Wat een dag op de Vallei.
Te veel kleine, grote, mooie momenten om te beschrijven. Alsof het vele dagen waren.
Zelfs een mislukking waar ik tevreden over kon zijn.
Ken je dat gevoel dat je na een heel indrukwekkende film nog tijdenlang naar de aftiteling zit te staren? Dat!
Ik ben doodop. Mijn oren tuiten. Letterlijk.
Maar wat was het ’t waard.
Mijn zon was geen moment verduisterd.
Als je me vraagt naar de kinderen van de Vallei,
heb ik het over het meisje dat . . .
en de jongen die . . .
In eerste instantie ben ik geneigd om ze te beschrijven aan de hand van de dingen die ik bij ze bewonder.
Dat kan ik namelijk goed, bewonderen.
Maar dan doe ik ze tekort.
Want ze zijn zo veel meer.
Ze zijn hun dromen, ze zijn hun prachtige onhandigheid, ze zijn hun dappere pogingen in de dingen waar ze helemaal niet goed in zijn, ze zijn hun twijfel en hun aarzeling, ze zijn hun halsoverkop-oeps-sorry, ze zijn hun tomeloze energie en fantasie.
En ze zijn nog duizend dingen meer die ik niet eens kan zien.
Jij ook.
Jij bent zo veel meer dan de dingen waar je goed in bent.
Ga dáár nou eens een elevator pitch van maken. Het hoeft niet kort, ik zet die lift wel even op de noodrem.
Goed?
Alleen maar goed ?? !!!
dacht ik, toen ik een reactie las van een proeflezer.
Ik schrijf verhalen en soms ook gedichten.
Ik ben trots op mijn schrijven.
En daar zou het bij moeten blijven.
Maar nee, ik moest zo nodig zwichten.
Dit is een verhaal van gekrenkte trots.
Trots die voortkomt uit twee fatale verbindingen die ik maakte.
Ik sloot een huwelijk tussen mijn daden en een specifieke uitkomst. En alsof dat niet genoeg was, koppelde ik beiden aan mijn eigenwaarde.
Ik ben dat vanaf het najaar van 2014 aan het loskoppelen, maar kennelijk zijn er gebieden waar de lijm nog niet helemaal opgelost is.
En ik had beter kunnen weten. Want mijn eigenwaarde overleefde mijn eigen kritiek op mijn theater.
En toch voelde ik me gekrenkt toen een proeflezer mijn tekst goed vond.
De tekeningen die bij mijn teksten gaan horen vond ze “Werkelijk Schitterend!”
Kijk, dat lijkt er op!
En ze heeft gelijk, kijk maar:
Waarom voelde ik een steek van jaloezie? Terwijl ik alleen maar heel erg blij ben, met die reactie. Yes, ze vindt de tekeningen ook zo gaaf als ik!
Kennelijk niet ‘alleen maar’ . . .
Ik deed iets nieuws.
Ik besloot om mijn steek van jaloezie niet te verstoppen, of weg te doezelen. Ook niet voor me zelf. En dat deed ik door mijn schaamte er over ook niet te verstoppen. Ik maakte gewoon een deal met mijn schaamte: als jij er mag zijn mag mijn jaloezie er ook zijn, oké?
Die extra stap, dat waarderen van mijn schaamte, is belangrijk want je moet een Droste-reeks in de kiem smoren voor hij de oneindigheid bereikt.¹
Daar lag hij, mijn jaloezie, kwetsbaar in de palm van mijn hand.
En toen vertelde hij me dat van die koppeling van daden aan eigenwaarde. En ik zei dat ik dat toch al lang wist.
Ssst! zei mijn jaloezie. Weten en voelen zijn niet hetzelfde.
Ja, dat weet ik óók al, wilde ik zeggen.
Mijn jaloezie schudde met een cynisch lachje zijn hoofd.
“Het feit dat ik hier ben, zegt iets anders. Al die andere keren heb je me zo razendsnel verstopt dat je me niet kon voelen. Behalve toen bij het stoppen met het theater. Daar deed je het heel mooi, echt voelen. Compliment!
