Auteur: Jacob Jan Voerman

Wij praten.

Ik probeer je iets duidelijk te maken, maar . . .

Ik ken je niet goed genoeg.

Zelfs als ik je door en door meen te kennen, ken ik je niet goed genoeg.

(en juist als ik je door en door meen te kennen, loop ik het grootste risico op een misverstand)

Hoe zou dat ook kunnen? Jij kent jezelf niet eens voor de volle 100%.

Dus wat ik zeg kan heel goed anders uitpakken dan ik verwacht.

En dat is niet erg. Want wat ik deed was een poging. Als ik zie dat die niet gelukt is, kan ik nog een keer.

Uitproberen.

Vallen en opstaan.

Beter dan mijn mond houden.

Al die pogingen vóór de poging die lukt zijn geen mislukkingen.

Zonder die pogingen, was die laatste, die wél lukt, er niet geweest.

Ik wil in onze ontmoeting graag die ruimte.

Ga d’r maar even voor zitten.

Dit wordt een Ketelariaans blog.  (Want reactie op zijn reactie op mijn tweet) .

Ruud haalt veel overhoop, waar ik van geniet, maar ik ga me beperken tot de communicatie.

De belangrijkste vraag blijft voor mij:   hoeveel kansen geef je?

Dat hangt er van af.  (natuurlijk)

en van wat er op het spel staat.

Hoe belangrijker iemand voor je is, hoe meer kansen.

Mijn kinderen krijgen oneindig veel kansen.

Ik mag alleen maar hopen, dat ik ook oneindig veel kansen terug krijg. Mijn taak is het om de kansen die ik krijg niet te verprutsen. (wat ik helaas toch vaak doe).

Bij anderen is er een grens. Hoe veel kost dat, die kansen? Gaat een van tweeën daar aan onderdoor, dan is het beter er een punt achter te zetten.

Bij een professionele relatie lijkt dat anders. Maar welk doel rechtvaardigt een duurzaam verstoorde relatie? Staat die verstoorde relatie het behalen van doelen juist niet in de weg?  Wat betekent het in die context om een punt achter een relatie te zetten? In hoeverre be je ’tot elkaar veroordeeld?’

Er is nog een reden waarom er meerdere kansen nodig zijn.

De communicatie zelf.

Die bestaat uit zo veel haken en ogen dat het niet reëel is om te verwachten dat dat in 1 keer goed gaat. Of zelfs in twee keer. Daar is trial and error bij nodig.

Ik kan dat uitvoerig uitleggen.

Sterker nog, ik heb dat al een keer gedaan.

Lees de bijlage.

Hier staat in 6 delen de cirkel van bejegening uitgelegd. (je kunt daarin doorkklikken naar de volgende afleveringen)

Daarin geef ik een samenvatting van een prachtig boek over intermenselijke communciatie. Een hele mooie samenvatting, al zeg ik het zelf.

Daarin kun je zien welke stappen (6!) er nodig zijn. Hoe zorgvuldiger je elke stap doet, hoe minder herkansingen noodzakelijk zijn. Maar zelfs dan…

Houd het lijntje open!

Juist omdat die communciatie zo snel mis gaat ben ik voor kansen.

Want,  is het niet zonde om een mooi mens te missen, alleen maar door onhandige communicatie? Dat is zoiets als niet naar de parade (of naar Engeland) gaan omdat je voet in het gips zit.

P.S.

Houd dat trial-and-error nog even in gedachten. Dat is een nieuw blog waard.

 

P.P.S.

ja Ruud, je bent inderdaad wat vergeten. Tijd tussen twee kansen. Dat maakt uit denk ik. Soms heb je er even genoeg van. Maar tijd schept ruimte. Ruimte voor toch weer een kans.

 

Ik heb het gedurfd . . .

. . .een schetsboek mee naar een open coffee.

Praten en ondertussen ook tekenen en schrijven.

En dan krijg je dit:

 

Niet alleen om woorden op te schrijven die ik niet versta.

Het geeft daarnaast ook rust.

