Les choses de la vie

Ik zag les Choses de la Vie als puber, en hij is me bijgebleven.

De manier waarop de film was opgebouwd maakte indruk.

Het was één grote flashback met daarin weer flashbacks.

Vooral de overgangen waren bijzonder.

Je ziet het liefdeskoppel waar de film om draait, op middelbare leeftijd, ruziënd in de auto. Ze rijden voorbij een jong stelletje dat aan het liften is. De camera volgt de lifters, en dat blijkt het zelfde koppel te zijn, op jonge leeftijd in gelukkiger dagen.

Of was het andersom? En begon de scene met de lifters?

Ik stel mij vaak voor dat ik mezelf tegen kom, als ik op een bekende plek ben.

Ik zit in het bos en kijk naar mezelf, alle keren dat ik langs die plek wandel. Ik zie ook dat ik lekker aan het stoeien ben met kinderen op een van de verjaardagsfeestjes. Of dat ik hutten met ze bouw. En daar wandel ik met mijn maatje.

Al die andere ikken hebben niet door dat ik naar ze kijk.

Ik weet hoe ze zich voelen: blij, verdrietig, piekerend, genietend.

En ik weet hoe het afloopt. Dat het piekeren niet nodig was, bijvoorbeeld. Of dat ik toen juist onbezorgder was.

Nou ja, de dingen van het leven dus.

En dan voel ik opeens ogen in mijn rug.

Iemand uit de toekomst zit naar mij te kijken.

 

Loflied op de seizoenen, reprise

DSCN2692

Seizoenen brengen

steeds opnieuw

zoveel eerste keren.

 

Eerste keer lamp aan bij het eten.

Eerste keer een wolkje uit je mond.

Eerste nachtvorst.

Eerste keer weer daken zien, door de bomen heen.

Eerste pufjes uit de schoorstenen.

Eerste keer de maan die door de bomen schijnt.

Eerste kaars.

 

Vroeger had ik muziek bij alle eersten. Muziek die ik nooit op andere tijden draaide.

En nog steeds doen alle eersten

mij prettig schokken,

door de mengeling van

vertrouwd, en toch ver genoeg weggezakt om nieuw te zijn.

De schoonheid van die twee samen.

 

Ik kijk naar daken, schoorstenen en vogels.

En het gevoel dat daar bij hoort is niet te beschrijven.

Een stille mijmer die, als een komeet, mij elk jaar weer aandoet.

Elk jaar zijn alle jaren in mij aanwezig.

Elk jaar groeit de staart.

 

Ik zei het eerder al.

Ik hou zo van seizoenen,

van de wisseling ervan.

 

Geen woorden maar beelden

Nou ja, een paar woorden dan. Woorden over die beelden.

Daar kruip ik deze dagen mee weg. Lekker in de zon. Met dit boek.

DSCN2268

 

Een boek van een schilder over een schilder. Geen kunsthistorische uitleg, maar een liefhebber, die zelf schilder is, en daardoor de beeldtaal uit kan leggen. En vooral: hij vertelt waarom hij die schilderijen zo mooi vindt.

Ik houd van mensen die ergens van houden. Omdat het zo aanstekelijk is. Omdat je er van leert om te houden van.

Waarom Bruegel?

Omdat ik als kind al overdonderd was door de Jagers in de Sneeuw.

Dit is voor mij het ultieme wintergevoel. (Volgens mij hadden we er een puzzel van, maar dat durf ik niet met zekerheid te zeggen.)

Ach, ik hoef niks uit te leggen. Kijk zelf maar hoe mooi:

DSCN2270

 

En de details.

Want het schilderij is groot.

DSCN2271

 

DSCN2273

DSCN2272

 

Daarom wil ik ooit een keer naar Wenen. Want daar hangt het. In een zaal met andere Breugels. In al hun grootsheid. Wat zal ik daar overdonderd worden.

Nu donder ik me zelf over. In het klein. In de zon, met dit boek.

Woord en beeld.

Genieten.

Oh, als je het te vroeg vindt voor winter, heb ik een herfst voor je.

 

DSCN2274

 

 

 

Hier is een link naar meer schilderijen.

Alan Garner, bijzondere boeken.