Weet je wat het probleem is met jouw hoofd. Die heeft zo’n levendig voorstellingsvermogen dat hij zich gevoelens kan voorstellen, zonder dat jij ze hoeft te voelen.”
Hij deed zijn handen achter zijn hoofd en leunde achterover tegen mijn gekromde vingers.
“Nu ik er eindelijk mag zijn, kun je echt gaan voelen. En dat geeft je de mogelijkheid om het los te koppelen.”
Ik bedankte de jaloezie die langzaam verdween. (Zijn lach bleef nog even hangen)
Mijn eigenwaarde schoof met een zware klik terug op zijn plaats.
En nu wist ik dat ik nog werk te doen had.
Want die tekst, die kan dus nog beter.
¹Anders vind ik het stom dat ik het stom vind dat ik het stom vind dat..
AAARGGHH!
Ik heb Breaking Bad nog niet eens uit.
Ik heb maar 1 aflevering gezien van House of Cards.
Ik loop 7 seizoenen achter met Doctor Who.
Ik begin net iets te snappen van het hele Marvel Universum.
Ik moet Carnivale nog zien.
En the Newsroom.
En (ja schande!) Twin Peaks.
Even iets anders. . . kun je het tegenwoordig nog wel TV-series noemen?
En wat doe ik? Ik kijk voor de derde keer LOST.
Omdat ik dat samen met Wies doe. Die heeft hem nog niet gezien. En dat samenzijn is me alles waard. Hoewel ik moet zeggen dat ik LOST zelfs bij een derde keer kijken, nog steeds heel erg goed vind.
Maar intussen wordt ik overstelpt met de Wows! en de AAhhs! over mooie series. Door mijn kinderen (die bij tijd en wijle echte binge-kijkers zijn), en op facebook en twitter.
Het gaat hem niet worden, al die series. Zelfs niet een paar, misschien niet eens een.
Want ik ben filosofie aan het lezen.
Dat is de schuld van Fenna. Die studeert Algemene Cultuurwetenschappen en ze steekt me aan met haar enthousiasme.
Via haar haal ik in wat ik oversloeg, en ik denk intussen:
Waar zat ik met mijn kop, vroeger?
Het zijn zulke waanzinnig mooie gedachten die ik lees.
Alles wat ik afgelopen jaar als verborgen derde en vierde laag in mijn theaterstuk wilde stoppen kom ik tegen bij de grote filosofen. Al mijn eigen gedachten, gedachten waarvan ik dacht dat niemand ze kon begrijpen, gedachten waar ik maar heel af en toe woorden voor vond. Gedachten die af en toe doorsijpelden in mijn blogs.
Die waren er allemaal al!
En ik voel totaal geen jaloezie, omdat ik niet origineel ben. Ik ben alleen maar blij dat ik niet de enige ben. Blij dat anderen daar dingen over zeggen, waardoor bij mij weer stukjes op hun plek vallen.
Ik lees dit
(En omdat die te zwaar is, lees ik in bed Der Zauberberg van Thomas Mann.)
Mooi, allemaal overzichtelijk bij elkaar, die algehele geschiedenis. Maar intussen heb ik door dat boek al weer zo veel titels die ik wil lezen. En het mooie is, veel van die titels kan ik voor een prikkie op de kop tikken. Heel Nederland ruimt zijn boekenkast op. En dit zijn precies die boeken die iedereen in zijn kast heeft staan, maar nooit heeft gelezen. Die gaan er dus uit, bij zo’n opruiming.
En ik wil juist niks anders meer.
Waarom heb ik al die boeken en filosofen niet ontdekt toe ik er de leeftijd voor had. Toen ik nog Angry Young Man was. Toen ik nog Sturm und Drang voelde? Wat zonde!
Ik heb zo veel in te halen.
Wat een geluk dat de Sturm und Drang me nooit heeft verlaten. (Nee ik ben niet meer angry, en al heel lang niet meer jong).
Dus alleen nog tijd voor Terry Pratchett en Stephen King als tussendoor boeken. (En eigenlijk zijn dat beiden ook grote filosofen).
En die series . . .
Tja, daar heb ik eigenlijk helemaal geen tijd meer voor.
Als LOST klaar is zoek ik wel een mooie uit.
En intussen gewoon mijn ogen dicht als er een tweet of update langs komt.
EN het scheelt natuurlijk enorm dat ik helemaal geen televisie meer kijk. (Behalve de mol, maar dat is een familiegebeuren)
Elja stuurde me deze blog: The Ultimate Changing Guide To Your Life
Het deed haar aan mij denken.
Ik vermoed omdat ik nog al wat overhoop geschopt heb in mijn leven, en omdat ik dat sinds ik blog ben blijven doen.
Ik herken ook wel stukken.
A) SOMETHING’S MISSING
Dat onbestemde gevoel. “.. en dat je niet eens weet waar je niet mag krabben” schreef ik pas nog.
B) DESPERATION
C) TOTAL CONFUSION
Nou, ik verwar mezelf wel eens. Het is me nog niet gelukt hele volksstammen ondersteboven te bloggen. Maar toch, ook als ik geen woorden meer heb, vind ik ze. Midden in de verwarring. Daar ben ik best trots op.
D) SELF-SABOTAGE
Yep!
En hier staat dat stukje over opgeven, vlak voordat je succes hebt. Ik heb in het najaar van 2014 de stekker uit mijn theatertoernee gehaald. Heb ik te vroeg opgegeven? Weet ik niet. Ten eerste omdat ik erg blij ben met wat ik nu doe. Ten tweede omdat ik niet echt gestopt ben. Ik ga weer optreden. Ik ben ook nog steeds aan het schrijven aan kinderboeken.
Maar als je zoiets leest… had ik door moeten zetten?
Nee, zegt mijn interne criticus. En die is eerlijk.
E) ANXIETY
You bet! Man wat heb ik afgelopen jaar in de piepzak gezeten. Of de zalen wel vol kwamen. Of het wel goed genoeg was. Nog nooit zo veel angst gevoeld als vorig jaar. En toch was het goed!
F) SOMEONE LISTENS
Lieve vrienden (Elja bijvoorbeeld) , nou ja, jullie weten wie jullie zijn. Jullie luisterden. Jullie gaven me moed. Zonder jullie zat ik nu heel verongelijkt in een hoekje te denken dat ik fantastisch zou kunnen zijn als iemand me maar de kans zou geven. Dankzij jullie heb ik die kans zelf durven grijpen.
En hé, ik bén fantastisch. Ook al is lang niet alles gelukt.
Als ik niet geblogd had, niet mijn gevoelens en ideeën had gedeeld, was dit nooit gebeurd.
G) SLOW DOWN
Dat is waar ik de afgelopen maanden was, waar ik nog steeds ben. Stoppen met hollen en najagen, maar lekker zijn.
Stiekum beginnen er al weer een paar dingen te kriebelen. Maar ik doe voorzichtig aan. Ik wil de balans houden. Ik sla vast nog wel een keer door, maar nu nog even niet.
H) EVERYTHING CYCLES
En zelfs de cirkels draaien in cirkels.
I) FIND YOUR TEACHERS
Het hele leven is mijn leraar. en wat ben ik blij met alle mensen die ik via dit blog en twitter en facebook ken. Ik moet deze serie maar weer eens oppakken.
J) REPEAT
Ik ben bezig om voor de Vallei de flexiklas van de grond te krijgen.
Onderwijs op afstand. (Niet te verwarren met het ‘echte’ thuisonderwijs. dat wordt gegeven door ouders die vrijstelling hebben van de leerplicht op basis van richtingbezwaar. Deze ouders geven al thuisonderwijs, en regelen alles zelf, ook de hulp. En doen dat goed.)
Maar er is een soort tussengroep.
Ouders die zien dat het niet goed gaat op school. Die vaak al een heel proces zijn doorgegaan, en tot de conclusie komen dat een school niet de beste plek is voor hun kind.
