Nijmegen een stad vol geschiedenis, een stad vol verhalen
Bekijk Nijmegen met andere ogen.
Waarom heet de Jacobskapel “het Glashuis” ?
En wat heeft dat met de hoogwatersteiger aan de Waalkade te maken?
En wat valt daarover er te ontdekken in het Valkhofmuseum?
Onder de video alles wat ik kon vinden aan historische achtergrond bij het verhaal.
Maar nu:
Pak een kop koffie, (of een glas wijn, ik weet niet hoe laat het bij jou is) en ga er voor zitten.
En als je niet al die tijd naar mijn kop wil kijken, pak je gewoon de plaatjes er bij: Die staan hier.
PS ondertiteling wordt hard aan gewerkt, maar dat is een flinke klus! dus dat duurt nog even
youtubelink: http://youtu.be/6lpG44t3nus
En zoals beloofd, als toegift alles wat ik op internet nog terug kon vinden aan achtergrond van het verhaal.
De historische ingrediënten van mijn verzonnen geschiedenis.
Ik hoop dat je net zo veel lol beleeft als ik aan een stukje geschiedenis en wat feitjes.
Portret van Hendrick Heuck en zijn vrouw, dat nota bene in het Louvre in Parijs hangt!
Er is zelfs een steiger naar hem vernoemd:
De Hendrick Heuck steiger.
En lees op Wikipedia waarom hij weg moest.
De Jacobskapel / Het glashuis
En een Wikipediapagina over de Jacobskapel / het Glashuis
De gierpont, en hoe die werkt.
Krijg je nog een stukje natuurkunde mee ook
De gouden Eeuw, de eeuw van Hendrick Heuck
Het rampjaar 1672
De Hollandse Waterlinie
En hier wat ik zelf allemaal terug kon vinden op een zonnige zondag in Nijmegen (5 augustus 2012)
En hier kun je vinden waar ik gefilmd heb. (google map)
Eerst wat achtergrond, voor ik verder ga.
Van wie ik Leer Elja Daae
(moest eerst even kijken of de aa dubbel was, of de ee, en hoe spreek je het uit?)
Ik schreef al eerder over Elja. Hier: http://jacobjanvoerman.nl/het-door-hebben/ maar ik doe het nog een keer. Want ze mag niet ontbreken in wat inmiddels een serie is geworden.
Voorjaar 2011. Ik wist nog amper wat een hashtag was, en zag het woord blogpraat met een hekje er voor.
“Dat is vast voor profs”, dacht ik en las een keer mee. Ik had niet zo lang geleden het bloggen opgepakt, en er ging een wereld voor me open.
Wat mij verraste was de vriendelijke manier waarop ik ontvangen werd toen ik die keer daarop mee deed. Niks “effe dimmen, groentje”, maar een warm welkom.
Dat vind ik het knappe van Elja. Dat zij warmheid, echtheid uitstraalt via een toetsenbord. Oog voor iedereen. Aandacht.
En dat er uit die bloggers een soort vriendenclub is ontstaan is volgens mij aan Elja te danken. Respectvol, close maar geen kliek. Hoe langer ik er over na denk hoe bijzonderder ik dat vind.
Community managers zouden bij haar in de leer moeten. (Dan nog wel even bewust worden van hoe je dat nou doet Elja, want volgens mij doe jij dat zonder dat je het door hebt. Onbewust bekwaam.)
En haar blog leest ook lekker. Intelligentie en know how, en dat op een toon van “the girl next door”. Van wie je net zo makkelijk advies mag lenen als een kopje suiker.
Elja, je bent bijzonder.
Ik weet nu al dat ik hier veel “Hear! Hear!” ’s op zal krijgen 🙂
onverwacht
overdonderd
Het is me weer overkomen.
Ik kon er zelf niks aan doen.
Ik weet helemaal niet eens hoe het komt.
Het gebeurt. Zo maar.
De laatste tijd steeds vaker.