AlanGarner_Strandloper  thursbitch  owlservice  redshift

 

Ik heb nu bijna al zijn boeken gelezen.

Wat een bijzondere schrijver.

Ik heb al eerder over hem geschreven.

Het begon met een kinderboek (the moon of Gomrath) dat ik als kind ooit las (in vertaling), en dat me de stuipen op het lijf joeg. Het voelde alsof de magie in dat boek echter was dan sprookjesmagie, en ook het gewone leven binnen kon sijpelen. Nou ja, dat had ik al geschreven.

Alan Garner heeft na die kinderboeken, ook geschreven voor oudere jeugd, en tenslotte voor volwassenen.

The owl service” gaat over 3 pubers die een eeuwenoude Welshe legende opnieuw beleven. Alsof deze legende een script is, dat ze wel moeten volgen. Beklemmend mooi.

In “Red shift” lopen drie verhalen uit drie tijden door elkaar heen. Ze hebben op een magische manier met elkaar te maken.

Thursbitch” is het verhaal van een landschap. Uitgangspunt is een steen met de inscriptie  “Here John Turner was cast away in a heavy snow storm in the night in or about the year 1755.” Ook hier lopen weer twee tijden door elkaar heen. Tijden die elkaar via het landschap raken.

Strandloper”  heb ik net uit. Dat gaat over een Engelse man die naar Australië gedeporteerd wordt en 30 jaar bij de aboriginals leeft.

De boeken zijn moeilijk toegankelijk. Garner heeft alles gestript. Alleen het absoluut noodzakelijke is blijven staan. Ze zijn ook dun. Lange dialogen, waarbij je soms heel goed moet opletten wie wat zegt. Ze lezen als een gedicht. De betekenis komt niet alleen via de woorden binnen. De taal is mooi en ritmisch.

Ik denk dat ik ze nog een keer moet lezen om ze echt te begrijpen, en toch was het nu al een bijzondere ervaring.

Wat ook bijzonder is dat alle verhalen zich afspelen in Cheshire, waar Garner geboren is, en waar zijn familie al heel lang woont. Dat land speelt een belangrijke rol. Ik wil daar graag een keer naar toe. Een fan heeft een kaart gemaakt in Google maps, met alle plaatsen uit de boeken. (En hier nog een specifiek voor Thursbitch)

Waarom deel ik dit? Niet omdat ik vind dat je de boeken moet gaan lezen. Ik vermoed dat het voor veel mensen onbegrijpelijke en wazige kost is. Als je van vreemd, bijzonder en enigszins ontregelend houdt, dan raad ik ze van harte aan.

De boeken doen wat met me.

Een aantal van mijn blogs zijn door deze boeken beïnvloed.

Deze bijvoorbeeld, en deze.

Laat ik eens vertellen waar ik mijn inspiratie zoal vandaan haal, dacht ik.

Een hele mooie foto

Als ik fotograaf was, had hier nu een prachtfoto gestaan, die alle woorden overbodig maakte.

Maar ik ben geen fotograaf.

Ik neem je mee.

Nijmegen.

Vorige week, toen het zo vreselijk warm was.

Koningsplein. Waar ze een soort bedriegertjes hebben. Fonteintjes in de grond die onverwacht water spuiten.

Een meisje van een jaar of drie. (Denk ik. Vroeger, toen mijn kinderen zo oud waren kon ik dat bijna tot op de maand nauwkeurig inschatten. Maar ja, toen had ik geen idee van de leeftijden van pubers.)

Haar jurkje is al kliedernat. Ze kijkt gefascineerd  naar de fonteintjes, geeft een gilletje als er eentje spuit en holt er op haar kleine beentjes naar toe. Handjes uitstekend om de straal te pakken voor hij weer de grond in gaat. Ze vergeet daarbij regelmatig dat ze pal bovenop zo’n fontein staat, en schrikt van plezier als ze weer natgespoten wordt.

Verrukking. Verrukking, en concentratie. Dat is wat er op haar gezicht staat. Steeds opnieuw verrast worden. Grijpen naar het water. Misgrijpen en daar geen donder om geven.

