Jacob Jan Voerman

Eerst even dit.

Er zijn al heel veel “doe meer met je leven” boeken.

• dromen durven doen
• the secret
• niet morgen maar nu
• de zeven spirituele wetten van succes
• de creatiespiraal
• spiegologie

En dat is nog maar een kleine greep. Wat voegt dit boek toe? De laatste 4 heb ik gelezen. De laatste twee ben ik zelfs dol op. Die hebben me verder gebracht.  

Toch voegt Marcel van Driel iets nieuws toe.

Zo maar even een paar dingen:

 

• Dit boek is een stuk concreter dan de meeste
• Marcel steekt zijn nek uit met dit boek
• Het is een sympathieke man, die mensen veel gunt, en hij heeft zijn jongenshart gehouden
• Hij vertelt enthousiast over zijn eigen mislukte plannen. Deze is belangrijk. Ik ben dat nog niet eerder zo tegen gekomen (oké  De Ridder en Knoope doe het ook, maar niet zo uitvoerig en in detail)
• Hij start met zijn boek en site een hausse, waardoor er een feel good sfeer ontstaat die je vleugels geeft. 
• Hij waarschuwt dat die feel good niet genoeg is
• Hij wil écht mensen aanzetten om iets moois te doen
• Hij geeft hele concrete voorbeelden van andere plannen
• Hij blijft erg met beide poten op de grond (ook anders dan veel van bovenstaande boeken), met zijn verhaal, maar ook met zijn voorbeelden

Genoeg redenen om Waanzinnige plannen als aanwinst te zien. 

En ik denk ook dat je zoiets meerdere keren tegen moet komen om er echt iets mee te kunnen. Die andere boeken hebben me voorbereid, zodat dit boek goed viel. En misschien werkt waanzinnige plannen ook zo voor anderen. Misschien wordt je blij van het boek, maar kun je niet 1-2-3 van start. Maar dan legt het een mooie kiem voor later.

Even intermezzo.

Even dank aan mijn twitter- en blogvrienden. Want die zijn minstens zo belangrijk geweest voor het zetten van mijn stap als het boek van Marcel. Zonder die vrienden had ik nooit mijn plan zo in het openbaar durven gooien. Ze bij Marcel op de stoep leggen was wel een hele mooie stok achter de deur. Toen kon ik niet meer terug.

En nu de beloofde antwoorden op de vragen van Marcel uit het eerste deel.

(Ik ga de vragen niet noemen, dan moet je het boek maar lezen)

Mijn droom is het maken van theater. Ik treed op, en kan daar mijn boterham mee verdienen. Ik bedenk periodiek nieuwe verhalen waar ik een nieuw theater van maak. Mijn theater is standaard toegankelijk voor slechthorenden en doven, hoewel het niet specifiek voor die doelgroep is.

Ik maak dat theater samen met anderen, maar ben zelf de enige speler.

Op deze manier heb ik letterlijk een podium waar ik mijn kijk op de wereld kan delen. Ik vind de wereld bizar en mooi. Dat gevoel wil ik delen. Ik hoop herkenning op te roepen, mensen te raken.

Ik treed op in het hele land. Mijn plan is uiteindelijk succesvol als ik zalen tussen de 250 en 500 bezoekers kan trekken, en genoeg optredens heb om van te leven. 

Mijn tussendoel is om begin 2014 zoveel try outs in kleine zalen (tussen 50 en 150 stoelen) gespeeld te hebben, dat wat er staat goed is. Dat de kritieken goed zijn, en dat ik van daaruit genoeg publiek kan trekken om door te gaan met optreden. 

Als daar rond mei 2014 geen uitzicht op is, moet ik stoppen en uitkijken naar een andere manier van geld verdienen.

Eigenlijk is mijn plan al eerder geslaagd. Als ik zo veel try outs heb kunnen spelen dat ik er zelf tevreden over ben, en mijn publiek  het gewaardeerd heeft,  heb ik al veel bereikt.

Als ik helemaal geslaagd ben heb ik mezelf overtroffen. Ik heb dan voor mezelf bewezen dat niets onmogelijk is, en de deur naar andere plannen staat wijd open.

