Jacob Jan Voerman

Gisteren vroeg iemand terecht:

Hoezo dat gedoe over jezelf zijn? dat ben je toch altijd?

Ze heeft gelijk. Ook als ik niet mezelf ben, ben ik mezelf. Niet mezelf zijn is ook iets dat bij me hoort.

Wat bedoel ik er dan mee? Met dat niet mezelf zijn?

Ik kan alleen voor mezelf spreken.

Ik voel me niet “mezelf” als ik mijn best doe om aardig, leuk, creatief, slim,  . . .  gevonden te worden. Ik zit dan niet in mezelf, maar kijk als een buitenstaander naar mezelf. Dat vreselijke, onzekere, zelfbewuste uit mijn puber-tijd.

Bij blogschrijven is het dan of mijn denkbeeldige lezers meehijgen in mijn nek. Nu dus: “dat kun je niet schrijven over je lieve lezers. ‘Meehijgen’, wat zullen ze daar wel niet van denken?”

Rekening houden met lezers is iets anders dan aanpassen aan lezers. Daar heb ik al een keer over geschreven. dat heeft te maken met iets doen uit angst of uit liefde.

Niet mezelf zijn is voor mij reageren uit angst. En af en toe gebeurt dat nog. Dat hoort bij mij. Niet doen alsof mij dat niet meer overkomt is een extra laag onechtheid toevoegen. Toestaan, en weer laten gaan. Ook daar helpt bloggen bij.

Zondag begon grijs.

De natte dagen van november. Wat had ik daar vroeger een hekel aan.

Vreemd dat ik het nu ook mooi kan vinden. De stilte van de mist. En als de zon er dan toch door komt staat hij zo mooi laag. Het gras lijkt groener dan groen. De schaduwen strelen mijn ogen. Zelfs kale natte akkers hebben een woeste charme.

 

Fijn dat zelfs het somberste seizoen zijn schoonheid aan mij prijs gegeven heeft.

Als ik in de stemming ben, tenminste. Vandaag lukt het niet. Grijsheid alom, ook in mij. Dag zonder inspiratie. Nog wat administratie doen, en dan straks een boek pakken denk ik.

 

Ik luister naar papa, naar JJ en naar Jacob Jan.

 

Papa:

Elke korte “TADA!” klank doet mij opkijken, zoeken naar kinderen die oogcontact willen maken. Dit systeem is zo verfijnd dat het alleen aan staat in situaties waar mijn kinderen aanwezig kunnen zijn.

Kunnen, ja. Want als ik geconcentreerd bezig ben (blogjes schrijven bijvoorbeeld) kunnen hele hordes mensen de kamer in en uit lopen zonder dat ik dat merk.

 

JJ is ook simpel. Twee EE klanken achter elkaar. Ook hier weet ik meestal van te voren of ik mij in een gezelschap bevind dat JJ als aanspreektitel gebruikt, of niet.

 

Jacob Jan zijn drie lettergrepen. AA <onbestemd> A, is genoeg om mijn hoofd omhoog te krijgen.

AAAAA <onbestemd> A , dus een langgerekte eerste lettergreep, betekent dat ik al een aantal pogingen gemist heb. Opkijken betekent in dat geval een geïrriteerde blik ontmoeten. Niet opkijken is geen optie, heb ik inmiddels door. Ik heb goodwill nodig om mensen zo gek te krijgen dat ze zaken blijven herhalen. Zonde om die goodwill te verspillen.

Je moet er wat voor over hebben om je roeping niet te missen.

Want laten we welzijn. Want roeping klinkt wel heel groots en meeslepend, het wezenlijke van onze roeping is natuurlijk gewoon contact maken met anderen.

 

 

 

 

Ik heb een nieuwe laptop en ben bestanden aan het opruimen.

Ik kom een stuk tegen van 10 jaar geleden. Uit uit de Gelderlander.

Toen was ik al aan het vertellen dus. 🙂

 

“De vlag hangt halfstok,

een bevriende koning is dood.”

Door onze verslaggever

WIJCHEN ●  In de aula van basisschool De Buizerd in Wijchen-Noord wordt sinds vorige week woensdag elke ochtend een kort fragment uit het boek De Blauwe Boekanier van Tonke Dragt opgevoerd. Dat is omdat het Kinderboekenweek is en omdat die dit jaar over varen gaat.

Elke ochtend wordt in een van tien klaslokalen een blauwe fles met een brief verstopt. De kinderen die de fles vinden, mogen de scheepsbel luiden, waarna de ongeveer driehonderd leerlingen zich naar de aula begeven. In die aula is een onbewoond eiland nagebouwd, compleet met twee palmbomen en een hangmat. De Blauwe Boekanier die daar is aangespoeld, vertelt een verhaal, zingt een liedje, doet een spelletje met de kinderen… En na een kwartier gaat iedereen weer naar zijn eigen lokaal.

Jacob Jan Voerman speelt nog tot en met vrijdag de Blauwe Boekanier. Hij heeft een zoon van elf op school zitten. Vandaag is hij voor één keer uitgedost als Pier de Piraat.

Samen delen, samen beleven, samen vieren: het zijn typische kenmerken van een jenaplanschool zoals De Buizerd. Er is elke maand een viering voor de hele school rond een bepaald thema. Elke vrijdag is er een viering in de stamgroep. De verhalen van de Blauwe Boekanier, die, nog tot vrijdag doorgaan, passen in deze traditie.

