Weten, niet weten.
Verstand, gevoel.
Daar wieber ik tussen heen en weer.
En daar gaat in essentie mijn theater over.
Ik wilde schrijven over wat ik geleerd had, want dat had ik keurig op een rijtje.
In mijn hoofd.
Weten.
Verstand.
Dat kan ik wel opschrijven, maar dat is zo . . .
ingeblikt,
kant en klaar.
En daar houd ik dan weer niet zo van.
Dus geef ik je de verse ingrediënten nu.
Gevoel, niet weten.
En dan morgen pas de soep die ik daarvan maakte.
Repeterend met mijn regisseur, want daar gebeurde het.
Mijn hoofd dat explodeerde van alles dat ik nog moet leren.
Alles dat nog niet goed gaat.
En bij alles wat ik bij leer, en goed doe, gaat er iets anders fout.
Goede stem, check, verkeerde plaats.
Goede plaats check, verkeerde tekst.
Goede tekst check, verkeerde timing.
Goede timing, te gespeeld.
En dan heb ik het niet eens over de wéér verkeerde tekst, wéér te zachte stem, wéér de verkeerde plek.
En dan komt de opstandige gedachten.
Waarom laat ik alles zo tot in de puntjes regisseren? Natuurlijk is dat te gespeeld. Zo ben ik niet, toch? Als ik alles los laat en mezelf ben. Dat is toch veel puurder?
Nee dus.
Want wat ik wil zeggen, zit er allemaal in. Gecomprimeerd, geen gezwabber. Misschien dat ik ooit ga freestylen, (en misschien ontdek ik dat dat helemaal niet bestaat), maar nu heb daar onvoldoende houvast voor. Ik zou zo het theater uit zweven.
En dat opstandige, dat komt omdat ik na al dat repeteren, gewoon een beetje genoeg krijg van mijn eigen teksten.
Maar nu ga ik uitleggen. Dat zou ik vandaag niet doen.
Vandaag is er plaats voor de frustratie, die ik voelde vrijdag. Die hoort er gewoon bij. Morgen ga ik wel schrijven over hoe goed die is, en hoe goed het is dat ik die fouten maakte. Vandaag wil ik stilstaan bij hoe akelig dat voelde.
En hoe fijn het was om zaterdag afstand te nemen.
Niets te doen,
Te wandelen onder prachtige luchten.
Te voelen dat alles goed was, zonder te weten waarom, ook al was mijn hoofd daar druk mee bezig. Gelukkig waaide het, en kon ik de gedachten weer weg laten waaien.
Wat er van over is zal ik met jullie delen, morgen. Maar eigenlijk is dat mosterd na de maaltijd. En onnodig, want ik weet bijna zeker dat ik voor de twijfel kies.