Als ik misluk, dan heb ik aan mezelf bewezen dat ik in ieder geval het lef heb gehad. Ik hoop dat ik dan ook geleerd heb van mijn fouten. Ik sta in dat geval hoe dan ook sterker in mijn schoenen. (Als ik tijd heb gehad te wenen over mijn ‘mislukking’)

 

 

 

Blogpraat reviews gemist, en dus niet mee kunnen praten over een blog dat ik al heel lang lees.

Over de lay out kan ik kort zijn. Te veel zijbalk, en weg met de tweets.

Maar die lay out is helemaal niet interessant. Er is ruimte zat voor de blogs zelf, en dat is wat telt.

Ik lees Hendrik-Jan omdat

• Hij houdt van lezen
• Hij houdt van wolken
• Hij houdt van zijn gezin
• Hij houdt van zijn omgeving

En zelfs omdat hij houdt van orgels en reizen (al is het op en neer naar zijn werk). 

Ik houd van mensen waarbij het houden van uit de poriën stroomt, en Hendrik-Jan is zo iemand.

Neem nou zijn ode aan het bloggen: http://www.hendrik-jandewit.nl/2013/06/een-week-over-bloggen-een-vlog/

Hendrik-Jan stopt al zijn liefde in zijn blog (ook in zijn blog, moet ik zeggen). En daarom is het zo’n fijne plek.

Die liefde zit hem ook in de manier waarop hij naar dingen kijkt. Daardoor laat hij me stil staan bij dingen waaraan ik anders voorbij zou lopen. En hij laat me herinneren wat het is dat ik gezien heb dat zo bijzonder was, maar weer vergeten was omdat ik het niet kwijt kon.

Die moet ik onthouden:

Je bewaart pas iets als je het kwijt kunt. Een van de mooiste redenen om te bloggen.

Kijk, zulke gedachten komen bij je op als je het blog van Hendrik-Jan leest.

Daarom valt er niks te reviewen. Dat blog klopt, en het moet gewoon blijven kloppen.

Ik sta er in, met mijn droom om theater te maken.

In het boek van @marcelvandriel:  Waanzinnige plannen

Apetrots natuurlijk.

Ik ga een review schrijven, maar dan wel in delen. Want ik ga mijn werkelijkheid naast zijn boek leggen. En ik ben nog maar net begonnen.

Maar een goed begin is het halve werk. Ik heb de belangrijkste stap genomen: gewoon beginnen!

Marcel noemt 5 redenen om niet te beginnen.

Allemaal waren ze van toepassing. Allemaal angsten.

En ook de 25 redenen om niet te starten zijn herkenbaar.

Mooi, dat eerste hoofdstuk klopt dus al. Het helpt je om te laten zien dat die angsten demonen zijn die je kunt verjagen.  (Ze komen de hoek nog wel eens om,  en dan heb ik een beroerde dag of week, maar ze krijgen me nooit meer klein)

Dus met hoofdstuk 1 ben ik klaar.

Maar niet helemaal. Marcel nodigt me uit om de antwoorden op zijn vragen uit te schrijven, voordat ik verder lees. En als ik te snel de bladzijde om wil slaan, roept hij me op het matje, en nog een keer. Ik moet echt eerst de opdrachten maken.

Terug dus.

Morgen zal ik de antwoorden hier noteren. Dan wordt dit blog mijn werkboek.

Is het al een beetje, maar ik ben er een van chaos, en ik heb nu al door dat het boek van Marcel me geweldig kan helpen om orde aan te brengen. Want ik heb stiekem toch een beetje verder gelezen. En daar zegt hij dat enthousiasme alleen niet genoeg is. Ik geloof hem op zijn woord. Nee, niet op zijn woord. Ik geloof hem omdat hij cases studies heeft opgenomen. Omdat hij ook praat over de mislukte plannen van zichzelf.  En ik geloof iemand pas, als die ook laat zien dat ie kan mislukken.

 

 

Je dromen je dromen laten, dat is de veiligste keuze.

Je dromen verwezenlijken, dat is een pittige keuze, of liever: een opeenstapeling van pittige keuzes.

Keuzes waar ik vroeger voor terug deinsde. Omdat ik dacht dat het met minder ook wel kon.