Geen idee waarom mij dat alleen overkomt.
Nou ja, het zal vast ook wel bij anderen gebeuren, maar ik hoor er zo weinig over.
Wist ik maar wat ik er aan kon doen. Maar ik heb geen idee.
Jammer.
Want ik gun het jullie ook.
Overdonderd worden door de schoonheid van alles.
En dat in een heel gewoon stukje Nederland. Niks imposante bergen. Gewoon een weiland. En wat bomen. En prachtige wolken. Dreigend, maar mooi.
Dat komt zo overdonderend binnen soms, dat ik er stil van wordt.
Maar geen idee hoe het komt. Dus jammer genoeg geen tips voor jullie om dat ook eens zo te beleven.
Een geluid dat gehoord mag worden
Voor wie het niet weet: ik draag een CI (Zie hier de uitleg)
Geluid komt anders binnen. Muziek… nou..
Pak een een wc-rol, nee beter nog, een keukenpapierrol.
Plak met een plakbandje aan één uiteinde de oortjes van je MP3 speler (aan de binnenkant). Zet de volumeknop helemaal open, en zet je oor tegen de andere kant om de muziek te kunnen horen.
Ik kan het niet controleren, maar ik vermoed dat het een beetje lijkt op wat ik van muziek kan maken. Misschien moet je het wel met een plastic electriciteitsbuis doen.
Sommige geluiden zijn zelfs afschuwlijk. De vaatwasser in- en uitruimen is een regelrechte aanslag.
Voor wie het niet weet: Ik deed afgelopen lente een workshop bodypercussion. Je lijf als trommel. Daar genoot ik van. En ik kan niet meer stoppen. Ik blijf het ritme zoeken.
Nu zijn er geluiden waar ik met mijn CI lol aan beleef. Hoe strakker/cleaner hoe beter.
Die geluiden zoek ik op. Die maak ik.
Mijn omgeving wordt er soms gek van.
Maar ik geniet. Ik maak daar in mijn hoofd remixes van.
Ik heb het plan om daar ooit echt een remix van te maken. Ik ben al aan het prutsen geweest, maar de techniek laat me in de steek. En mijn ritmegevoel kan ook beter.
Dus eerst maar eens lekker op Jambé-les.
Hieronder een paar van die geluiden waar ik mee speel:
jij verdient meer aandacht
Dat ga ik niet meer doen:
“thanx” schrijven, als ik “dank je” bedoel.
Waarom maak ik daar een Engels woord van? En dan nog een Engels woord dat helemaal niet bestaat?
Omdat dit de zoveelste dank je is? En ik het afgezaagd vind worden?
mooi fout dan!
Voor mij is het de zoveelste, voor de ontvanger niet. Die verdient gewoon mijn gehele dank. Niet vermomd als tussendoortje.
Waarom doen we dat?
Correctie. Waarom doe ik dat. Ik ga niet voor jou spreken. Zie zelf maar of je iets herkent.
Ik relativeer mezelf weg met dit soort uitdrukkingen. Bijna zoiets als zwaaien naar iemand, dan pas zien dat het een totaal vreemde is, en je hand in dezelfde beweging door je haren strijken. Niet dat ik dat ooit gedaan heb, trouwens. Zo snel ben ik niet. Ik sta in zo’n geval nog een tijdje ontredderd met mijn hand omhoog.
En waarom niet doorzetten. Verdient die vreemde geen groet?
Ik doe het niet meer. Dat halve. Ga ook geen verkleinwoordjes meer gebruiken.
Ik schrap ook meteen het woord “eigenlijk”.
Tijd om te zeggen wat ik bedoel, en daar voor te gaan staan.
Afgelopen week schreef ik dat communicatie meerdere kansen behoeft. Dat vind ik nog steeds. Maar dat is geen reden om de eerste kans die ik krijg zo halfslachtig te doen. Want die eerste klap is een daalder waard.
