Een onverteerbaar bijbelverhaal.
Voor mij dan.
In mijn tweede ‘preek’, dan hebben we dat tenminste maar gehad.
Het boek Jozua.
Wat vooraf ging:
Mozes heeft de Joden Egypte uit gekregen. Dat is bekende kost, denk ik. En vlak voor ze het beloofde land in kunnen, sterft hij.
Dat is ook al een beetje een gemene streek van God, maar daar kan ik me nog wat bij voorstellen.
Daar kan ik nog een beeld bij maken.
Dat je iets groots waar je aan werkt niet af ziet. Dat je beseft dat het niet om het resultaat gaat, maar om de manier waarop je met elkaar hebt gedaan. Dan zie ik Juul Martin voor me als groot voorbeeld, die ondanks het afbranden van het huis van overvloed, het project geslaagd noemt, en de viering door laat gaan.
Het verhaal gaat verder. Jozua volgt hem op en die leidt het volk het beloofde land in.
Alleen was dat al bezet. (Goh, waar doet me dat aandenken? Nee, laat ik er geen politiek praatje van maken.)
Jericho is de eerste stad die ingenomen moet worden. Zevenmaal gaan de priesters rond de stad. Zeven maal klinkt de ramshoorn. Dan wordt er geschreeuwd, en de muren storten in. Ook daar kan ik nog mystiek in vinden, als ik wil.
Maar dan . . .
. . .wat er vervolgens gebeurt vind ik onbeschrijfelijk. Nou ja, onbeschrijfelijk, de bijbel doet het gewoon, heel kort en zakelijk:
Jozua 6:21 en doodden alles wat erin was, zowel mannen als vrouwen, zowel kinderen als bejaarden, zowel runderen en schapen als ezels.
Dit en vele andere passages, zijn voor mij zwarte bladzijden in de bijbel.
Ik kan er niets moois van maken.
Ik kan niet leven met een God die voor één volk kiest, en het andere gewoon laat uitmoorden.
Genocide in opdracht van God.
Dat is waarom ik al die mensen die tegen godsdienst zijn, zo goed kan begrijpen.
Maar goed, ontkennen dat het er in staat helpt geen ene moer.
De waarheid is dat ik niet weet wat ik er mee moet.
Ik geloof eerlijk gezegd niet dat God zoiets zou doen. Maakt dat van mij dan geen atheïst?
Nee, want ik wil God niet met het badwater weggooien.
Wat dan wel?
Nogmaals, ik weet het niet.
Het leert me in ieder geval relativeren.
Jammer dat de Islam-bashers niet wat beter in de bijbel lezen. Dan zouden ze zien dat die joods-christelijke cultuur die ze zoveel beter vinden even gruwelijke passages in zijn oer verhaal heeft staan. En ik snap ook dat moslims zich afvragen waarom ze zich steeds moeten verantwoorden voor terroristen die zich baseren op ongelukkige passages in de Koran. Wij hoeven toch ook niet elke dag overal te roepen dat we afstand nemen van dit soort passages?
Nou niet aankomen met het verhaal dat het tweede testament dit allemaal goed maakt. Dat komt mij een beetje te dicht in de buurt van christenen die roepen dat ze beter zijn dan Joden. Bovendien zegt Jezus ergens dat elke tittel en jota van kracht blijft.
Nee, dat oude testament hoort er nu eenmaal bij. Al had ik gewild de redacteurs destijds een paar andere beslissingen hadden genomen.
Nee, dat is te makkelijk. Niet wegkijken. Niet gladstrijken. Leven met het feit dat ik geen antwoorden heb.
Misschien Dovstojevski nog eens lezen.
