antwoord

Ik had maandag een gesprek met mezelf.

Als je die blog niet helemaal wil lezen: het ging om vasthouden of loslaten, en wat ik daar nog in te leren had.

Mijn advies aan mezelf was om de vraag los te laten. Hij zou vanzelf beantwoord worden.

Leuk is dat, trouwens. Vraag ik iets aan mezelf, en dan krijg ik als antwoord dat ik het zelf het antwoord moet zoeken.

En dat is toch gelukt ook? Wat zeur je nou?

Ja het is gelukt. Meteen die dag erop al. Tijdens iets dat ik te veel uit de losse pols wilde doen, en ik juist daardoor niet kon loslaten. (dat kun je hier lezen)

Jij houdt wel van paradoxen zeg

Ja, en uitersten. Daar zit wel heel vaak de clou.

Mooi, dus je kunt vast vertellen wat de clou is van je vraag.

Ja. let op:

als je iets los wil laten moet je het wel eerst beet hebben

Mooi. Kan zo in een tweet. Ga je het nog uitleggen?

Zonde toch? Hij is zo mooi compleet. Ik kreeg spontaan een hele grote smile op mijn gezicht toen hij binnen viel.

Kom op, voor je lezers.

Nou voorruit.

De paradox is dat hoe beter ik iets voorbereid, hoe zekerder ik me voel. Dus ook hoe meer ik kan spelen met wat er op dat moment gebeurt. Dus hoe meer ik kan loslaten. Ik wist het eigenlijk al. Bij trainingen die ik geef werkt dit ook.

Maar het was iets nieuws wat ik deed. En dan ga ik mezelf ophangen aan wat ik vind dat ik moet doen, in plaats van dat wat ik kan doen.

En ook die valkuil was al bekend.

Ja, ja. maar soms vermommen ze zich. Maar ik heb hem weer.

Loslaten van mijn spookbeelden van verwachtingen. Uitgaan van wat ik te bieden heb. Aanpassen aan wat gevraagd wordt.

Mooi. En als je nu weer wat nieuws verzint. Weet dat dat daar altijd elementen zitten van de dingen waar je goed in bent. Haal daar je vertrouwen uit.

🙂 De beste coach ben jezelf, zegt Richard van Kray. Zou hij dan toch gelijk hebben?

3 thoughts on “antwoord”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge