

Ik tril zelfs nog een beetje na.

Het wordt mooi dinsdag.

Ik zou het heel fijn vinden als je er bij kunt zijn.  Hierom.

een reuze stap vooruit!

Ik weet nu heel veel meer.

Ik werkte vandaag met Bregje Bullens aan mijn theater.

Ik weet nu vooral veel meer over wat ik allemaal niet weet.

En aan de dingen die ik na vandaag wel weet moet ik nog heel hard werken.

Nu ben ik pas echt bewust onbekwaam.

In veel opzichten een geweldige stap.

Ik heb zelfs een paar handvatten waar ik mee aan de slag kan.

Alle reden om blij te zijn.

En dat word ik ook nog wel 😉

Les choses de la vie

Ik zag les Choses de la Vie als puber, en hij is me bijgebleven.

De manier waarop de film was opgebouwd maakte indruk.

Het was één grote flashback met daarin weer flashbacks.

Vooral de overgangen waren bijzonder.

Je ziet het liefdeskoppel waar de film om draait, op middelbare leeftijd, ruziënd in de auto. Ze rijden voorbij een jong stelletje dat aan het liften is. De camera volgt de lifters, en dat blijkt het zelfde koppel te zijn, op jonge leeftijd in gelukkiger dagen.

Of was het andersom? En begon de scene met de lifters?

Ik stel mij vaak voor dat ik mezelf tegen kom, als ik op een bekende plek ben.

Ik zit in het bos en kijk naar mezelf, alle keren dat ik langs die plek wandel. Ik zie ook dat ik lekker aan het stoeien ben met kinderen op een van de verjaardagsfeestjes. Of dat ik hutten met ze bouw. En daar wandel ik met mijn maatje.

Al die andere ikken hebben niet door dat ik naar ze kijk.

Ik weet hoe ze zich voelen: blij, verdrietig, piekerend, genietend.

En ik weet hoe het afloopt. Dat het piekeren niet nodig was, bijvoorbeeld. Of dat ik toen juist onbezorgder was.

Nou ja, de dingen van het leven dus.

En dan voel ik opeens ogen in mijn rug.

Iemand uit de toekomst zit naar mij te kijken.