Voorbeelden van keuzes die ik nu wel maak.

Inhuren regisseur.
En niet eventjes, maar voor zo lang het nodig is. Meer dan een maandsalaris uitgeven om te zorgen dat het écht iets wordt. Heel veel geld. Zo veel heb ik nog nooit aan mezelf uitgegeven. (Zelfs mijn auto is goedkoper). Maar elke cent waard. Zonder Maarten had ik nu alleen nog maar ideeën.

Boeken van zalen. 
Drie contracten heb ik nu getekend. Zonder de garantie dat ik die zalen ook vol krijg.

Alleen gaan voor echte theaterzalen, met de juiste podiumgrootte
Ik had nog in mijn achterhoofd: Ach, ik ben alleen. Dan doe ik het een keer met wat minder attributen. Dan doe ik het wel met alleen het verhaal. Op die manier kan ik overal spelen. Nee dus. Ik speel de hele voorstelling, met alles er op en er aan. Dus heb ik de verhalenboot in Zwolle afgezegd. Jammer, want dat was een hele mooie intieme plek. Maar te klein voor wat ik nu nodig heb,

Attributen (props)
Piepschuim, krijtjes, klapstoelen, behangrollen, flipover. Alles bij elkaar toch ook weer een kostenpost. Ik heb de uitgaven niet uitgesteld (wat mijn natuurlijke neiging is), alles wat ik nú koop, kan ik nú gebruiken in de repetities

Techniek 
Een eigen zendermicrofoon, en een eigen draagbare ringleiding. Ook een klap geld. Maar nodig. Om ook voor slechthorenden verstaanbaar te zijn.

Tolken
Twee. Schrijftolk en tolk gebarentaal. En niet alleen als ik zeker weet dat er doven/slechthorenden in de zaal zitten. Maar gewoon omdat ze integraal in het stuk horen. Nee, ze spelen geen rol, maar ze zijn wel onderdeel. En daarom niet de ene keer wel, en de andere keer niet. Maarten zei: “Als je daar voor kiest moet je je voorbereiden voor twee voorstellingen” , en ik geloof hem. Bovendien vind ik het wel een krachtig statement: “Niet spelen zonder tolk”. Ook deze beslissing heeft vergaande consequenties. Als er niemand in het publiek zit om te tekenen voor een tolk, zijn dat flinke extra kosten.

Promotiemateriaal
Ik heb Henk-Jan Winkeldermaat gevraagd om een korte impressie te maken. En ik wil ook nog een flyer. Niet gratis, dat.

 

Vergaande keuzes, kortom. Keuzes die nodig zijn.

Op alles kan ik bezuinigen, maar dan neem ik mijn droom niet serieus.

Ja, ik kan vreselijk nat gaan. Maar hier níet voor kiezen, betekent bij voorbaat opgeven. Dat is iets wat ik nú pas besef. En voel.

 

De foto heeft Agnes Swart gemaakt, als onderdeel van een studieopdracht.  Ik wil graag dat zij ook de flyer maakt.

Beste KLM,

Maar dat beste verdienen jullie niet.

Jullie hebben een klantonvriendelijke stunt uitgehaald die ik nog steeds niet geloof.

Ik zal het even uitleggen:

 

Mijn dochter Teske komt na 5 maanden stage terug uit Sri Lanka. Ze vliegt naar Düsseldorf, waar wij haar gaan ophalen. Ze moet overstappen in Abu Dabi. Daar heeft de vlucht van Berlin Air naar Düsseldorf vertraging.

Ze wordt in Abu Dabi benaderd door luchthavenpersoneel met het aanbod naar Schiphol te vliegen. Ze vraagt of ze dan daar kan uitstappen, want ze heeft na een lange vlucht geen zin om vanuit Schiphol weer naar Düsseldorf te moeten. Wij kunnen haar ook van Schiphol halen, in plaats van Düsseldorf.

Door wel vier verschillende mensen wordt haar verteld dat het geen enkel probleem is dat ze op Schiphol uit stapt.

Dus Teske vliegt van Abu Dabi met Etihad naar Schiphol. Tot zo ver gaat alles goed. Etihad land keurig op tijd.

Twee families (Teske reist met een vriendin) staan te wachten. Geen Teske.

