Auteur: Jacob Jan Voerman

Rita Verdonk en de nuance

Donderdag stond er een column van Rita Verdonk in de spits.

Nu vertrouw ik Rita Verdonk voor geen meter. Ik heb een groot vooroordeel tegen haar. Ik vermoed dat ze een grote opportunist is, die zichzelf belangrijker vindt dan haar boodschap.

Dus denk ik dat ze nu heel slim zit te wachten op het failliet van achtereenvolgens Geert Wilders en de SP, om dan de macht te grijpen. Duurt misschien nog even, maar komt geheid, want politiek=golfbeweging.

Daarom zit ze nu vast “slimme dingen” te roepen, zodat ze straks kan zeggen: “ik heb het altijd al gezegd”.

Maar iemand niet vertrouwen betekent niet dat je niet moet luisteren naar de boodschap.

Vooral niet omdat ik mijn eigen linkse sentimenten niet vertrouw.

Haar boodschap gaat namelijk over het feit dat we nu moeten oppassen dat we niet dezelfde fouten maken met de Oost Europeanen als met de Marokkanen. Op tijd iets doen me de problemen dus, en niet wegkijken.

Ik vertrouw mijn redenen om deze boodschap niet te vertrouwen niet:

Het riekt naar wegzetten van een bevolkingsgroep.

Het riekt naar opruien.

 

Maar laat ik eens eerlijker en persoonlijker kijken naar waarom ik deze boodschap niet wil horen:

Het trekt aan mijn schuldgevoel: ik met mijn probleempjes heb het makkelijker dan veel Oost Europeanen, dus wie ben ik om ze weg te sturen, of aan te klagen.

Ik heb er zelf niet rechtstreeks mee te maken, dus ik kan weg kijken van de problemen als die er zijn.

Ook mijn eigen “linkse” argumenten komen dus voort uit onderbuikgevoel.

Al die zaken maken het voor mij erg makkelijk om Rita’s boodschap af te serveren. Als ik dat op internet doe: genoeg mensen om me bij te staan.

En daarom wil ik dat niet doen. Vooral niet omdat we dan wéér alleen maar in twee kampen argumenten tegen elkaar aan blijven gooien.

Dus de kern van de boodschap wél serieus nemen, onderzoeken wat er van waar is. Welke problemen zijn er. En wat is een goede manier om daar wat aan te doen.

Niet ontkennen maar herkennen, erkennnen en verkennen. Met respect. Even voor de goede orde: respect is iets dat je geeft. Niet iets waar je om vraagt.

Daar komen we verder mee denk ik.

 

XTC – Mummer 1983

XTC was zo’n band waarbij ik reikhalzend uit zag naar hun volgende elpee.

Niet eerst luisteren in de winkel, staand met twee losse koptelefoonschelpen-met-hadvaten tegen je oor gedrukt. Meteen kopen en thuis opzetten!

En nog eens. En nog eens.

Mooiste moment, zo’n nieuwe elpee verkennen.

Ze stelden me nooit teleur. Elke elpee was weer anders , en elke elpee was weer mooi.

Wel altijd even wennen met XTC. De muziek ligt niet meteen lekker in het gehoor. Maar als hij eenmaal binnen is, is het een blijvertje.

Scherpe teksten vaak.

Mooiste nummers:

Beating of hearts Tegendraads ritme. Een ode aan de liefde:

You have heard the greatest sound on this and every world you can think of.

Love on a farmboys wages Mooi verhaal over boerenknecht die sappelt om te kunnen trouwen met zijn lief.

How can we feed love on an farmboys wages?

Great fire  Wat moet ik hier van zeggen? Zelf luisteren. Overweldigende kracht van verliefd zijn.

Animals are panicking
I’m animal and panicking

Volg de Vrijdag? #FF

#FF

Vind ik een lastige.

  • Zijn die voor je volgers? Als soort reisgids in twitterland? Of zijn ze bedoeld om mensen een hart onder de rem te steken? Of beide?
  • En als je de een FF’t, moet die ander dan ook niet?
  • En als je ze allemaal FF’t, heeft het dan nog betekenis?
  • Ik ben in ieder geval altijd heel blij van een #FF.
Maar lastig om zelf te doen. Daarom ben ik er me gestopt.
Ik zoek zo naar mijn eigen manieren. Ik wil graag mijn blogvrienden noemen. Omdat ze te bedanken, omdat ze me inspireren, maar ook omdat ik vind dat ze het volgen meer dan waard zijn. Ik was daar al mee begonnen…

Hier staat aflevering 1

Nu tijd voor aflevering 2 van..

Bloggers worden vrienden!     Verder lezen Volg de Vrijdag? #FF

#WOT 7 Kiezen

lees wat de bedoeling is van de #wot bij Karin Ramaker

Niet aleen kiezen, maar ook mijn tanden er in zetten!

Toen ik mijn zoon van 3 voor een dilemma zag staan, begreep ik pas echt goed hoe moeilijk kiezen was.  Zijn oma hield hem de grote snoeptrommel voor. Koekjes, snoepjes, chocolaatjes. Allemaal lekkers. Hij was compleet verlamd. Ook de toevoeging dat hij er wel twee mocht haalde hem niet uit de verlamming.

