Auteur: Jacob Jan Voerman

De winter aan het meisje met de sjaal, de wanten en muts:

“Ik wil je zoenen, omhelzen en strelen.

Ik wil alles van mij met je delen.

Maar hoe meer ik laat zien dat ik zo van je houd,

hoe harder jij roept: ‘Ik heb het zo koud!’ “

Dit was zijn laatste kans.

Als hij weer iemand in elkaar zou slaan ging hij echt de bak in, mét een strafblad.

Serdal is een uit de kluiten gewassen, gespierde jongen. Als hij écht boos wordt heeft hij zichzelf niet goed in de hand.

Al twee keer was hij opgepakt wegens een geweldsmisdrijf.

Ik gaf hem een training agressiebeheersingstraining.

Serdal blijkt een aardige rustige jongen. Hij vertelde hoe hij graag het huis helemaal schoon maakt, als verrassing voor zijn moeder. Omdat hij de lach op haar gezicht zo mooi vindt, als ze moe thuis komt van werk en ziet dat alles netjes is.

Maar ja.

Hij heeft zijn eergevoel en zijn solidariteitsgevoel.

En zijn kracht.

De eerste keer dat hij iemand sloeg was uit solidariteit. Iemand uit zijn vriendenclub werd bedreigd. En voor je vrienden kom je op.

De tweede keer werd hij zelf uitgedaagd. Zo’n stom Hollands joch beledigde zijn zus. En dat kun je niet over je kant laten gaan. Al helemaal niet als je vrienden roepen: “Dat laat je toch niet zo maar gebeuren?”

Ik had al snel door dat Serdal een beetje misbruikt werd door die vrienden. Hij haalde de kastanjes uit het vuur. Met blote handen.

Die solidariteit kon hem de das om doen. Dat zag hij zelf ook wel. Maar vrienden laat je toch niet in de steek? En als mijn familie beledigd wordt, moet ik daar toch ook iets aan doen?

Een jongen die in de knel zit door zijn solidariteit met anderen. Zelfs als die het niet verdienen. Als ik hem zeg dat hij zelf zijn eigen beslissing kan maken, kom ik er achter dat hij zich meer groepslid voelt dan individu.

Ik leg hem het volgende voor.

Als jij straks in de gevangenis zit, omdat jij je vrienden of familie verdedigd hebt. Laat het dan voor iets zijn dat ook echt de moeite waard is.

En zo beslist hij op een gegeven moment dat zich laten opjennen door zijn vrienden niet de moeite waard is.   We maken een lijst: dat wel, dat niet.

Samen met hem verken ik die momenten, zodat hij ze op tijd herkent, vóór hij die waas voor zijn ogen krijgt. Want dan kan hij een andere keuze maken.

Opkomen voor je vrienden heeft grenzen. Serdal kan deze nu zelf bepalen.

Oke.

Niet langer treuzelen.

Gewoon doen. Naar buiten met je ambities.

En gewoon de hulp vragen die je nodig hebt.

Hier. Nu.    Verder lezen DOEN!

Verwonderen is een werkwoord.

Verzilveren betekent: ergens zilver van maken. Dat klinkt romantisch, maar het betekent gewoon: “je spullen op marktplaats zetten.” En dat zilver is al lang vervangen door zink/koper/messing. Erger nog: door papier. Nog erger: door cijfertjes op je computer of telefoon.

Verwonderen kent die devaluatie niet. Verwonderen betekent nog steeds: “Ergens een wonder van maken.”

Daarvoor hoef je niet over het water te lopen. De meest alledaagse dingen kunnen een wonder zijn.

• Ik zie steeds vaker hoe mooi het buiten is.
• Ik zie steeds vaker hoe mooi mensen zijn.
• Ik zie steeds vaker mooie dingen gebeuren.

Allemaal wonderen

Als kind vond ik de wereld vreemd, en nog steeds kijk ik een beetje scheef tegen die wereld aan. Langzaam wordt dat van een last tot een wonder.

En dat op zich is weer een wonder.

P.S. Verwonderen is mooier dan verbazen. We hebben al genoeg bazen.

P.P.S Tenzij je het verbazen gebruikt om baas over jezelf te blijven.

Singer Laren – Jan Sluijters

Bijna niet uit te leggen mooi. Meegezogen in de schilderijen. In de sfeer van het moment.

Van muziek geniet ik niet meer.

Hiervan des te meer.

Niet te veel woorden, kijk maar even mee.