Categorie: Uncategorized

Vandaag was ik in Drenthe, want daar ligt familiegeschiedenis (van mijn moeders kant)

Peter, mijn oudere broer, die van alles heeft uitgezocht nam ons (Rik en ik) mee op sightseeing.

Het begon in 1850 toen Jan Rahder, wijnkoper uit Amsterdam, vervener werd in Drenthe.

Wild west, maar dan in het oosten, want Drenthe werd toen net ontdekt en ontgonnen. Steeds verderop om nog veen te vinden. Steeds nieuwe kanalen aanleggen. Totdat het met de winning van aardgas in één klap afgelopen was.

In het boek “Publieke werken”  van Thomas Roosenboom, wordt dat verveningsavontuur verteld. (Binnenkort als film te zien!)

Jan Rahder begon in het huis Nieuweroord, en hoe cool, er is nu een heel dorp dat zo heet.

Hij heeft nog eens school gesticht, de J.C. Rahderschool, omdat hij onderwijs belangrijk vond.

De familie verhuisde naar Noordseschut, en Jan liet een nieuw kanaal graven.

Het huis dat ze bouwden, Huize Blokland,  staat nog steeds prominent in de bocht van het kanaal.

Jan Rahder was de opa van mijn opa. Mijn opa bouwde zich een huis in Nieuw Amsterdam, de Tippe.

Ook al weer aan een kanaal.

Daar heb ik het eerste half jaar van mijn leven gewoond, omdat mijn moeder in het ziekenhuis lag met zwangerschapsvergiftiging.

We rijden rond, en ik verbaas me over de hoeveelheid land die vroeger in de familie geweest is.

We komen bij een turfoverslag. Allemaal van mijn opa geweest. Peter kan zich nog herinneren dat hij in die treintjes gezeten heeft als heel klein jongetje.

 

Bijzonder dagje, want ik kende de familiegeschiedenis van mijn moeders kant maar vaag.

De twee kanten die ik in me heb. Voerman met het hoofd in de wolken, en Rahder met zijn voeten in de turf. Ik ben meer van de lucht, maar dit was goed om te zien.

 

 

Ik ben nu allemaal ingewikkelde en diepzinnige boeken aan het lezen.

En dat is heel leuk, maar dat is echt niet de enige plek waar je wijsheid tegen komt. Misschien just niet.

Je komt wijsheid ook tegen bij Stephen King bijvoorbeeld.

Er schoot me vandaag een zinnetje te binnen uit Duma Key. Een heel mooi ouderwets griezelboek, maar tegelijk zoveel meer. Pijn werd zelden met zo veel liefde beschreven.

Het zinnetje is “Maybe si, maybe no.” ¹

Daar gaat zo veel relativerende kracht van uit. Het klinkt vaak door mijn hoofd.

King heeft meer van die mooie zinnen (ik had daar eerst oneliners staan, maar dat doet die mooie zinnen geen recht).

Maar ‘Maybe si maybe no’ is mijn favoriet, naast de prachtige afscheidsgroet: “We were well met”

 

¹That’s what Wireman says

 

 

 

Ik lees over de reformatie.

En het is eigenlijk heel modern.

De Pausen van toen gedroegen zich als de bankieren van nu.

Maar dat was niet het enige waarom veel mensen genoeg hadden van de katholieke kerk. Ze waren ook de oeverloze disputen zat, die helemaal nergens over gingen.

Die vraag over hoeveel engelen er op een naaldpunt passen is denk ik wel de bekendste. Maar wat ik verder over die discussies lees, over welke macht God, Jezus en de Heilige Geest nu precies hebben, doet me heel erg denken aan dit:

 

 

Afgezien van die Pausen was die oude katholieke kerk juist wel heel erg cool. En sowieso modern.

 

Ik lees deze

 

Verslavend is het, ik zit echt met rode oortjes te lezen. Vaak met een glimlach op mijn lippen.

Over kunst, wetenschap, filosofie, godsdienst. Alle grote denkers komen langs. Over de vraag of het universum echt zijn eigen (wiskundige) orde  heeft, of dat wij dat er van maken, bijvoorbeeld.

En weer vraag ik me af waarom ik daar vroeger niks mee deed. En dan herinner ik me iets.

Ik kreeg voor het eerst Wiskunde II. Razend interessant vind ik dat. Het ging o.a. over bewijzen. Nu zou ik het geheim achter de wiskunde ontdekken.

Dacht ik.

De leraar begon te vertellen dat je in de wiskunde uitging van aannames. Dat 1+1=2 ook zo’n aanname was.

Ik vroeg wat er zou gebeuren als je geen genoegen zou nemen met die aanname. Als ik uit zou gaan van 1+1=3?

“Dan ben je gek”, zei de leraar.