Ik keek van een afstand toe en zag het: Hij zag alle koekjes en snoepjes die hij NIET zou hebben, als hij er twee pakte.

Ik ben daarom dus nooit goed geweest in kiezen.   Verder lezen #WOT 7 Kiezen

less advice please

Dear coaches, social media experts, other advisors,

Could we do with less advise on the internet? I stumble upon… no:… trip over the lists, the do’s and don’ts.

I come across the same advice just about everywhere. It’s becoming incestuous. It’s getting boring. All those people who are not just taking advice, but are passing as if it was gospel.

Don’t!    Verder lezen less advice please

Wat doen we ons zelf en elkaar aan?

Ik legde gisteren mijn hart bloot. Dingen die ik een paar maanden geleden nog niet hardop tegen mezelf had durven zeggen.

Ik ben ontroerd door de reacties. En een beetje verbaasd. Ik lees bij sommigen namelijk ook herkenning.

En dat bracht me op de volgende vragen:

Wat durven we allemaal niet hardop te zeggen?

En hoe hebben wij een wereld gecreëerd waarin dat mogelijk is?

En wat doen we om dat te veranderen?

 

Magna Carta – Seasons 1976

 

Op zoek naar troost met de vinger langs mijn  elpee verzameling.

Deze. Want die stem. Een stem die je kan dragen, meenemen.

Ik kreeg deze van mijn broer, op sinterklaas. Ik had Lord of the Ages al.

En ook hier weer, de verteller. Seasons, het 22 minuten durende openingsnummer dat je mee neemt van jaarwisseling tot jaarwisseling. De mooiste stukken zijn de vertelde stukken, met een simpele gitaar als begeleiding.

En heel mooi Engels, daar heb ik ook nog steeds een zwak voor.

Luister alleen als je van zoet houdt (en goed tandenpoetsen)


Zo wordt je een verhaal in meegezogen. Ik kreeg vroeger letterlijk kippevel van deze stem.

Mierzoet, maar dat is fijn als je getroost moet worden.

 

This is the turning of the year
The final cut before the curtain falls
The squirrel, warm within his bed of leaves
Cannot hear the wind that blows around the chimney pots
For like the pilgrim of the year gone by … he sleeps.

Once he was a young man who laughed in the spring,
And lay beneath an upturned sky on long hot summer days …
But with autumn he grows mellow …
He looks over his shoulder
Down the long year path of no return.
Already he is but a memory …
fading like a shadow on the wall
But time with restless footsteps …
hurries by …
And now beside the road …
There stands …
The pilgrim of the year to be …

 

door het ijs gezakt

ruzie

banaal

ik had een open pakje wraps weggegooid, ze droogden al een beetje uit, en Sacha vond dat zonde

ik schiet geheel onverwacht in mijn oude valkuil: roepen dat het ook nooit goed is.

Wies vlucht naar boven, kan hier niet goed tegen (haha wat een goede vader ben ik, even niet zo trots meer)

ik heb het er uit gewandeld, nou ja..het is niet helemaal weg

waar komt het vandaan?

spanning over mijn werk: moet weer starten na mijn CI-operatie, en heb daar geen zin in. Te veel partijen met verwachtingen die ik niet kan waarmaken. Ik heb een werkgever gezegd dat ik geen werk ga zoeken voor hun 60-jarige werknemer die met een flinke dosis beperkingen is uitgevallen. En dat terwijl ze best een flinke som aan re-integratie wilden uitgeven, want dat had hun arbodienst geadviseerd. Ik kan die man sollicitatietechnieken bij brengen, maar waar hij meer aan heeft is een goed netwerk, en dat heb ik niet.

Wat ging er wel goed? Ik heb een goede training gegeven. Ter plekke een nieuwe toepassing voor een oude techniek bedacht en uitgevoerd. En deelnemers die aangaven dat ze daar echt wat aan hadden. Fijn, maar dat is mijn eigenlijke werk niet. Ik moet mijn financiering halen uit re-integratiegelden.

Schuldig voelen. Omdat ik aarzel met aan het werk gaan, en wel mijn energie steek in mijn blogs. (ondanks flink oorsuizen, en vlekken voor mijn ogen flink doorbloggen en schrijven aan mijn verhaal). Het voelt als verraad. Mijn werkgever wacht tot ik weer volledig aan de slag kan, en geld voor ze binnen breng.

Geld. Dat komt al zo’n 10 jaar te weinig bij ons binnen. Gisteren weer meegemaakt: pinnen van onze rekening en “saldo tekort” lezen. Dan hebben we nog een 2e rekening, maar het wordt dan wel heel erg zuinig aan doen. De 24e komt mijn salaris weer.

Dat zijn de spanningen en spookgedachten die me kwetsbaar maken.

Ik kom er wel weer uit. Krabbel wel weer op, maar heb intussen ijskoud in mijn natte kleren, het ijs is glad, opkrabbelen is lastig. Ik verlang naar een open haard.