Ouders doen dat niet zo maar. Die staan niet zomaar op een ochtend op en denken: “Weet je wat? we halen Ingrid van school, want we kunnen dat zelf beter!”
En toch kan dat de conclusie zijn. Een weloverwogen besluit. Mét besef van alles wat dat in houdt. Dat het kind thuis beter af is dan op school. Ondanks alle aanpassingen.
De Vallei wil die ouders ondersteunen. Omdat het concept van natuurlijk leren goed aansluit bij leren in de eigen omgeving.
Even tussendoor
Voor de lezers die relatief nieuw zijn met het idee thuis onderwijzen, en nu direct denken: hoe zit het met het sociale aspect? Hoe ontmoeten ze dan leeftijdgenootjes? Hoe leren ze omgaan met andere kinderen? Allemaal vragen die bij mij de eerste keer ook opborrelden. LEES DIT ARTIKEL EVEN
En voor het inhoudelijk/didactische stuk: Daar heb ik helemaal geen vragen bij. Weet je hoeveel didactiek en methodiek er op gericht is om kennis over te brengen in een systeem dat daar eigenlijk heel ongeschikt voor is? Een klas met dertig kinderen die allemaal andere leerbehoeftes hebben, en één zelfde einddoel? En vaak ook één methode, met, als je geluk hebt, wat extraatjes voor de (standaard) uitzonderingen? Weet je hoeveel beter dat kan met echt maatwerk?
Onderwijs volgens het natuurlijk leren principe. Onderwijs ondersteund vanuit de Vallei. Onderwijs thuis in de eigen omgeving, door de ouders, met hulp van een heel team leraren en intern begeleiders, met contactmomenten, met digitale nabijheid. Voor sommige kinderen is dát passend. En als je het over passend onderwijs hebt, voor iederéén, hoort dit er ook bij.
Ik spreek veel ouders en ik ben onder de indruk. Ouders die op een hele mooie manier naar hun kind kijken, hun kind zien. Ouders die zoeken, twijfelen, maar die ook durven kiezen, durven vechten.
En nu we van start willen gaan blijkt er een eindeloze berg regeltjes en instanties te bestaan die deze weg dichtgetimmerd willen houden. Omdat we vooral niet van het pad af moeten wijken. Want het wilde onbekende woud is zo gevaarlijk.
Wat de instanties niet willen zien is hoe gevaarlijk het woud der regeltjes en normen is. Hoe die jungle gevaarlijke klappen uit kan delen aan een kind.
Dát is waarom die ouders zo hard vechten.
En dat is waar ik zo ongelofelijk veel respect voor heb. Ik ben nog maar net bezig, maar ik wordt nu soms al moe van steeds weer een drempel die wordt opgelegd.
Dit eist van mij een nieuwe vaardigheid.
Rustig blijven en doorwerken. Blijven zoeken naar nieuwe mogelijkheden. Niet kwaad worden, wel vechten maar niet je ongeduld en kwaadheid daarin mee nemen.
Dat is wat heel veel ouders al jaren doen, en ze houden het nog steeds vol.
Diep respect heb ik daarvoor.
Omdat zij het blijven doen, blijf ik ook doorgaan.
Op naar écht passend onderwijs
Jarenlang heb ik communicatie trainingen en sociale vaardigheidstrainingen gegeven.
En nu ik op basisschool de Vallei rond loop, wordt de wens steeds groter om dat in te zetten voor de kinderen. Hier en daar doe ik al iets. Maar ik wil meer.
En wat ik daarvoor nodig heb is een goede vertaling naar deze leeftijdsklasse.
Dus ik ga me inlezen. Ik begin maar weer eens met de kleine ontwikkelingspsychologie. Maar eigenlijk is dat niet wat ik zoek.
Ik heb ook niks aan alle standaard SOVA programma’s voor kinderen. Sorry, maar ik wil beter dan dat. Het klinkt heel aanmatigend, maar ik weet dat het beter kan. Ik weet ook ook dat ik dat kan. (Poeh! durfde ik dat zomaar te zeggen, zwart op wit?)