Ik wist best dat mijn vraag onbeantwoordbaar was. Waarom is één plus één twee? Maar het gesprek daarover had zo mooi kunnen zijn. Hier was een vraag achter een vraag achter een vraag. Een glimp van de oneindigheid.

En dan een leraar die alleen maar verder wilde met zijn les.

Ik wilde wel, maar er was gewoon niemand in de buurt die snapte hoe leuk het was om na te denken over onmogelijke vragen.

Ik ben nu flink aan het inhalen. Ik voel me jonger dan ooit.

Als ik niet orden.

Raar woord, ordenen.

Als ik niet orden, krijg je zo’n blogpost als dit.

Dus orden ik, meestal dan. Voor jou.

For you, for you I came for you, Bruce Springsteen, en hier schrijf ik hoe mooi die Elpee is.

Dat heb ik dus heel vaak, dat ik bij een flard tekst een liedje hoor. Al luister ik al zo’n 5 jaar niet meer naar muziek.

Ik bedacht dat (dat van die liedjes) toen ik een vlammend blog wilde schrijven. Daar zat een mooie wending in. Kantelpunt van dat blog zouden de woorden EN TOCH worden.

En toen kreeg ik de associatie met: en toch en toch en toch…al die tien geboden…

Dat is uit een show van Seth Gaaikema. (Als ik Google kom ik godbetert bij het seniorenplaza uit!) Ik zag die show als kind. Het enige dat ik nog weet is dat de Blue Diamonds meedededen, bijzonder, want heel beroemd, alleen had ik nog nooit van ze gehoord. En dat hij zo’n idioot dunne microfoon had, en dat hij die zo ielig vasthield, tussen zijn vingers (Nee ik had daar geen bijgedachten bij, ik vond het gewoon raar om te zien).

En dat liedje dus.

Ik kan nog wat meer over die Gaaikema vertellen, datti ontzettend goed met tekst was (My Fair Lady vertaald) maar niet zo goed op het podium, en dat ik dat soms ook van mezelf denk. Tenminste voor wat betreft de verhouding tussen die twee. Ik zou me qua tekstschrijven niet durven meten met Seth.

Dit soort associaties moet ik uit mijn blogs ordenen, anders wordt het een onleesbare zooi. En als ik ze dan toch wil bloggen, zet ik ze in een hink-stap-sprong-blog.

Maar ja, dat lukte bij dit blog niet, omdat ik dan bij de stap al zou stoppen, en daar sta jij als lezer dan. Met je ene been ver voor je andere, een beetje te wankelen op een sprong die niet meer komt.

En toen dacht ik, ik schrijf dat hele blog (dat over die associaties dus) gewoon niet. Eén los ideetje is niet genoeg om een heel blog aan op te hangen. (En dat vlammende blog moet ik misschien ook maar niet schrijven)

En direct daarop dacht ik: JUIST WEL!

Niet alleen omdat dit mijn blog is, maar ook omdat ik soms wat kriegel word van al die mooie blogs.

Daar kan ik best jaloers op zijn, op die mooie blogs. Die zo lekker lopen, met van die catchy tussenzinnetjes, en dan heel mooi toewerken naar het punt dat gemaakt wordt, met een prachtige uitsmijter. En dan ook nog persoonlijk (anders lees ik ze niet).

EN TOCH

en toch en toch en toch

Soms wordt het me wel eens te veel, die blogs.

Soms denk ik wel eens dat wat aanrotzooien leuker is. Dat die kleine gedachten wat meer aandacht verdienen.

Daarom vind ik het niet zo heel erg, als je hier en daar de weg krijt raakt, of zelfs af haakt, op mijn blog.

Leuk als je tot hier bent gekomen. Fijn om te weten dat mensen zijn met geduld voor gekke kronkels.

Wat een dag op de Vallei.

Te veel kleine, grote, mooie momenten om te beschrijven. Alsof het vele dagen waren.

Zelfs een mislukking waar ik tevreden over kon zijn.

Ken je dat gevoel dat je na een heel indrukwekkende film nog tijdenlang naar de aftiteling zit te staren? Dat!

Ik ben doodop. Mijn oren tuiten. Letterlijk.

Maar wat was het ’t waard.

Mijn zon was geen moment verduisterd.

 

Goed?

Alleen maar goed ?? !!!

dacht ik, toen ik een reactie las van een proeflezer.

 

Ik schrijf verhalen en soms ook gedichten.
Ik ben trots op mijn schrijven.
En daar zou het bij moeten blijven.
Maar nee, ik moest zo nodig zwichten.

Dit is een verhaal van gekrenkte trots.

Trots die voortkomt uit twee fatale verbindingen die ik maakte.

Ik sloot een huwelijk tussen mijn daden en een specifieke uitkomst. En alsof dat niet genoeg was, koppelde ik beiden aan mijn eigenwaarde.

