Van wie ik leer: Gea en Marsja

Gea Alderliesten

Die ken ik via een linked-in groep voor slechthorenden en doven. Daar kregen een aantal mensen ongeveer tegelijkertijd een CI. We wisselen daar ervaringen uit.

Marsja Mudde

Die ontmoette ik op een open coffee in de Bosch. Ze ging op mijn uitnodging in om al tekenend en schrijvend te praten. Ze pakte voortvarend de stift.

Waarom deze twee samen?

Omdat ze iets gemeen hebben, waar ik van hoop te leren.

Ze hebben beide reuma. Maar vooral: ze gaan daar beiden op een prachtige manier mee om.

Twee bloedsterke dames.

Beiden goed in hun vak. De een griffier, de ander zangeres.

En allebei moeten ze een hoop regelen om dat vak te kunnen blijven uitoefenen.

En dat doen ze. Ze pakken dingen aan. Bespreken wat ze nodig hebben. En krijgen het voor elkaar dat collega’s zich aanpassen.  Omdat ze goed zijn. Maar niet alleen daarom. Ze zijn het waard, oke. Maar ze krijgen het voor elkaar omdat ze zelf geloven dat ze het waard zijn. En dat is knap. Dat vraagt moed, als je lijf het af laat weten.

Afbrokkelen en sterker worden.

Blijven geloven in jezelf. Steeds opnieuw.

De dingen naar je hand zetten, Steeds opnieuw.

Grenzen tegn komen en mee om gaan. Steeds opnieuw.

Daar leer ik graag iets van.

En vandaag kom ik zelf een grens tegen.

Mijn evenwicht doet raar. De wereld kantelt af en toe een beetje (letterlijk!).

kan ik meteen oefenen: rust dus vandaag.

 

 

5 thoughts on “Van wie ik leer: Gea en Marsja”

  1. Ha Jacob Jan,

    Terwijl ik dit met een letterlijk rood hoofd lees denk ik, gaat dit over mij?
    Kennelijk en tegelijkertijd maakt het me nieuwsgierig naar Marsja :).
    Toch vindt ik het wel fijn dat je iets aan andermans kommer en kwel hebt :). Doe er vooral je voordeel mee!
    Wat naar dat je evenwicht raar doet. Hoop dat het snel weer zijn normale weg vindt.

    Groetjes en dank,
    Gea

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge