Knus

Ik heb vanmorgen weer oud papier gelopen. Soms denk ik dat ik met mijn kinderen de leesmap ben. Zijn brengen folders rond en ik haal ze weer op.

Nat, doorweekt thuis. Donker en somber buiten. En dan krijg ik de behoefte aan knusheid.

Met dit weer zei mijn moeder vroeger verlekkerd “Zullen we de haard aan maken?”. Nu snap ik pas wat ze bedoelde.

Ik heb geen haard. Drie kaarsjes. Geen lucifers dus ik steek ze aan het gasfornuis aan. Wies, de jongste, trekt één wenkbrouw op en even later staat het op twitter:

Modern-day knusheid voor mij.

Ja, ook de computer kan gezellig zijn. Elke tijd heeft zijn eigen knusheid.

Toen wij onze eerste PC hadden in 1995, hadden we het meest knusse spelletje ooit. Kabouterstad. Naar een prentenboek van de Japanse kunstenaar Mitsumasa Anno.

Zo zag dat er uit.

Prachtige muziek (wel electronisch maar heel passend, en ja … knus)

Je kon alle seizoenen in de stad bekijken. Elk seizoen begon met een animatie. Daarna kon je overal op klikken. Het was in elk seizoen weer anders. Eindeloos konden we hier samen op ontdekkingstocht, en we vonden steeds weer nieuwe dingen. Als ik thuis kwam wilden de kinderen me vaak weer een nieuwe ontdekking laten zien.

Dus nu in plaats van een haard, wat kaarsjes, de muziek van kabouterstad, en een brood in de oven.

Let the rain fall down.

PS

PEPPERON

Op veler verzoek de inhoud van de CDROM als ZIP download.  Ik vind dat ik dat hier mag doen. Het is puur voor sentimentele redenen. De CD is op geen PC na XP meer af te spelen* , en is ook niet meer verkrijgbaar. Mocht deze CD ooit weer als nieuwe versie worden uitgegeven, dan haal ik hem hier weg en zal ik een link plaatsen naar de plek waar die verkrijgbaar is.

(* Het enige dat je hier mee op een 64 bit computer kunt is de liedjes afspelen, te vinden in de map LINKFILE.)

Bestaan er over 10 jaar nog social media trainingen?

Ik doe dat in mijn hoofd graag:

Bedenken hoe ze ons later beoordelen als ze terug kijken naar deze tijd. Een soort “andere tijden“.

Hoe kijken ze tegen de opkomst van social media aan? Hoe bezien ze de hypes van nu? Wat is een hype gebleken, wat is er gebleven?

Ik sprak Jeanet Bathoorn, iemand die het grote plaatje ziet. Zij stelde eigenlijk dezelfde vraag  juist door terug te kijken, een soort “back to the future”.

Social media is gewoon een nieuw kanaal. Toegevoegd aan alle andere media, die er al zijn.

De telefoon was ooit nieuw, en had met recht een sociaal medium genoemd kunnen worden. Jeanet vertelt:

Bedrijven hebben vroeger ook koudwatervrees gehad voor de telefoon. Moet iedereen wel zo’n ding op zijn bureau? Wordt daar geen misbruik van gemaakt. Kan iedereen zo maar rechtstreeks met een medewerker bellen?

Het is een extra kanaal. Media zijn gewoon kanalen. Ze zijn boodschapdragers, ze zijn niet de boodschap zelf.

Wel handig om goed te leren om gaan met die kanalen. De effecten kennen. Er worden nu nog steeds telefoontrainingen gegeven, dus social media trainingen zullen er ook blijven.

Maar zoals elke goede telefoontrainer je kan vertellen: Alles staat of valt met de mensen van het bedrijf. Als dat niet klopt werkt dat door in je communicatie naar buiten. Welk kanaal je ook kiest. Hoe meer kanalen, hoe eerder het zichtbaar wordt. Gelukkig werkt dat andersom ook.

Ik hoop dat dát één van de dingen is die ze later over deze tijd gaan vertellen. Dat social media de anonimiteit heeft verdreven. Dat alles persoonlijker is geworden. Dat mensen weer belangrijker zijn geworden dan systemen. Dat er een nieuw soort individualiteit is ontstaan. Niet de ik uit het ik-tijdperk, maar een ik die zich vanuit zijn eigenheid verbind met anderen.

 

 

dit is een #wot

hier kun je lezen wat dat is 

Ergernissen zijn spiegels. Bah!

Boos.

En door die bozigheid niet lekker aan mijn verhaal kunnen werken. Ik wilde de pauze gebruiken om het nog een keer aan mezelf te vertellen. Om het daarna op te kunnen nemen. Maar die bozigheid zit in de weg.

Boos op het UWV. Omdat die niet begrijpen waarom de aangevraagde dienstverlening nodig is.

En dan tot de ontdekking komen dat het mijn taak is om ze dat uit te leggen. En dat ik dat in de eerste aanvraag dus gewoon niet goed gedaan heb. Zelfs als  een vergelijkbare aanvraag bij een ander kantoor wél direct is goedgekeurd.

Dus boos op mezelf, en dat schiet niet op, weet mijn hoofd. Maar daar zit die boosheid niet. Dus eerst alle rotzooi mijn hoofd uit slingeren, hier op mijn blog. En dan even naar buiten. Wandelen, wentelen, uitwaaien.

En dan een prachtige training geven. Omgaan met een dove collega. De laatste in een serie. Een training waar alle deelnemers blij mee zijn. (De training die wél goedgekeurd was. 🙂

En dan morgen maar verder met dat verhaal.

gunfactor, tijd om dat begrip te verruimen

Gunfactor.

Je gunt iemand iets omdat je hem haar kent, vertrouwt, leuk vind. Bekende kost, maar we kunnen er meer mee, met dat gunnen.

Gunnen geeft ruimte, en ruimte hebben we nodig.

Ruimte om onszelf te zijn.
Ruimte om elkaar te begrijpen.
Ruimte om uit te proberen.

Soms letterlijk ruimte.

Ik kwam hier op door het blog van Elja over Turkije. Over de chaos, maar daarbij ook de bereidheid om elkaar ruimte  te geven, bijvoorbeeld in het verkeer.

Ruimte geven en ruimte nemen. Gunnen en gegund worden.

Ruimte is net als respect: de beste manier om meer ruimte en respect te krijgen is om het te geven. Hoe meer je investeert hoe meer er van aanwezig is. Hoe meer je krijgt.

Het is kinderspel

Ken je het spel boompje verwisselen? Speel het en je zult zien wat ik bedoel. Hoe je met een klein beetje gunnen, heel veel los kunt maken.

Ik heb het laatst nog gespeeld, en het verschil meegemaakt.

Situatie 1.

Iedereen speelt op veilig. Statisch beeld. Er gebeurt weinig. Hier en daar wordt snel gewisseld. Spanning op de gezichten.

Situatie 2.

Mensen komen los van hun ‘boompje’, zelfs als er niet zo gauw een andere boom vrij is. Maakt niet uit. Als je ‘af’ bent krijg je snel weer een kans, want er komt altijd wel weer een nieuwe boom vrij. Naast spanning, nu ook plezier op de gezichten. Mensen dagen elkaar uit. Er wordt gedurfd.

Hoe kom je van situatie 1 naar situatie 2?

Niet door aan je ‘boompje’ vast te houden, maar door te bewegen. Door een ander jouw plek te gunnen, omdat je weet dat het jouw straks ook weer gegund wordt.

Gun en de wereld gunt je terug.

PS

Ik deed dit op een ouderdag van de opleiding van mijn  dochter. Ze studeert PsychoMotorische Therapie. Problemen in je hoofd, verkennen met je lijf. Ervaren in plaats van bedenken. Ze lieten ons als ouders daar aan proeven.

hoe grijp je je droom?

Sound of Music.

Ja, ik ben als kind onder de stoel van de bioscoop gekropen toen de Duitsers er aan kwamen, maar daar gaat het nu niet over.

Het gaat over de quote in de titel, uit het liedje over Maria.

How do you hold a moonbeam in your hand?

Een tekst die me pakte toen ik ooit een keer met het hele gezin zat weg te zwijmelen (en een bang brokje kind op schoot nam). Want toen werd het me opeens heel duidelijk . . .

. . .in een open hand, natuurlijk.

Toen bedacht ik al dat mijn kinderen ooit uit zouden vliegen, en dat het enige wat  ik daar aan kon doen was: de deur open houden. Twee zijn nu de deur uit, en gelukkig komen ze even makkelijk die deur weer in.

Die open deur, die open hand komt nu op een andere manier terug. Ik begon dit jaar met alles los te laten. Het resultaat was dat alles naar  me toe kwam. Maar toen ik naar de dingen greep, glipte het als los zand tussen mijn vingers door.

In mijn hoofd hoorde ik de zusters zingen, en ik wist:  ik moet mijn hand open houden.

Vandaag ontdekte ik hoe ik dat kon doen.

Die open hand vraagt om vertrouwen. Vertrouwen in mijn kracht. Als ik spannende stappen zet, is dat vertrouwen soms ver te zoeken. Ik maak me klein, en weg is alles.

Wat ik nodig heb is mensen om me heen die in me geloven. En die heb ik gevonden. Via mijn blog. Voor mijn vervolgstappen ga ik me omringen met nóg meer mensen die in me geloven. Coaches, leraren.

Alles wat nodig is om die handpalm open te houden. Open, gericht naar boven. Om te ontvangen en geven tegelijk. Geloven in het wonder dat zich ontvouwt als ik aan de slag ga.

Want  succes is niet iets dat je vast kunt houden. Succes is iets dat je steeds opnieuw moet laten ontstaan.

ondernemingsplan

Mijn HOE

Mijn WAT stond hier al.

Mijn hoe ontglipte me steeds, maar ik ben het op het spoor. Ik heb pas verse sporen gevonden.

Vorige week ben ik op bezoek geweest bij Jeanet Bathoorn. Die wil de ik toch al graag een keer zien. Mijn heel erg vage idee werd aan haar keukentafel al iets concreter.

Het zijn twee ideeën. Die tweede vertel ik straks wel.

Eerst de eerste.

Eigenheid.

Absolute vereiste voor omgaan met sociale media als bedrijf. Absolute vereiste om contact te houden met je klant. Als je een goede story wil voor je storytelling, moet je eerst je eigen verhaal goed kennen. Je binnenste verhaal.

Inside story out. Is de werktitel voor mijn bedrijfsplan.

Aan de slag met dat binnenste verhaal  betekent dat mensen in bedrijven ruimte gaan krijgen om zichzelf te zijn.

Dat is een spannend proces.

Ik weet hoe je zo’n proces opstart. Ik ben van nature een ontstopper.

Veel van wat verstopt blijft komt boven water, waar ik mijn vertoon. Meestal heel voorzichtig. Als het te dicht bij komt, soms met horten en stoten. Maar verborgen spanningen blijven in mijn buurt niet lang verborgen.

Dat is de kracht die ik in ga zetten.

Mijn middel is verhalen.

Bindend element.  Veiligheid-bieder. Zonodig bliksemafleider.

Humor, bezieling, inspiratie. Ik weet dat ik het er in kan leggen. Ik weet dat ik nog beter kan worden.

Morgen ga ik praten met een beroepsverhalenverteller. Vragen hoe hij dat doet. want ook hij gebruikt het verhaal in bedrijfscoaching.

Ik heb al een opleiding  gevonden.

 

En het tweede, vraag je?

 

Hou je vast.

 

Uiteindelijk wil ik het theater in met mijn verhalen. Een voorstelling maken.

Dit is wat ik nog niet hardop durfde te zeggen. Omdat ik mezelf voor gek verklaar. Dan maar gek. Dromen moeten de wereld in om werkelijkheid te worden.

waarom je liegt als je zegt dat je fouten durft te maken

Jij durft fouten te maken.

Goed, dus je bent geen perfectionist. Daar krijg je mijn waardering voor.

Maar over wélke fouten hebben we het?

Van die “ach-fouten-maken-we-allemaal” fouten?

Of echte schaamfouten?

Schaamfouten. Een woord dat bij me op kwam n.a.v. een tweet van @meclason. Zij betrapte zichzelf op een hele domme schrijffout, en verbeterde die heel snel in een volgende tweet. Ik herkende dat. Want schrijffouten vinden we erg. We houden van schrijven. En maken niet graag fouten daarin.

Typfouten vind ik het minst erg. Schrijffouten in dictee-achtige woorden en constructies is erger. Maar schrijffouten in brugklasgrammatica vind ik om te schamen.

Ik schrok dus toen ik dit las.

Oeps! dacht ik.  Heb ik korter als geschreven? Onvergeeflijk.

Gelukkig. Het bleek dat ik “kofter dan” had geschreven. Een ‘gewone’ typfout dus. Slordig, maar niet onoverkomelijk.

En dan nog. Zelfs die oenige grammatica foutjes, zijn nog kinderspel bij de fouten waar ik voor door de grond wil zakken.

Ik durf best fouten te maken. Maar sommige fouten zijn fouter dan andere fouten. En sommige fouten zijn echte schaamfouten.

Iedereen zijn eigen schaamfouten.

Als je díe durft te maken.