Ze heeft niet in de gaten dat een groeiende groep mensen van haar geniet. Ze kijkt heel af en toe naar haar moeder, die met een glimlach haar hand uitsteekt in een ‘kom, we gaan gaan verder’ gebaar. Ze negeert het, en haar moeder dringt niet aan, want die geniet zelf ook van haar dochter.

Eindeloos genieten van het moment, en heel veel mensen daar in mee nemen.

Ik zou op mijn knieën zijn gaan zitten om die foto te nemen op dezelfde hoogte als het meisje. Ik had een telelens gebruikt, zodat het meisje haarscherp zou afsteken tegen de wazige achtergrond. Waterdruppels die glinsterend stil hangen, om haar heen. Een donkere achtergrond waar het kleurrijke jurkje mooi tegen afsteekt, en de zachte contouren van de onscherpe waterstralen van de andere fonteinen.

Dat zou op zich al mooi zijn. Maar waar je ogen onherroepelijk naar toe worden getrokken is de uitdrukking op het gezicht van het meisje. Verrukking en concentratie zouden slechts vale woorden zijn bij wat je daar zag.

Eigenlijk heb ik hem ook genomen, de foto.

Met mijn ziel.

Ik bekijk hem nog vaak, en dan komt er een glimlach op mijn lippen.

blogje kunst kijken

Nu heel kort dan.

Eigenlijk alleen om even vast gelegd te hebben dat ik met mijn drie meiden naar Singer ben geweest.

Nederlandse impressionisten.

Wel mooi, ik heb de catalogus, en ik ga nog een keer. (Mijn oefenruimte is in Huizen, dus vlakbij)

Want het is heel veel hetzelfde, en dat maakt het op het eerste gezicht wat vlak. Van Fenna horen wat ze mooi vindt, helpt dan. Dan springt een schilderij dat ik slordig zag, er opeens uit.

Dus dat ga ik aan de andere twee ook vragen. De catalogus nog een goed bekijken, en dan terug. Een paar schilderijen extra aandacht geven.

 

 

Boneland van Alan Garner

Deze blogpost is een antwoord op de 5e vraag van 50Books van @petepel

Ik heb net dit boek uit: boneland

 

Dit boek is op een bijzondere manier naar me toe gekomen.

Het begon met  . . .

Een boek waarvan ik noch schrijver, noch titel wist.

Wat ik nog wel wist was de bijzondere sfeer. Oude en nieuwe magie. Zo geschreven dat het leek of ze daadwerkelijk deel uit maakten van onze wereld. En een monster, dat me destijds als kind de stuipen op het lijf joeg. Dat was mijn enige houvast in mijn zoektocht op internet, de naam van dat monster: de Brollachan.

Het boek bleek “The Moon of Gomrath” te heten, het vervolg van “The Weirdstone of Brisingamen”. Ik heb beide boeken besteld en opnieuw gelezen.

In las als kind deze versie

download

Ze lazen niet lekker weg. De tweeling, Suzan en Colin, komen als karakters bijvoorbeeld niet echt uit de verf, en het eerste boek is niet veel meer dan een lange achtervolging.

Toch hebben beide boeken iets bijzonders.

De verbondenheid met het land, en oude mythes, bijvoorbeeld. Alles speelt zich af in de buurt van Alderley, Cheshire, waar de schrijver woont (en zijn familie al eeuwen). Je kunt op Google maps alle plaatsen van het verhaal terug vinden. (daar moet ik dus nog een keer naar toe).

En dan is daar de manier waarop de magie beschreven wordt. Nieuwe magie, de strijd tussen goed en kwaad, en de oude magie die  helemaal buiten goed of kwaad staat. De magie voelt echt. In veel kinderboeken is magie vaak iets wat alleen de kinderen zien en aanvoelen. Hier voelt het aan als onlosmakelijk onderdeel van het land. En ook de volwassenen krijgen hun portie. Niets is veilig.

Al schrijvend voor de eerste vraag van 50 books, keek ik weer eens op internet en kwam er achter dat in 2012 een derde deel is verschenen. Zo’n 50 jaar na het verschijnen van deel 2.

