Ik schreef dat ik complimentjes op twitter prima vond. Dat er misschien wel zelfverheerlijking mee kon spelen, maar dat ik daar niet over kon oordelen.
Daar geloof ik niks van! Dat jij niet oordeelt.
Je houd je op die manier mooi op de vlakte.
Is dat zo?
Natuurlijk denk ik wel eens; “Moet dat nou?” als ik er een paar heen en weer zie schieten.
Maar ik roep mezelf een halt toe.
ik maak liever geen fout van de eerste soort
Dat leerde ik bij statistiek.
Daar bouw je een veiligheidsmarge in.
Liever iets niet kunnen aantonen dat er wel is (fout van de tweede soort), dan iets wél aan tonen dat er niet is (fout van de eerste soort).
Lees nog maar een keer, ik wacht wel even
En wat weet ik nou helemaal van die mensen op twitter?
Ik ga er dus van uit dat mensen het menen. Klaar.
Ja, dat kan ik.
Echt.
Als ik dat niet doe, beknot ik mezelf in het geven van complimenten.
Mensen die elkaar complimenten geven op twitter en facebook.
Ik vind dat mooi.
Daar zit vast wel wat indirecte zichzelf-op-de-borst-klopperij tussen, maar ik kan daar niet over oordelen.
De enige die ik kan beoordelen ben ik zelf. En dat doe ik ook.
Want ik doe het ook graag, complimentjes geven.
Ik heb er inmiddels zelfs een soort rubriek voor: “Van wie ik leer”.
En ik ga daar geen loze vlijerij van maken.
Ik schrijf alleen als:
Iemand mij verbaast
Dingen zo maar uit de losse pols doet, die ik zeer moeilijk vind om te doen
Ik er van kan leren
Iemand mij een kijkje in de keuken geeft, zodat ik het door krijg.
En dan ga ik er ook echt van leren. Ik begin met nadoen. Soms neem ik ongemerkt dingetjes over, schrijfstijl bijvoorbeeld, om daarna mijn eigen weg daar weer in te vinden.
Ik doe die ‘Van wie ik leer:” op vrijdag. Want een FF is te kort voor uitleg.
En voor deze vrijdag heb ik een speciale.
Mijn kinderen.
Risky, want als trotse ouder kun je mijn bek snel los breken.
Ik zal me keurig houden aan bovenstaande regels en per kind maar één ding noemen.
Dion
Van hem leer ik om helemaal te gaan voor wat me fascineert. Hij heeft functionele oogkleppen, waardoor hij heel wat bullshit in het leven mis loopt. Focus, noemen ze dat geloof ik.
Teske
Die mij leert om onzekerheid te bestrijden door overal met vol enthousiasme in te duiken. Vertrouwen op wat je wel kunt. En dat aanvullen met een snufje blind vertrouwen.
Fenna
Leert mij dat je sociaal heel intelligent kunt zijn, zonder sociaal wenselijk gedrag te vertonen. Dat je het daardoor soms iets moeilijker hebt, maar wel heel erg echt blijft.
Wies
Leert mij dat je je eigen weg niet hoeft af te dwingen, maar hem, in plaats daarvan, gewoon kunt gaan. Laverend tussen alle drukte. Gaten vinden en gebruiken.
De perfectionistische chaoot is bang voor structuur.
Want die slaat alles dood. (denk ik dan, hè?)
Die mooie gedachte, die rond je hoofd vlindert, is weg als je hem probeert te vangen.
Het is perfect in dat ene moment.
En dat moment kun je niet afdwingen.
Je kunt het benaderen, heel voorzichtig.
Woorden proeven.
Ruimte geven, vorm geven.
Nee, niet vorm geven.
Vorm vinden.
Buiten de lijntjes.
Het laat zich niet passen, indelen.
Maar het moet wel precies het juiste zijn.
Dit hier is niet goed genoeg. Het hangt nog . . is niet gedaald.
Maar hé. Ik zei: “soms”
Dus druk ik toch maar op “Publish” straks, want ik had een antwoord beloofd, en ik kan niet altijd perfectionistisch zijn, dus dat laat ik nu maar los.
Het zou mooi zijn als je dat meteen gedaan had, maar ja. Je bent dit nog aan het lezen, dus zo alert ben je niet.
Of wil je niet slaafs doen wat ik zeg? In dat geval: hoe weet je dat het geen truuk is om je aandacht juist vast te houden?
Zo, nu heb ik je klem. Want wat je nu ook kiest, het lijkt alsof ik die keuze heb beïnvloed. En ook al zeg je tegen jezelf van niet, het blijft toch hangen, dat gevoel. Net als de geur van hondepoep, nadat je zeker weet dat alles al lang schoon is.
Je bent er nog. Je kunt nog steeds stoppen hoor. Ja ik weet het. We zijn bijna klaar. Je kun nu net zo goed nog even blijven hangen. Wie weet heb ik een mooie uitsmijter, en is je tijd niet helemaal voor niets geweest.