Hoe moeilijk het is, bewijst het feit dat ik, terwijl ik dit schrijf, nog ‘enjoy!” naar iemand tweet.
Kijk, lekker flauwekullen met elkaar . . . citaten strooien en verbasteren . . . elkaar zelfgemaakte woorden toestrooien. Dat is spelen. Dat is leuk.
Maar bedoelingen verstoppen in versleten terzijdes is iets anders dan spelen. Het verschil heb ik voor mezelf heel duidelijk.
Dat vraagt aandacht van mij.
Voor jou.
En je verdient dat.
Punt.
Oh..
Een aanvulling, dankzij commentaar van Peter Pellenaar. Als ik een thanx krijg zal ik die niet ‘in de bek kijken’. Ik ga er dan gewoon van uit dat die gemeend is. Ik ga mijn eigen normen niet aan anderen opdringen.
PS
geen afflitiate link:
iemand die mij helpt met strakker formuleren is @KittyKillian. Hier is haar website als je meer wil leren over strak schrijven: de blogacademie
Levenslessen van Jacob Jan 10, een masterclass
iets missen en iets krijgen
Een tweetup gepland. Een kans om al die geweldige mensen, die ik via bloggen ken, in het echt te zien.
Ik wil hem al enthousiast in mijn agenda gaan schrijven want hier moet ik bij zijn.
Totdat de datum in mijn gezicht uiteen knalt.
3 augustus.
Verjaardag van Wies, mijn jongste dochter. Veertien wordt ze. Groot genoeg om mij een tijdje te kunnen missen. Maar niet op haar verjaardag! Niet als ik een keuze heb. En die keuze heb ik hier. Al doet het zeer.
Gisteren ook voor het eerst in 5 weken al mijn kinderen weer rond de tafel.
En omdat Wies pyromaan is (en ik ook), de vuurkorf aan. Met mijn zelfgezaagde en gekapte hout. Broodjes bakken, marshmellows smelten.
En dan een moment dat ik voor geen duizend tweetups had willen missen.
Als iedereen behalve Fenna naar binnen is, zegt Fenna:
Bedankt. . . .Voor dat gedichtje . . .
ze bedoelt deze: opvoeden 4
Ik stamel nog wat, dat het gemeend is, maar besef dan dat woorden er niet meer toe doen.
Van wie ik leer: Gea en Marsja
Die ken ik via een linked-in groep voor slechthorenden en doven. Daar kregen een aantal mensen ongeveer tegelijkertijd een CI. We wisselen daar ervaringen uit.
Die ontmoette ik op een open coffee in de Bosch. Ze ging op mijn uitnodging in om al tekenend en schrijvend te praten. Ze pakte voortvarend de stift.
Waarom deze twee samen?
Omdat ze iets gemeen hebben, waar ik van hoop te leren.
Ze hebben beide reuma. Maar vooral: ze gaan daar beiden op een prachtige manier mee om.
Twee bloedsterke dames.
Beiden goed in hun vak. De een griffier, de ander zangeres.
En allebei moeten ze een hoop regelen om dat vak te kunnen blijven uitoefenen.
En dat doen ze. Ze pakken dingen aan. Bespreken wat ze nodig hebben. En krijgen het voor elkaar dat collega’s zich aanpassen. Omdat ze goed zijn. Maar niet alleen daarom. Ze zijn het waard, oke. Maar ze krijgen het voor elkaar omdat ze zelf geloven dat ze het waard zijn. En dat is knap. Dat vraagt moed, als je lijf het af laat weten.
Afbrokkelen en sterker worden.
Blijven geloven in jezelf. Steeds opnieuw.
De dingen naar je hand zetten, Steeds opnieuw.
Grenzen tegn komen en mee om gaan. Steeds opnieuw.
Daar leer ik graag iets van.
En vandaag kom ik zelf een grens tegen.
Mijn evenwicht doet raar. De wereld kantelt af en toe een beetje (letterlijk!).
kan ik meteen oefenen: rust dus vandaag.