Maar dan wil ik echt veel weten. Over hoe dat werkt bij kinderen in de basisschoolleeftijd. Echt goede boeken, zoek ik . . . beter dan goed.
Misschien overschat ik kinderen, maar ik denk dat kinderen meer kunnen dan de boeken aangeven. Dus graag ook boeken die daar iets zinnigs over zeggen. Alle boeken die voor kinderen op de knieën gaan zitten, laat ik even links liggen als je het niet erg vindt. Dat op de knieën zitten doe ik wel letterlijk, maar niet figuurlijk.
Kom maar met de tips.
P.S. Het gaat me NIET om trainingen en methodieken. Ik ben mijn eigen methodiek. Het gaat me om informatie over de kinderen.
(En heel erg dank voor de hele goede tips tot nu toe. Ik heb al een mooi leeslijstje.)
Ik heb alles al een keer geschreven.
Nou ja, alles. Wel veel.
Ik had deze week een paar niets-dagen.
Van dat onbestemde, half jeukende, maar niet weten waar je niet mag krabben niets.
En toen bedacht ik dat het er bij hoorde. Dat die nietsen onderdeel waren van het alles. Omdat altijd alleen maar alles ook niets is.
Maar ja, dat had ik dus al een keer geschreven.
Af en toe mag ik van mezelf een trots blogje schrijven over mijn kinderen.
Ik ben vandaag met Teske naar de open dag geweest van de masteropleiding van (ortho)pedagogiek.
Teske heeft al een HBO psychomotorische therapie (PMT). Ze werkt nu twee dagen in de week bij een hele fijne fysiotherpaeut, die een holistische kijk heeft op de gezondheidszorg.
Teske wil meer. Breder én dieper. Ze is al begonnen met sportmassage, en nu denkt ze dus na over een studie.
Pittige keuze, want het kost tijd en geld. Tijd heeft ze zat. Ze is 22. Geld is een kwestie van investeren. Haar werkgever wil haar daar wel in ondersteunen.
Voor iemand die zelf nogal gedwaald heeft, voordat hij zijn draai vond (nog aan het vinden is, zelfs), vind ik dit ongelofelijk knap van Teske. Zo goed weten wat je wil, en daar in investeren. Mooi mens, die Teske.
En toen nog even Nijmegen in. Terrasje op. Lente vieren. Die eerste markeringen van de seizoenswisselingen staan in mijn hart gegrift, allemaal. Vooral als ik ze met de mijnen beleef.
P.S.
Dion heb ik pas gehad, maar ik heb er nog twee, dus lieve lezers: sorry. Binnenkort nog twee kinderblogs.
Vastklampen aan valse zekerheden.
Het lijkt of bestuurlijk Nederland niet anders meer kan.
Te bang om te doen wat echt goed is, en dan maar doen waarvan iemand anders beweert dat het goed is.
En die heeft een titel, dus zal het wel kloppen.
En dat is nog niet eens het ergste. Want in de meeste gevallen zijn die mensen met die titels niet zo dom. Wetenschappers zijn vaak niet zo makkelijk te verleiden tot zwart-wit uitspraken. Het zijn de beleidsmakers zelf die de genuanceerde uitkomsten van een onderzoek versimpelen tot iets dat in hun straatje past.
Heel. Erg. Boos. Word ik daar van.
Een ombudsman die te keer gaat tegen scholen omdat ze geen bewezen programma’s gebruiken. Die zelfs het woord schadelijk in zijn mond durft te nemen.
Gelukkig wordt hij op zijn vingers getikt. “Woorden als schadelijk of gevaarlijk zijn duidelijk niet onze woorden. Dat hebben wij niet onderzocht.”, zeggen de onderzoekers zelf.
(Lees hier)
Zoeken naar valse veiligheid, want pesten pak je niet aan met protocollen en programma’s. Pesten pak je aan met een goed klimaat op school. De leraar zelf is zijn beste anti-pest programma.
(Lees dat hier)
En dan nog blijft de staatssecretaris sturen op ‘bewezen’ en meetbare oplossingen in het onderwijs.
Hij voedt daarmee het evidence beest dat ons allen zal verslinden.