Probleem!

Teske mag niet uitstappen op Schiphol, ze moet door naar Düsseldorf. Want de  bagage is op papier al doorgeboekt naar Düsseldorf, op een vlucht van KLM.  KLM wil de bagage wel vrij geven, maar daar vragen ze 275,- voor.

Wij gaan naar de balie van Etihad om te vragen wat er aan de hand is. Daar vinden ze het verhaal van die 275,- ook onzinnig. Ze gaan kijken of ze iets kunnen regelen. Het eerste wat ze doen is zorgen dat Teske en vriendin de wachtruimte uit kunnen.

Zo kan ik dan toch even Teske in de armen nemen.

Het vriendelijke baliepersoneel van Etihad schakelt hun manager in om te overleggen met de KLM.

Drie kwartier zijn de ze daar mee bezig.

Slecht nieuws KLM wil niet mee werken. We kunnen kiezen 2 x 275,- betalen voor de bagage of met de vlucht mee naar Düsseldorf, en daar met bagage uit stappen.

De situatie:

Teske is in Schiphol

Twee families staan in Schiphol klaar om ze mee te nemen

De bagage is ook in Schiphol

 

Maar de KLM wil die alleen vrijgeven voor 275,-

Die hebben we gewoon niet. In die bagage zit niet eens voor 275,- aan waarde.

 

Misschien is Teske door mensen van andere maatschappijen of van de vluchthaven in Abu Dabi verkeerd voorgelicht.

Maar jullie hadden het in je macht om dit goed te maken, en jullie alleen!. Daar was alleen maar een simpele beslissing voor nodig. Ik kan me niet voorstellen dat die administratieve handeling 275,- kost.

 

KLM: Dit is niet een foutje. Geen gevalletje verloren bagage. Dat soort dingen kunnen gebeuren. Dit niet, dat dit gebeurt is droevig.

Nee, dit is een bewuste keuze van een manager van de KLM die klantonvriendelijk KLM beleid volgt. En een keuze maakt waar niemand beter van wordt.

En dat ondanks langdurig aandringen van de manager van Etihad.

Dit is het willens en wetens nalaten om mensen te helpen.

Hier hebben jullie een geweldige kans laten lopen om écht klantvriendelijk te zijn, in plaats van alleen mooi weer spelen via een reclamebureau.

Dank je wel KLM.

Mijn dochter heeft inmiddels die vlucht naar Düsseldorf gemist. Morgen gaat de volgende. Ze is doodop, is al 24 uur onderweg. Helemaal murw heeft ze besloten de 275,- te betalen. Alleen om te ontdekken dat niemand nu meer weet waar de bagage is.

Wij waren inmiddels op weg naar Düsseldorf, toen we dit hoorden. Ik ben nu thuis. Teske moet de trein nemen, zonder bagage, dat reist wel makkelijker zullen we maar zeggen.

 

KLM, jullie zijn pas weer beste als ik die 275,- terug heb.

Tot die tijd beschouw ik al jullie reclame uitingen over klantvriendelijkheid als leugens.

Ik ga straks uitzoeken via welke weg ik een officiële klacht kan indienen.

Jullie hebben in mijn ogen een enorme flater begaan, maar jullie kunnen het nog erger maken.

1. Door niet te reageren,

2. Door een klantonvriendelijke bezwaarprocedure

3. Door verkeerd te reageren. Als jullie me nu gaan uitleggen dat dit hele gedoe helaas niet voorkomen kan worden omdat de regels nu eenmaal zo zijn, dan hebben jullie voor mij elke geloofwaardigheid verloren.

 

Ik stuur dit blog door naar jullie webservice.

Ik ben heel erg benieuwd of jullie reageren.

Ik ben heel erg bang dat dat niet gaat gebeuren. Dat jullie je verstoppen achter een ingewikkelde kalchtenprocedure, in de hoop dat ik er gnoeg van krijg.
We zullen zien.

 

Jacob Jan Voerman

 

UPDATE 1

De webservice is wakker. Ze gaan ons helpen om het uit te zoeken. Teske is nog niet thuis want de treinen rijden niet. Ze moet helemaal via Deventer naar Nijmegen reizen. Dat is gewoon pech.  Als Teske thuis is gaan we de gegevens doorsturen naar KLM. Fijn dat KLM hier in ieder geval geen drempels op gooit. Ik waardeer dat.

