Auteur: Jacob Jan Voerman

de rust van niet flexibel zijn

Ik ben niet flexibel.

En mijn slechthorendheid maakt dat er niet beter op.

Ik heb tijd nodig om iets binnen te laten komen.

horen en verstaan

Ik heb een context nodig, een raamwerk waar ik de klanken aan op kan hangen zodat ze betekenis krijgen en ik ze kan verstaan.

begrijpen en plaatsen

Ik heb ook een context nodig om te kunnen begrijpen. Kijken hoe het zich verhoudt met wat ik al weet, denk en voel.

eigenwijs

Ik luister graag naar anderen, lees graag verschillende meningen. Ik ben heel nieuwsgierig, neem graag iets aan, maar ben ook eigenwijs. Ik wil graag wel het hele verhaal. Ik wil de ander snappen voordat ik ergens in mee ga.

Dat heeft tijd nodig.

Ik ben wel heel open, heb er geen enkele moeite mee om een buiging te maken voor wie jij bent, maar ik ben niet flexibel.

Het geeft flink veel rust om dat te erkennen.

 

Van wie ik leer (2)

van Carolien Geurtsen leer ik om mijn leven rechtstreeks in mijn blog te gieten.

Carolien schrijft ronkende blogs, alsof de inktpot van het leven is omgevallen, en de inkt als vanzelf letters vormt.

Laten komen wat komt.

Laten gaan wat gaat.

Ook over dat leven zelf leer ik van haar.

Lukken en mislukken, vervangen door gebeuren. En er gebeurt van alles.

En ik leer om niet weg te kijken van het inktzwarte en lelijke. (Soms dan, Carolien, niet altijd en niet te vaak!) Carolien kijkt niet weg. Ze ziet, leest, en maakt zich zorgen. Ze deelt die zorgen, houdt me waakzaam.

En mijn motto van mijn blog over slechthorendheid heb ik eigenlijk van haar.

‘We have the right to do mistakes’,

Dat schreef de Turkse groep Kekeça aan het begin van een workshop bodypercussion.

Die zin greep me. Dat was niet zomaar. Die zin was een echo van de tekst die Carolien vond en adopteerde:

In this house 

We do real

We do mistakes

We do second chances.

Dat is Carolien ten voeten uit, zoals ik haar ken via haar blog en via twitter: @Caro_Geurtsen .

Thanks for shaking my tree Carolien.

Deze is voor jou:

 


(ik vind de sfeer en de lol waarmee Peter en zijn trawanten dit brengen, erg bij je passen)

10 dingen die ik heb leren zeggen sinds ik slechthorend ben

1. Dat laatste heb ik niet goed gehoord, wil je dat nog een keer zeggen?

2. Even dit afmaken, dan kan ik naar je luisteren.

3. Ik ben niet goed in het verstaan van namen, zou je het op willen schrijven?

4. Ik heb het weer niet verstaan, misschien helpt het als je het in andere woorden zegt.

5. Zou je met mij naar een andere plek willen gaan waar ik je beter kan verstaan?

6. Zullen we ruilen van plek? Dan kan ik je beter zien.

7. Kun je even wachten tot de grasmaaier/straaljager/…  voorbij is?

8. Ik kan je nu/hier niet verstaan, als het belangrijk is, kun je er dan nog een keer op terugkomen?

9. Vind je het goed als ik het gesprek afbreek? Ik kan me niet goed genoeg meer concentreren om je goed te volgen.

10. Ik vind het heel erg om te zeggen, maar ik heb het hele laatste stuk van je verhaal gemist.

perfectioneren van de imperfectie

Ik lig mijn leven lang al overhoop met mensen die mij vertellen hoe het hoort.

Ik weet niet hoe het hoort.

En ik werd er onzeker van om steeds geconfronteerd te worden met hoe ik het verkeerd deed.

Tegenwoordig heet het niet meer “hoe het hoort”  , maar “hoe het werkt”. En opnieuw werd ik daar onzeker van.

“Als ze het allemaal  zeggen dan zal het wel”, dacht ik dan.

En eindelijk vind ik dan vrede met mijn eigen manier. Ook als die minder goed werkt. Eigenwijs.

Ik las een artikel over iemand die mensen leert om perfect te presenteren. Ze schrijft dat ze nu ontdekt dat juist het losse, het eigene, het durven maken van fouten een presentatie zo goed maakt.

Dus als ik lang genoeg mijn onhandige zelf blijf kom ik vanzelf in de mode?

Is dat het?

Even een tip :

Dat eigene en onhandig zijn, is niet iets wat je er even bij doet omdat het goed in de markt ligt.

Blijf van mijn eigenheid af.

Vind je eigen eigenheid.

Trap niet in de valkuil om te gaan zoeken naar je authenticiteit. Die heb je al. Als je ophoudt met je best te doen.