Het geeft houvast, een rode draad. Je kunt met je vinger wijzen op iets wat je eerder schreef of tekende.

En het geeft meteen een andere context. Weg van de vrijblijvende babbel.

Alles wat ik wilde.

En ik heb een mooi mens ontmoet, waar ik veel van geleerd heb. Morgen meer daarover.

 

 

 

mijn groot geluk.

ik wordt hier stil.

hier dringt geen buitenwereld door

hier is absoluut niets belangrijker dan . . .

schaapje, varkentje en bloemen

geen grote woorden dus nu, gewoon even mee kijken

 

Mijn geluk van nu

is beseffen.

Alsof een achtste zintuig

verborgen lades open trekt.

Met daarin, verrassend genoeg

allemaal oude spulletjes.

Zo ook een paar

vergeten verlangens

die direct versmelten

met dit heldere licht.

Die term is vreselijk. Die moet je nooit gebruiken. Dat is iemand afschepen: ‘leer er maar mee leven’.

En toch is het waar je voor staat als je Tinnitus hebt.

En het is waar ik voor sta sinds ik een ‘lotgenoten’groep begeleid. Andere mensen helpen met een manier zoeken om er meet te leven. Want het gaat niet weg. Nooit.

Ik was erg blij toen ik door mijn collega gevraagd werd om deze groep mee te begeleiden. “Jij bent ervaringsdeskundige. Dat is meerwaarde.”

Tegelijk vond ik het spannend. Want ík weet wel hoe ik er mee om kan gaan, maar dat is iets wat je niet zo maar even aan een ander leert.

Daarom was ik gisteren erg gelukkig.

De groep had een week eerder tips uitgewisseld. (op post it’s schrijven , op een poster plakken en dan bespreken). Ik had toen een post-it geschreven met: “er naar luisteren”. Dat maakte mensen nieuwsgierig. Toen kon ik uitleggen hoe ik dat deed. (dat weekend besloot ik daar meteen maar  een filmpje van te maken).

De deelnemers kozen allemaal 1 tip om uit te proberen. Twee er van kozen die van mij. Juist omdat die voor hen zo vreemd was.

(Nou gaat het er niet om dat die tip van mij was. In een eerdere groep was deze tip door een van de deelnemers zelf ingebracht. Maar hij ontbrak nu. Het gaat er om dat ik twijfelde of ik deze ‘er in zou gooien’. Dat heeft te maken met de dubbelrol die ik heb als ervaringsdeskundige en als begeleider. Geen oplossingen opdringen)

En toen gebeurde het !

Gisteren kwam de groep weer bij elkaar en besprak wat de tips hadden opgeleverd.

De twee deelnemers gaven aan dat de tip gewerkt had! Een er van had er zelfs een orkestje van gemaakt. (Synchronicity? ik had op youtube een concert geplaatst!) Ze was in slaap gevallen tijdens het luisteren.

Daar werd ik dus zo maar even heel gelukkig van !

 

Jambé spelen, voor het eerst. Compleet groentje.

Drie verschillende klanken. En dan daarmee een basis ritme spelen.

doem dada doem slap

Oja, zo gaat leren. Heel geconcentreerd, foutje, oh nee anders. weer denken. hoe zat het ook al weer.

Die fase. Die lastige fase. Je hoofd er bij houden, anders gaat het fout. Nog geen automatisme. Onwennig.

En dan heel even voelen hoe het is als je het los kunt laten. Zomaar even in het ritme. Dan gaat alles stromen. Heerlijk. (ik ga na de vakantie door !)

Even maar, want dan komt mijn hoofd er weer tussen. Het hoort er gewoon bij, dat onwennige aan het begin.

Goed om te weten hoe dat voelt. Ik geef een cursus. Straks gaan mijn cursisten nieuwe dingen uit proberen. Goed om weer te beseffen hoe ongemakkelijk dat voelt in het begin. Die eerste keer iets nieuws proberen.

Dus ruimte geven voor fouten. Ruimte geven voor plezier. Inbouwen in de cursus (maakt notitie).