 

UPDATE 2

23.15 Tekse is thuis. Ze vertelt dat het balie personeel van de KLM haar erg goed geholpen heeft toen ze haar vliegtuig naar Düsseldorp gemist had, en de bagage niet gevonden kon worden. Dat wil ik niet onvermeld laten. Bedankt daarvoor.

 

UPDATE 3

Het heeft ruim een week geduurd voor de bagage terug was. (En toen kreeg Teske rugzak van haar vriendin, en andersom).

Teske heeft na een bezwaarprocedure een tegoedbon gekregen van 275,-. Netter was geweest gewoon het geld terug te storten, vind ik. Want uiteindelijk bleek inderdaad dat het KLM policy was, om geen bagage ‘halverwege’ uit te laden, zonder vergoeding. Jammer dat er geen uitzondering werd gemaakt voor twee meiden, die dit niet deden omdat het wel makkelijk was om eerder uit te stappen, maar die dit na een vertraging deden, en alleen omdat het luchthaven personeel dit had voorgesteld.

 

LES:

Een goede webservice is fijn. Maar dat moet dan wel opgevolgd worden met het juiste beleid. En dat vond ik missen hier. Zodra we uit de webservice in de handen van de échte KLM kwamen, werd het weer rigide. (ja, dan ga je dus praten over webservice en echte KLM, eigen schuld, moet je de webservice nóg serieuzer nemen, en daar lering uit trekken als bedrijf)

 

 

 

 

 

Welk boek ga ik deze zomer lezen?

Ik mag van Peter maar 1 boek kiezen.  Dat wordt lastig, want ik heb een hele stapel liggen. 

Nee, geen e-book. Daar houd ik écht niet van. Dus ik ga zo lang mogelijk volhouden om geen e-books te lezen. Een boek is voor mij pas een boek, als het een ding is, niet een bestand. Een e-reader is ook een ding, maar ik krijg het in mijn hoofd niet voor elkaar dat dat ene ding tegelijk al die 1000 andere dingen is. Als ze ooit one-book e-readers gaan uitgeven, zal ik het overwegen. 

Maar nu die lijst.

Ik ben ‘klassiek’ gegaan. Dat had ik hier al uitgelegd.  

Ik heb “A recherche des temps perdus”  in het Frans gekocht. Ik heb nu de Nederlandse vertaling daarnaast, van de bieb. Dat is een mooie, want we gaan naar Frankrijk.

Maar dan heb ik twee problemen.

Eén: Ik neem liever geen biebboek mee op een kampeervakantie. 

Twee: We kamperen, in kleine tentjes; gedoe waar ik van houd, maar als je ergens wil gaan zitten met een boekje, niet handig om dan drie boeken mee te slepen  (Franse versie, Nederlandse versie en een woordenboek)

Dus die laat ik thuis.

Dan heb ik nog: Bleak House van Dickens. Dat begint op een hele regenachtige novemberdag in London. Niet echt zomers.

Dus die laat ik thuis.

Dan heb ik nog twee boeken van Alan Garner. Dat zijn boeken met een heel eigen sfeer. Niet iets voor een vakantie, waar je steeds wordt afgeleid.

Dus die laat ik thuis.

Ik lees nu een autobiografie van een Vlaamse schrijver uit de 19e eeuw. Die heb ik bijna uit. Misschien niet helemaal, maar ik ga geen dik boek mee sjouwen, als de kans bestaat dat ik die de eerste dagen al uit heb. (ja, weet ik…dat is juist zo handig van die e-readers).

Dus die laat ik thuis.

Dan heb ik “The Stand” van Stephen King. Ik vind King onder de klassiekers horen. Die man schrijft weliswaar spannende boeken, maar hij schrijft eigenlijk over mensen. Met een groot hart voor die mensen, voor hun sterktes, voor hun zwakheden. “The stand”, wordt door veel fans als zijn meesterwerk gezien. Ik heb het nog niet gelezen. Het is spannend. Het is een klassieker. Het is lekker dik.

Dus die neem ik mee.