Wat GOOGLE (nog?) niet begrijpt

De zoekmachine wordt slimmer, socialer.

En daar mee komen ze in een gekke race met de SEO experts.

Laat ik er even van uit gaan dat Google het beste voor ons wil: relevante informatie.

Dat doen ze met slimme algoritmes die gebruik maken van wat jij doet op het net. Zoekreslutaten op basis van wat jíj belangrijk vindt en niet wat de slimme SEO specialisten je voorschrijven.

De SEO experts gaan weer vrolijk aan de slag hoe ze hier weer hun voordeel uit halen. Het lijkt wel virusbouwers tegen viruskillers, die race.

De asymptoot van Google

In hun race om steeds dichter te komen bij wat de klant nu echt wil, doet google een greep naar het ongrijpbare.

Steeds slimmer algoritmes komen steeds dichter bij menselijk gedrag. Zoals in de wiskunde de asymptoot de rechte lijn is die steeds dichter in de buurt van de kromme lijn komt,

maar hem nooit nadert, ook al wordt het verschil nog zo klein!

En dat verschil wordt klein. Google heeft straks de techniek om ons beter te begrijpen dan wijzelf.

Straks weet Google jou te vertellen dat je weliswaar naar “Braking Bad” zit te kijken, maar dat jou lichaams-signalen aantonen dat je op dit moment veel meer in de stemming bent voor “Game of Thrones”.

Ik ga er nog steeds van uit dat ze dat met de beste bedoelingen doen.

Met Googles greep naar dat ongrijpbare, begrijpen ze ons steeds beter.

De vraag is niet eens meer: Hoe dicht bij kunnen ze komen? maar: Hoe dicht bij willen we dat ze komen?

Ik zou het een prettig idee vinden als blijkt dat er nog iets overblijft  dat google niet kan begrijpen.

Geen SEO meer?

En dat laatste stukje is wat het belangrijkste gaat worden.

Want alles wat in een algoritme te vangen is kan gekopieerd worden, en wórdt ook gekopieerd.

Mijn keuze zou dus niet zijn  om al je aandacht in SEO te stoppen. Dat is het deel van jou dat kopieerbaar is. Steek je energie in liever in dat waarin je anders bent.

 


ik geniet na, dank jullie

Ik ben heel blij dat mijn filmpjes door veel mensen leuk gevonden worden.

Ik wist namelijk niet dat ik dat in mij had.

Ik wilde ooit wel heel graag dat ik dat in mij had.

Dat begon toen ik mijn eigen meester Brouwer zag optreden. Meester Brouwer was hoof van de lagere school en leraar van mijn 6e klas (groep 8). Hij maakte samen met leraren van andere scholen uit de nabijgelegen dorpen een toneelstuk in de Skâns, de schouwburg van Gorredijk.

Later ging ik vaak met mijn moeder mee naar de Lawei, de schouwburg van Drachten. Geweldig vond ik dat: toneel en theater. Mijn lievelings toneelgroep was “Theater” en mijn lievelings toneelspeler  Jean Declair. Een vriendin van mijn ouders was de zus van Wikke Jongsma, later meneer Harmsen, maar toen lid van  Theater. Ik mocht een keer een kijkje nemen in  de kleedkamer en was verkocht.

Ik zag in de Lawei ook de laatste 2 shows van Neerlands Hoop (interieur en code), en was verpletterd.

Toen ik een keer met flinke griep in bed lag hoorde ik de eerste solo show van Freek, en toen wist ik het zeker. Dat wil ik ook. Ik wist even zeker dat het nooit zou gebeuren.

Ik heb de volgende shows van Freek in Carré gezien en mij liefde werd er alleen maar groter door.

Later, veel later, heb ik het een keer geprobeerd. Een cursus cabaret. Samen met twee andere cursisten een zaaltje huren (het Steigertheater in Nijmegen), en een eenmalig optreden voor familie en vrienden.

Ik heb zelfs een keer meegedaan met de voorrondes van het camaretten festival. Meer omdat ik het mezelf niet zou vergeven als ik het nooit zou proberen, dan dat ik dacht dat ik ook maar de geringste kans zou maken om verder te komen.

Dat niet verder komen klopte. Ik stond stijf van de zenuwen. Ik voelde me lijfelijk beroerd. ik kwam  totaal niet uit de verf. Wel een hele fijne evaluatie gekregen, waarin ze op een mooie manier, en met veel respect, uit legden waarom het niet goed genoeg was. Pluim voor de organisatie dat ze zo veel moeite namen voor mijn dwaze poging. En een definitieve stop met pogen. Het was goed zo.

Nu vele jaren later.  Heb ik dat plezier op een andere manier terug gevonden. En wat een geweldig gevoel dat ik daar positieve reacties op krijg.

Bedankt allemaal.