Ik ben dat vanaf het najaar van 2014 aan het loskoppelen, maar kennelijk zijn er gebieden waar de lijm nog niet helemaal opgelost is.

En ik had beter kunnen weten. Want mijn eigenwaarde overleefde mijn eigen kritiek op mijn theater.

En toch voelde ik me gekrenkt toen een proeflezer mijn tekst goed vond.

De tekeningen die bij mijn teksten gaan horen vond ze “Werkelijk Schitterend!”

Kijk, dat lijkt er op!

En ze heeft gelijk, kijk maar:

 

 

Waarom voelde ik een steek van jaloezie? Terwijl ik alleen maar heel erg blij ben, met die reactie. Yes, ze vindt de tekeningen ook zo gaaf als ik!

Kennelijk niet ‘alleen maar’ . . .

 

Ik deed iets nieuws.

Ik besloot om mijn steek van jaloezie niet te verstoppen, of weg te doezelen. Ook niet voor me zelf. En dat deed ik door mijn schaamte er over ook niet te verstoppen. Ik maakte gewoon een deal met mijn schaamte: als jij er mag zijn mag mijn jaloezie er ook zijn, oké?

Die extra stap, dat waarderen van mijn schaamte, is belangrijk want je moet een Droste-reeks in de kiem smoren voor hij de oneindigheid bereikt.¹

Daar lag hij, mijn jaloezie, kwetsbaar in de palm van mijn hand.

En toen vertelde hij me dat van die koppeling van daden aan eigenwaarde. En ik zei dat ik dat toch al lang wist.

Ssst! zei mijn jaloezie. Weten en voelen zijn niet hetzelfde.

Ja, dat weet ik óók al, wilde ik zeggen.

Mijn jaloezie schudde met een cynisch lachje zijn hoofd.

“Het feit dat ik hier ben, zegt iets anders. Al die andere keren heb je me zo razendsnel verstopt dat je me niet kon voelen. Behalve toen bij het stoppen met het theater. Daar deed je het heel mooi, echt voelen. Compliment!
Weet je wat het probleem is met jouw hoofd. Die heeft zo’n levendig voorstellingsvermogen dat hij zich gevoelens kan voorstellen, zonder dat jij ze hoeft te voelen.”

Hij deed zijn handen achter zijn hoofd en leunde achterover tegen mijn gekromde vingers.

“Nu ik er eindelijk mag zijn, kun je echt gaan voelen. En dat geeft je de mogelijkheid om het los te koppelen.”

Ik bedankte de jaloezie die langzaam verdween. (Zijn lach bleef nog even hangen)

Mijn eigenwaarde schoof met een zware klik terug op zijn plaats.

En nu wist ik dat ik nog werk te doen had.

Want die tekst, die kan dus nog beter.

 

 

¹Anders vind ik het stom dat ik het stom vind dat ik het stom vind dat..

 

 

AAARGGHH!

Ik heb Breaking Bad nog niet eens uit.
Ik heb maar 1 aflevering gezien van House of Cards.
Ik loop 7 seizoenen achter met Doctor Who.
Ik begin net iets te snappen van het hele Marvel Universum.
Ik moet Carnivale nog zien.
En the Newsroom.
En (ja schande!) Twin Peaks.

Even iets anders. . . kun je het tegenwoordig nog wel TV-series noemen?

En wat doe ik? Ik kijk voor de derde keer LOST.

Omdat ik dat samen met Wies doe. Die heeft hem nog niet gezien. En dat samenzijn is me alles waard. Hoewel ik moet zeggen dat ik LOST zelfs bij een derde keer kijken, nog steeds heel erg goed vind.

Maar intussen wordt ik overstelpt met de Wows! en de AAhhs!  over mooie series. Door mijn kinderen (die bij tijd en wijle echte binge-kijkers zijn), en op facebook en twitter.

Het gaat hem niet worden, al die series. Zelfs niet een paar, misschien niet eens een.

Want ik ben filosofie aan het lezen.

Dat is de schuld van Fenna. Die studeert Algemene Cultuurwetenschappen en ze steekt me aan met haar enthousiasme.

Via haar haal ik in wat ik oversloeg, en ik denk intussen:

Waar zat ik met mijn kop, vroeger?

Het zijn zulke waanzinnig mooie gedachten die ik lees.

Alles wat ik afgelopen jaar als verborgen derde en vierde laag in mijn theaterstuk wilde stoppen kom ik tegen bij de grote filosofen. Al mijn eigen gedachten, gedachten waarvan ik dacht dat niemand ze kon begrijpen, gedachten waar ik maar heel af en toe woorden voor vond. Gedachten die af en toe doorsijpelden in mijn blogs.

Die waren er allemaal al!

