Ik kom mijn belofte na.
Geen dubbele zooi op internet.
HIER staat een blogartikel dat precies zegt wat ik ook wil zeggen. Maar dan beter.
Dus je hoeft niet verder te lezen. Ik laat mijn eigen blog wel staan. Weghalen is geschiedvervalsing. Maar je hoeft niet verder te lezen. Lees artikel van de link hierboven maar.
Zakelijk = informatie
En dan is het fijn als dat ergens staat waar je het goed kunt vinden. Met aanvullingen, verbeteringen, meerdere visies naast elkaar gezet. Up to date gehouden.
En vooral niet overal dezelfde informatie in een net iets ander jasje. Dat is verwarrend. En als het niet verwarrend is, is het vermoeiend.
Dus liefst aangeboden op een wikipedia-achtige manier.
Ik vermoed dat het met zakelijke blogs die kant op gaat. Al zal er één groot verschil zijn met Wikipedia. Naast de feitelijke (en daarmee gortdroge) teksten, is er plaats voor column-achtige teksten.
Ik wil graag voor meningen en opinies een wikipedia-achtige aanpak. Met een goede moderator, die alle drogredenen er uit kan gooien. Die alle invalshoeken netjes op een rij zet. Alle verschillende meningen overzichtelijk, en gebroederlijk naast elkaar. En pas reageren als je iets nieuws te melden hebt. (En anders doe je gewoon een ‘eens’ , op de manier van een like of een +1)
Dit is de manier waarop degene die op zoek is naar informatie er het meest aan heeft. Ik ben geen toekomstvoorspeller, maar als je er van uit gaat dat uiteindelijk alleen de dingen blijven bestaan die écht goed zijn, zal het zoiets worden.
En dan kan al die dubbele content er uit. Het kaf wordt gescheiden van het koren.
Er zijn maar twee manieren om als zakelijk blogger te overleven in deze visie:
– Heel dicht op de bron van de informatie zitten (dus geen verhalen uit tweede, derde, vierde en ga-zo-maar-door-hand)
– Heel goed kunnen schrijven. Pakkend, leesbaar, helder, inzichtelijk, verrassend.
En als je dat niet doet, kun je dan inpakken?
Nee.
Dan kun je persoonlijk gaan bloggen.
Want wat je over je zelf schrijft blijft altijd unieke informatie.
Als je daar tenminste eerlijk in bent.
Niet je eigen verhaal gebruiken om met een omweg toch weer zakelijke content te verkopen.
De kern van persoonlijk bloggen is voor mij durven schrijven over wat je raakt.
De emoties hoeven niet van je blog te spatten. Misschien juist niet. Een beetje afstand is goed, om vorm te kunnen geven aan wat je schrijft. Rauwe emotie is mooi, maar wordt nog mooier als er een vorm aan gegeven wordt, wat voor vorm dan ook.
Maar alsjeblieft niet te veel afstand. Want daarmee transformeer je dat persoonlijke verhaal weer tot gewone informatie.
Voorbeeld.
Een van de meest emotionele momenten in mijn leven is de geboorte van mijn oudste kind.
Dat is 22,5 jaar geleden. Als ik tijdens het schrijven daarover, niet opnieuw die bij die emotie kan komen, heb jij er als lezer niets aan. Dan heb ik je niets te vertellen.
Als ik dat wel kan, als ik zelf geraakt durf te worden, door wat ik schrijf, dan zal daar iets van door mijn woorden heen gaan sijpelen, en dan kan ik je raken. Ook al is mijn schrijfstijl nog zo knullig.
En deze blogpost dan?
Ik laat mezelf hier ook niet echt zien.
Dus deze post heeft volgens mijn eigen normen alleen bestaansrecht als dit niet al ergens anders staat.
Laat ik het zo doen.
Zeg me waar op internet ditzelfde ongeveer zo staat. Ik ga lezen. Als ik denk: “ja dat is wat ik eigenlijk wilde zeggen”, dan zal ik daar een reactie achter laten in de vorm van een compliment. En daarna zal ik deze blogpost verwijderen, en op deze plek een link zetten met een verwijzing naar die andere site. Iets in de trant van: “Ik wilde bloggen over dit onderwerp, maar iemand anders heeft het al een keer gezegd, en ik kan dat niet beter.”
Walk your talk.