Als je hier nog bent, kunnen er twee dingen aan de hand zijn:
1. Je vertrouwt mij. Je vind dat ik goede stukken schrijf en bent benieuwd waar dit heen gaat.
Bedankt. Ik zal je vertrouwen niet beschamen. Maar deze boodschap is niet voor jou. (tenzij je ook iets hebt van nummer twee. Lees dan ook daar nog even) Ik zal zo’n truuk als dit niet te vaak doen. Dat beloof ik.
2. Je bent hier nog omdat jij er zo een bent die zich laat vangen door webteksten.
En dit hier is niet eens zo’n hele goede. Dus kun je nagaan.
Weet je dan niet dat die teksten psychologisch in elkaar zijn geknusteld om je ongemerkt mee te nemen? Met op de juiste momenten een Wow!, een Hee!, of een Goh?
Allemaal willen ze iets van jou. Hoe kun jij nou tot jezelf komen als je je dagelijks mee laat voeren door alles waar jij op klikt?
En nog steeds lees je verder. Wacht je op een mooi advies? een one-liner van onder de 140 tekens, zodat ie retweetbaar is?
(bedenk hier een plaatje van Snoopy, die uitgeteld op zijn hondehok ligt)*
Hij gaat er aan, mijn zorgvuldig opgebouwde reputatie.
Bescheiden, kwetsbaar, onzeker. Zo’n kind gun je toch een Fanta?
Dat kwestbare blijft misschien nog, maar de rest gaat op marktplaats. Want ik heb ambities.
Dit zijn de bouwstenen voor mijn succes.
Ik kan goed schrijven, en word steeds beter.
Ik ben origineel, creatief en eigenwijs.
Mijn eigenwijsheid voelt zich niet te goed om een diepe buiging te maken voor die van jou.
Ik heb oog voor de zaken die het leven mooi maken
Ik heb humor
Succes houdt voor mij in dat ik mijn brood (met beleg!) kan verdienen met de dingen die mij plezier geven: schrijven, filmpjes opnemen en optreden.
Dat laatste weet ik nog niet zeker. Het was ooit mijn droom om cabaretier te worden. Die droom zou nu neer komen op het houden van een hele mooie TED talk.
Ik ga veel leren. Mijn schrijven wordt al beter. Ik wil leren om beter te filmen, mooie foto’s te maken. Ik wil beter leren presenteren. En als ik live ga met mijn filmpjes wil ik leren over timing.
Ik denk dat ik voldoende in huis heb om een bepaald publiek aan mij te binden.
Okee, Jacob Jan, je hebt nu bewezen dat die bescheidenheid al verkocht is.
Even terug naar die kwetsbaarheid:
Dit is eng.
Bescheiden zijn betekende (behalve dat aaibare image) dat “mijn best doen” goed genoeg was.
Dat voelt nu heel anders. Er is maar één die dit kan maken, en dat ben ik. Ik moet mijn schouderspieren maar eens gaan trainen.
Vreemd genoeg is er wel een soort auxillary-power bij gekomen. Ik ervaar meer dan ooit de wil om overal het beste uit te halen. Ik ontdek een lekker soort perfectionisme in mezelf.
Ik heb wel hulp nodig.
En ook dat is anders. Ik besef nu dat ik vroeger nooit om hulp vroeg, als ik om hulp vroeg.
Ik vroeg om permissie.
En dat kunnen anderen mij niet geven.
Die permissie geef ik bij deze aan mezelf.
De hulp die ik nu vraag is heel concreet.
Help met RT’s, en plaatsen van links. (Ja dûh, natuurlijk alleen als je het goed genoeg vindt). En als jij bij diegenen hoort bent die dat al doet, bedankt!
En geef commentaar, houd me scherp. Wijs me op wat beter kan.
Ik wil nóg beter weten wara ik goed in ben. Wat er werkt en wat niet.
Dank je.
*ik ga geen plaatje stelen . En 12 woorden zeggen meer dan een plaatje, want ik zet jouw hersens in werking, en jij haalt daar precies uit wat ik nodig heb. Verbeelding is meer dan plaatjes kijken
. . . als iemand mij warm kan maken voor muziek, een film, een boek, of wat dan ook.
Ik geniet bijna nog meer van het genieten van die ander, dan van het aangeprezene zelf.
Dat aangeprezene wordt er wel mooier door, krijgt een extra lading.Alsof ik door een persoonlijke gids wordt rondgeleid door een heel bijzonder museum.
En nu matig ik mij zelf die rol van gids aan.
Welkom in mijn associatieve museum.100% gestolen content hier, in de vorm van links, dus dat valt dan weer mee. (links openen in een ander tablad, [aan de rechterkant, vreemd genoeg], dus je kunt de draad blijven volgen, als je tenminste de draad kunt blijven volgen.)
Wees voorbereid op rare hink-stap-sprongen.
Goede reis.
Het begint bij deze clip:
Het Droste effect.Want het gevoel van de hoofdpersoon uit dit verhaal is precies het gevoel dat ik krijg bij het zien van de clip.
You’re like my yo-yo, that glowed in the dark. Made it special, made it dangerous. So I burried it. And forgot.
Nieuwsgierig, was ik naar dit verhaal. Speciaal, bijzonder. Vergeten.
Pas jaren later besef ik dat ik het allemaal via internet kan nazoeken, en ontdek ik dat het waar gebeurd is.
Gebaseerd op “Book of Dreams” dat Peter Reich schreef over zijn vader Wilhelm, de bijzondere uitvinder.
Dat brengt mij op het spoor van het mystieke, waar ik stiekum erg geïnteresseerd in ben.Met reserves. Want er zijn grenzen die ik niet over wil. Grenzen die Wilhelm naar mijn idee wel over ging.
Maar als de mannen in pakken aan komen zetten, weet ik wel aan welke kant ik sta.
Want ergens geloof ik in de dingen waar ik niet in geloof, en dat wordt alleen maar sterker als het niet mag.
Terug naar de clip. Want er is nog een reden waarom ik die geweldig vind.
Ja je mag even psychologiseren. Ik had zo’n vader die alles wist en alles kon. Heerlijk, om als kind op terug te kunnen vallen. Gelukkig was mijn vader ook meer (en minder) dan dat beeld dat ik toen van hem had.
Is het dat hij Engels is?
Of is het de rol die hij speelt?
Of beide?
Want ik ben ook dol op deze twee mannen, in dat soort rollen:
Autoblogger: dit is een voorbeeld van een blog gebaseerd op http://www.karinblogt.nl/ , zoals die in 2013/2014 gebruikt kan worden. Zo kan ook uw blog automatisch gegenereerd worden.
Ze zijn er nog steeds.
Scholen die de Google glasses verbieden. Argument: de leraren kunnen zo helemaal niet meer controleren waar de leerlingen mee bezig zijn. Alsof ze dat wel konden in de tijd van de mobieltjes, en later de smartphones, en de tablets.
Toen was er de zelfde discussie. En nu worden ze gewoon gebruikt. Scholen kunnen niet meer zonder. Zelfs sommige examens zouden niet meer afgenomen kunnen worden zonder tablets. En ze zijn onmisbaar gebleken in de driehoek school – ouder/verzorger – kind.
Goed het heeft tijd gekost. Maar deze voordelen hadden we nooit gezien als er niet leraren waren geweest die deze nieuwe ontwikkelingen welkom hadden geheten in hun klaslokaal.
Maar zullen die klaslokalen er nog wel zijn straks? Als alles via de augmented reality gaat. Hoe gaat dat dan met de sociale functie van school?
In de begintijd van de eerste computers voorspelde men dat het papier zu verdwijen. Resluaat? Meer papier dan ooit!
In de begintijd van internet voorspelde men dat het persoonlijk contact zou verdwijnen. Resultaat? Meer sociale contacten ooit. Denk aan de open coffees en andere netwerkbijeenkomsten. De tweetups.
Nieuwe technologie vervangt niets. Als ze goed gebruikt wordt, vult ze aan, verdiept en vebreedt.
Maar dan moet je het wel leren gebruiken. En dat gebeurt niet als je het verbied.
Want ik heb het imago dat ik geen imago heb. Hartstikke autenthiek dus.
Dus heb ik daar wat over te zeggen. Want ik zal ze leren al die nepperds!
En ik kan ook nog eens heel goed uitleggen waar authenticiteit vandaan komt.
Ik kan er prachtige paradoxen op los laten. Dat hoe dichter je bij de authenticiteit probeert te komen, hoe verder je er van afraakt. Altijd goed voor een retweet.
En dan besef ik dat dat gaande is. Bij mezelf.
Slim willen zijn, verstandige dingen willen zeggen. Er toe doen. Op een authentieke manier. Dus op zoek naar wat nog niet eerder gezegd is. Of juist de dingen op zijn kop gooien.
Ik was al heftig one-liners aan het tweeten.
STOP
En weer even terugkomen. Diep ademhalen. En mijn plezier weer even terugvinden.
En dan kom ik tot de conclusie dat het me allemaal worst zal zijn: wie van wie jat. Wie authentiek is en wie niet. Ze doen maar !
Maakt niet uit. Maakt écht niet uit.
Zo leren kinderen ook.
Eerst nadoen. Dan zelf iets bedenken.
Niet denigrerend bedoeld dit! Zo werkt het, als je leert. Eerst na doen, dan je eigen stem vinden.
En al die sites die blijven steken in nadoen, en daar lekker geld mee verdienen?
Dat zal altijd blijven bestaan. En ik zal het nooit snappen.
Ik verbaas me nog steeds over goedkope rip-offs van Disneyfilms bijvoorbeeld.
let op de subtiele spatie tussen Leeuw en Koning. en nee ik heb geen toestemming gevraagd voor plaasten van dit plaatje. Net goed!
Ik kan me niet voorstellen dat je daar blij van wordt: je brood verdienen met kopieëren. Ik ga me er vanaf nu ook niet meer aan ergeren. Zonde.
Mijn conclusie is dat ik er dus niets over te zeggen heb, over authentiek zijn.
Ik ga weer verder met plezier beleven aan mijn blog.
Met dank aan @FenandaJ @ReggyNelissen die mij op hun manier even terug floten.