Die bestelde ik voor mijn verjaardagskorting van Bol.com

In Boneland is de Colin uit de vorige boeken volwassen. Hij is aan de rand van een zenuwinzinking, en op zoek naar zijn tweelingzus. Hij weet niet eens of ze echt bestaat, want hij is alles dat voor zijn 12e gebeurde vergeten.

Boneland is een moeilijk toegankelijk boek. De magie is versluierd, misschien alleen maar aanwezig in Colin’s hoofd. Toch zijn er genoeg aanwijzingen om de makkelijke ‘het was maar een droom’ oplossing uit te sluiten.

Naast het verhaal van Colin wordt het verhaal van een Sjamaan uit de oertijd verteld. Deze hoofdstukken zijn meer poëzie dan proza.

The Grey Wolf struck the damp earth and ran, higher than the trees, lower than the clouds, and each leap measured a mile; from his feet flint flew, spring sprouted, lake surged and mixed with gravel dirt, and birch bent to the ground. Hare crouched, boar bristled, crow called, owl woke, and stag began to bell. And the Grey Wolf stopped.

Het is een boek dat binnen komt op een manier die mijn verstand te boven gaat, en onder mijn huid is gaan zitten. Niet toevallig dat ik in mijn andere blogpost van vandaag schrijf over niet toegankelijk willen schrijven.

Dit boek raakt aan wat ik wil raken. De grens van werkelijkheid en magie. Dat wat zich immer buiten het rijk van verklaring bevindt, en toch zo ontzettend echt aanvoelt.

Nu wil ik ook alle andere boeken van Alan Garner lezen, want in alle boekbesprekingen lees ik dat hij dit in al zijn boeken teweeg brengt. En daarmee geef ik alsnog een antwoord op vraag 4.

 

 

Hink stap sprong 8

Aanloop

Deze elpee namen mijn ouders mee van een vakantie met zijn tweetjes (Parijs geloof ik).

catus choir

Ze herkenden de tekenstijl van de hoes denk ik. Mijn broer had elpees van Yes en van Uriah Heep. ook met covers gemaakt door R0ger Dean.

demons_and_wizards

yeshoes2

 

 

Hink

Jaren 70 synthesiser muziek. Een van de nummers was meer pop-achtig.

En met een mooie tekst. Over de waanzin van oorlog.

Gettysburg.

 

I found no answer in the restless eyes

of the weather beaten statue staring blind to the skys.

 

Stap

Ik vroeg me altijd af welke strijd daar in Gettysburg gestreden werd.

Ik kreeg het antwoord toen in in onze bibliotheek een DVD zag over Gettysburg.

 

Dat mag natuurlijk helemaal niet. Oorlogsfilms kijken, en helden vereren.

En toch heeft deze film een bijzondere held.

Prachtig gespeeld door Jeff Daniels.

Joshua Chaimerblain, een leraar die vrijwillig dienst naam om voor de noordelijke zaak te strijden.

In de film komt het zachtaardige karakter van deze man naar voren.  Bijvoorbeeld als hij een groep deserteurs met respect behandelt (waardoor ze natuurlijk uiteindelijk toch allemaal mee vechten).

Valse heroïek?

Ik wilde meer weten en ben op zoek gegaan naar deze man.

 

Sprong

Hoe meer ik over deze man vond, hoe meer ik ontdekte  dat deze man echt een held was. Uiteindelijk had hij het bevel tijdens de overgave van General Lee. Hij liet zijn mannen salueren als teken van respect.

Na de oorlog is hij gouverneur geworden. Hij is blijven strijden voor vrijheid.

Opnieuw de vraag, is dit valse heroiek?

Moet ik sowieso heldendom in oorlogen verwerpelijk vinden?

Maar hoe zou het zijn als ik voor de keuze stond te strijden voor een ideaal?

Ik denk dat ik gewoon een lafaard zou zijn. En mijn lafheid zou verbergen achter pacifisme.

Ooit heb ik gedroomd dat ik in een loopgraaf stond. Die droom was zó realistisch dat ik letterlijk met angstzweet wakker werd. Ik heb, liggend in bed,  de angst nog een tijd in mijn lijf gevoeld.

Het intrigeert me.

Daarom ga ik het boek lezen dat Joshua Chaimberlain schreef over de Amerikaanse burgeroorlog.

Hier kun je dat vinden.