Dat is pas echt knap.

blogsoap deel 7

Een blogsoap geschreven door @Ruudketelaar en @jjvoerman

Previously on BLOGSOAP:

http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/12/bilateraaltje-met-de-taskforce-voerman/

http://jacobjanvoerman.nl/onderonsje/
http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/14/letter-to-the-honorable-mr-jj-voerman/
http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/25/message-to-mr-jj-voerman/
http://jacobjanvoerman.nl/wat-maak-je-me-nou/

http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/26/het-proces-help/

 

Ruud , kun jij onderstaande speach zo vertalen dat het echt Amerikaans klinkt.  Zo’n master in Oxford blijft toch een beetje hangen. Het accent kan ik nu aardig verdoezelen, maar ik wil niet dat er typisch Engels idioom terug te vinden is.

ik heb het morgenvroeg (Florida tijd ) nodig

 

Beste mensen,

Toen ik jullie vorig jaar moest verlaten deed ik dat met spijt in mijn hart.

Spijt maar geen ongerustheid.

Niet één keer heb ik getwijfeld of INVESTICOM het zou redden.

Niets kon mijn rotsvaste geloof in het voortbestaan,

nee ik moet zeggen het succes van INVESTICOM  (pauze voor applaus)

niets kon mijn geloof in het succes van INVESTCOM laten wankelen

NIET de de wankelende markt

NIET de grote merger van onze twee grootste concurenten

NIET de toestand rond de Malediven

NIET de lastercampagne die onze concurrenten via social media daarvan gemaakt hebben

zelfs niet de change of power van ons high command die hierdoor noodzakelijk was.

NIETS

Waarom?

Vragen jullie je af?

Waarom wist ik dat zo zeker?

Omdat INVESTICOM iets heeft dat niemand anders heeft.

En als ik zeg niemand bedoel ik niemand.

INVESTICOM is hiermee uniek in onze markt.

Als we dit nóg effectiever gaan inzetten zal dit een voorsprong opleveren die ze nog lang zal heugen.

We zullen vanuit onze kleine achterstand onze concurrenten voorbij vliegen.

And they’ll never know what hit them!  (pauze voor applaus)

Wat is het hoor ik iedereen vragen.

Ik zal het niet langer uitstellen.

Nadat ik Richard Franklin bedankt heb voor zijn bewonderingswaardige klus, zal ik het met jullie delen.

Dus nu eerst een applaus voor Richard.

(wuivende gebaren om Richard-Richard scanderende menigte te bedaren)

Jullie waren benieuwd naar onze unieke asset.

Ik heb Richards toestemming om dat nu te onthullen.

Dat wat ons uniek maakt

Dat waar alle concurrenten een moord voor zouden doen, en geloof me ik heb ze het afgelopen jaar van me af moeten slaan, want ze hebben me van alle geboden. Maar het is en blijft van INVESTICOM

Dat wat  INVESTICOM voor eens en voor altijd op nummer één gaat zetten

Dat mijn beste mensen . . . .

Dat zijn JULLIE !

 

(het dak gaat er nu af)

 

 

 

 

 

Wat maak je me nou?

dit is een deel-je-blog-blog-avant-al-lettre. Ontstaan doordat @Ruudketelaar in een #blogpraatsessie aan gaaf dat hij best een blog in ambtenarentaal kon schrijven.
Dat was deze:

http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/12/bilateraaltje-met-de-taskforce-voerman/

ik antwoordde:

http://jacobjanvoerman.nl/onderonsje/

en toen kwam die:

http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/14/letter-to-the-honorable-mr-jj-voerman/

en toen wist ik even niet hoe hier een draai aan te geven. nu wordt ik geprompt met deze:

http://ruudketelaar.wordpress.com/2012/10/25/message-to-mr-jj-voerman/



Okee, okee. ik stroop mijn mouwen op. hier komt ie.




 


Ruud,


Wat flik je me nou?


Ik vraag je om intern wat dingen te checken, haal jij Charlie erbij! Ik wist helemaal niet dat jij daar nog contact mee had!


Ik stuur dit onderweg naar het vliegveld. De idioten hebben een taxi naar mijn huis gestuurd. Charlie zit naast me. Nou ja naast me. Bijna op me.


Zeg nou niet dat je niks wist over mijn buitenechtelijke slippertje met haar. Het moet je opgevallen zijn dat ik haar amper van me af kon schudden op de laatste beurs in Amerika.


Ik dacht dat ik dat allemaal achter me kon laten. Het is je reinste Fatal Attraction!!!


 


Ruud help me! Ze trekt mijn I-phone bijna uit mijn handen.