Maandag kreeg de Kinderboekenweekviering een onverwachte wending, Prins Claus was dood.

‘Mannen, kijkt omhoog”, begon de Blauwe Boekanier zijn verhaal, de vlag hangt halfstok. Een bevriende koning is dood.”

En nadat de spreker het voorbeeld had gegeven, namen driehonderd, kinderen denkbeeldig hun pet af voor de overledene.

 

De Gelderlander, 9 oktober 2002

Ik had maandag een gesprek met mezelf.

Als je die blog niet helemaal wil lezen: het ging om vasthouden of loslaten, en wat ik daar nog in te leren had.

Mijn advies aan mezelf was om de vraag los te laten. Hij zou vanzelf beantwoord worden.

Leuk is dat, trouwens. Vraag ik iets aan mezelf, en dan krijg ik als antwoord dat ik het zelf het antwoord moet zoeken.

En dat is toch gelukt ook? Wat zeur je nou?

Ja het is gelukt. Meteen die dag erop al. Tijdens iets dat ik te veel uit de losse pols wilde doen, en ik juist daardoor niet kon loslaten. (dat kun je hier lezen)

Jij houdt wel van paradoxen zeg

Ja, en uitersten. Daar zit wel heel vaak de clou.

Mooi, dus je kunt vast vertellen wat de clou is van je vraag.

Ja. let op:

als je iets los wil laten moet je het wel eerst beet hebben

Mooi. Kan zo in een tweet. Ga je het nog uitleggen?

Zonde toch? Hij is zo mooi compleet. Ik kreeg spontaan een hele grote smile op mijn gezicht toen hij binnen viel.

Kom op, voor je lezers.

Nou voorruit.

De paradox is dat hoe beter ik iets voorbereid, hoe zekerder ik me voel. Dus ook hoe meer ik kan spelen met wat er op dat moment gebeurt. Dus hoe meer ik kan loslaten. Ik wist het eigenlijk al. Bij trainingen die ik geef werkt dit ook.

Maar het was iets nieuws wat ik deed. En dan ga ik mezelf ophangen aan wat ik vind dat ik moet doen, in plaats van dat wat ik kan doen.

En ook die valkuil was al bekend.

Ja, ja. maar soms vermommen ze zich. Maar ik heb hem weer.

Loslaten van mijn spookbeelden van verwachtingen. Uitgaan van wat ik te bieden heb. Aanpassen aan wat gevraagd wordt.

Mooi. En als je nu weer wat nieuws verzint. Weet dat dat daar altijd elementen zitten van de dingen waar je goed in bent. Haal daar je vertrouwen uit.

🙂 De beste coach ben jezelf, zegt Richard van Kray. Zou hij dan toch gelijk hebben?

Er was eens een verhaal dat niet verteld mocht worden.

 

 

Dit is dat verhaal.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Niks gezien?

 

Dat denk je.

 

Het verhaal zit nu in je hoofd, en gaat daar een eigen leven leiden.
Wat voor leven?
Dat weet jij alleen.

 

Vertel het me . . .

 

Er is iets veranderd.

Ik schrijf niet meer zo makkelijk over mijn onzekerheid.

Is die er dan niet meer? Tuurlijk wel, angst! in alle 7 kleuren. Maar er bij stil blijven staan is geen optie meer. Dus dan maar net doen of dit gewoon “buiten de comfortzone treden” is. Dat staat wat stoerder.

Gisteren probeerde ik iets uit, en ik was niet tevreden.

Teammiddag. Rondleiding over SRIJP-S , het oude Philipsterrein, waar ons kantoor staat. En ik wilde ook nog even een dingetje doen. Op het laatste moment bedacht.

Body percussion. Ritmes maken me je lijf als instrument. Als je nieuwsgierig bent, dit filmpje op ongeveer 5 minuten.

Het was leuk, maar niet goed genoeg. Professioneel gezien kon dit stukken beter.

Ik zat te vast aan wat ik bedacht had, en had eerder moeten stoppen. Het laatste stuk was te lastig om in zo’n korte tijd te doen.En dat zag ik pas achteraf. Wat ik ook pas achteraf zag, is dat dit nog veel meer mogelijkheden bood. Dat er nog veel meer ui te halen is.

Mooie ontdekking toch? Dat is toch ook waarom ik dit uitprobeer? Met eigen collega’s?

Ja.

Allemaal winst.

Waarom dan toch een kater?

Simpel:

Ik wil wow, applaus en laaiend enthousiasme. (he was a egotripper, one way ticket yeah). 

Ik wil zo vrij zijn, dat ik meteen iets doe met de dingen die ik voel. (Want eigenlijk heb ik het stemmetje dat zei: “het is genoeg zo”, genegeerd)

Aha. Dat is de kern van het antwoord op vasthouden en loslaten. (Zie blog van gisteren)

 

Oja, afterthougt:

Dit hoort erbij als je leerstijl die van de ontdekker is. Daarom vind ik het zo lastig om “aan mijn product te schrijven”. Uitproberen en leren. Hoe pijnlijk ook is mijn manier. En leren heb ik gedaan, gisteren. Nou en of.

 

Nagekomen stukken:

mail van een collega:

Jij ook bedankt voor de ontzettend leuke percussieles. Compliment voor hoe je dit doet en vooral ook voor wat je uitstraalt. Dat maakt het extra leuk om er deel van uit te maken!