En ik voel totaal geen jaloezie, omdat ik niet origineel ben. Ik ben alleen maar blij dat ik niet de enige ben. Blij dat anderen daar dingen over zeggen, waardoor bij mij weer stukjes op hun plek vallen.

Ik lees dit

 

(En omdat die te zwaar is, lees ik in bed Der Zauberberg van Thomas Mann.)

Mooi, allemaal overzichtelijk bij elkaar, die algehele geschiedenis. Maar intussen heb ik door dat boek al weer zo veel titels die ik wil lezen. En het mooie is, veel van die titels kan ik voor een prikkie op de kop tikken. Heel Nederland ruimt zijn boekenkast op. En dit zijn precies die boeken die iedereen in zijn kast heeft staan, maar nooit heeft gelezen. Die gaan er dus uit, bij zo’n opruiming.

En ik wil juist niks anders meer.

Waarom heb ik al die boeken en filosofen niet ontdekt toe ik er de leeftijd voor had. Toen ik nog Angry Young Man was. Toen ik nog Sturm und Drang voelde? Wat zonde!

Ik heb zo veel in te halen.

Wat een geluk dat de Sturm und Drang me nooit heeft verlaten. (Nee ik ben niet meer angry, en al heel lang niet meer jong).

Dus alleen nog tijd voor Terry Pratchett en Stephen King als tussendoor boeken. (En eigenlijk zijn dat beiden ook grote filosofen).

En die series . . .

Tja, daar heb ik eigenlijk helemaal geen tijd meer voor.

Als LOST klaar is zoek ik wel een mooie uit.

En intussen gewoon mijn ogen dicht als er een tweet of update langs komt.

EN het scheelt natuurlijk enorm dat ik helemaal geen televisie meer kijk. (Behalve de mol, maar dat is een familiegebeuren)

Elja stuurde me deze blog: The Ultimate Changing Guide To Your Life

Het deed haar aan mij denken.

Ik vermoed omdat ik nog al wat overhoop geschopt heb in mijn leven, en omdat ik dat sinds ik blog ben blijven doen.

Ik herken ook wel stukken.

A) SOMETHING’S MISSING

Dat onbestemde gevoel. “.. en dat je niet eens weet waar je niet mag krabben” schreef ik pas nog.

B) DESPERATION

Check! en nog een keer

C) TOTAL CONFUSION

Nou, ik verwar mezelf wel eens. Het is me nog niet gelukt hele volksstammen ondersteboven te bloggen. Maar toch, ook als ik geen woorden meer heb, vind ik ze. Midden in de verwarring. Daar ben ik best trots op.

D) SELF-SABOTAGE

Yep!

En hier staat dat stukje over opgeven, vlak voordat je succes hebt. Ik heb in het najaar van 2014 de stekker uit mijn theatertoernee gehaald. Heb ik te vroeg opgegeven? Weet ik niet. Ten eerste omdat ik erg blij ben met wat ik nu doe. Ten tweede omdat ik niet echt gestopt ben. Ik ga weer optreden. Ik ben ook nog steeds aan het schrijven aan kinderboeken.

Maar als je zoiets leest… had ik door moeten zetten?

Nee, zegt mijn interne criticus. En die is eerlijk.

E) ANXIETY

 

You bet! Man wat heb ik afgelopen jaar in de piepzak gezeten. Of de zalen wel vol kwamen. Of het wel goed genoeg was. Nog nooit zo veel angst gevoeld als vorig jaar. En toch was het goed!

 

F) SOMEONE LISTENS

Lieve vrienden (Elja bijvoorbeeld) , nou ja, jullie weten wie jullie zijn. Jullie luisterden. Jullie gaven me moed. Zonder jullie zat ik nu heel verongelijkt in een hoekje te denken dat ik fantastisch zou kunnen zijn als iemand me maar de kans zou geven. Dankzij jullie heb ik die kans zelf durven grijpen.

En hé, ik bén fantastisch. Ook al is lang niet alles gelukt.

Als ik niet geblogd had, niet mijn gevoelens en ideeën had gedeeld, was dit nooit gebeurd.

 

G) SLOW DOWN

Dat is waar ik de afgelopen maanden was, waar ik nog steeds ben. Stoppen met hollen en najagen, maar lekker zijn.

Stiekum beginnen er al weer een paar dingen te kriebelen. Maar ik doe voorzichtig aan. Ik wil de balans houden. Ik sla vast nog wel een keer door, maar nu nog even niet.

 

H) EVERYTHING CYCLES

 

En zelfs de cirkels draaien in cirkels.

 

I) FIND YOUR TEACHERS

 

Het hele leven is mijn leraar.  en wat ben ik blij met alle mensen die ik via dit blog en twitter en facebook ken. Ik moet deze serie maar weer eens oppakken.

 

J) REPEAT