Ik heb met rode wangen het verhaal van Kitty Killian en de reactie van Laura Babeliowsky gelezen.
Eerste stuk van Kitty met reacties
Tweede stuk van Kitty met reacties.
Ik ga niets zeggen over Kitty en Laura.
Dat kan ik niet.
Ik kan alleen over mezelf praten.
Ik krijg de kriebels van mensen die heel stellig van alles beweren.
Dat zijn mijn kriebels.
Mijn eerste kennismaking met Kitty bezorgde mij wat kriebels. Want ze vond wel wat van bloggen. En dat smeet ze stellig in de groep (#blogpraat).
Mijn eerste neiging was om daar flink relativerend tegen in te gaan.
Maar ik dacht “laat ik dat nou eens niet doen. laat ik eens kijken wat ik van haar kan leren.”
En Kitty blijkt natuurlijk een hartstikke leuk mens.
En ik heb geleerd.
Om wat stelliger te durven zijn bijvoorbeeld.
Weg met al die slagen om de arm.
(al neem ik hier even een slag om de arm, want ik wil soms juist wel een slag om de arm kunnen blijven nemen)
En dan.
Dan een blogpost waarin Kitty zelf relativeert.
En vervolgens door iemand heel stellig wordt ‘aangepakt’. Waarop Kitty een hele mooie tweede post schrijft.
Wow!
Want ook Kitty pakt de handschoen op.
Durft naar zichzelf te kijken.
Durft te leren.
En ook Kitty houdt een slag om de arm.
Onthoud het nog even: Ik schrijf hier niet over Kitty. Niet over Laura. Ik schrijf over mezelf. Dit zijn mijn interpretaties.
goed verder . . .
Laura reageert terug dat die slagen om de arm de laatste stuiptrekkingen zijn van een identiteitscrisis.
Zou die Laura ook gewoon een leuk mens zijn, van wie je kunt leren?
Vast!
Maar ze is wel heel stellig.
Stelliger dan stellig.
En wat moet ik nou met die slag om mijn arm?
Iets anders.
Ik maak levenslessen. vlogs.
Ik heb daar erg veel lol in.
Want ik mag daarin lekker stellig zijn.
Met een knipoog, dat wel.
Die knipoog is denk ik mijn slag om de arm.
Nu net een les opgenomen over onzekerheid.
Goh, die is gewoon rechtstreeks voor mij bedoeld, lijkt het wel. Hoezo knipoog?
Want mijn lekkere onzekere, vrijblijvende geflierefluit heeft mij financieel totaal aan de grond gebracht.
En ik heb even geproefd hoe dat anders kan. Ik heb drie weken als god geleefd in Frankrijk. We hebben dingen gedaan die we helemaal niet konden betalen. En het voelde heerlijk.
Nu zitten we dus een tijd op zeer zwart zaad. (reservepotje weer plunderen om de maand door te komen)
Maar dat gevoel van Frankrijk, dat je kan doen waar je zin in hebt, dat wil ik terug!
Dus dat gepraat over miljoenen.
Dat triggert mij.
Moet ik die slag om de arm niet gewoon weg gooien?
Moet ik mijn eigen levenslessen wat serieuzer nemen?
Vanwaar al die vraagtekens?
