Van wie ik leer Reggy Nelissen

@ReggyNelissen  stuurde mij een bericht. “Ik wil je wat laten zien, ik ben binnenkort in de buurt.”

Een week later of zo at ze mee. En ze heeft me iets laten zien. Vooral laten ervaren. Iets dat me duidelijk maakte waar mijn mismatch zit met veel alledaagse dingen.

Geweldig. Iets wat ik verstandelijk misschien best zelf had kunnen bedenken, maar toch nooit zo bedacht had. En zelfs al had ik dat bedacht, had ik het niet gevoeld.

Nu dus wel. Vrede sluiten met mijn manier van dingen doen.

Alsof je linkshandig bent en iemand zegt dat het prima is om de pen links beet te houden.

Een hele mooie les waar ik nog steeds plezier aan beleef.

Fenna, die altijd zeer kritisch is,  zei een dag later: “Dat was erg interessant.” Dat is zoiets als een Groninger die zegt “Dat is niet verkeerd.”

En daar kan ik het helemaal mee eens zijn.

Dus Reggy, bijna een jaar later: nog een keer bedankt.

 

het leuke van pubers

“Foto momentje.”

Zei mijn dochter gisteren.

Sacha en Wies waren al naar boven en wij zaten beiden met de laptop naast elkaar op de bank.

Fenna zat koortsachtig te werken aan haar boekverslag dat de volgende dag af moest, en ik typte mijn blog.

Af en toe keek ik mee met Fenna. Om mee te denken over een zin of een woord.

Ze heeft “Pride and Prejudice” gelezen, van Jan Austen. En hoewel Fenna meer van film houdt dan van lezen, heeft ze genoten van het boek. Ze houdt van het Engels, van de subtiele humor. Ze vertelt hoe veel uitgebreider het boek is, maar ook dat ze bewondering heeft voor de keuzes die de scenarioschrijver van de film gemaakt heeft.

Ik bewonder haar verslag, prachtige Engelse constructies.

“Dat ging helemaal vanzelf!” roept ze: “Ik was er zelf verbaasd over dat dat uit mijn vingers kwam.”

Ze heeft dus onbewust de stijl van de schrijfster opgepakt.

Daarnaast heeft ze een ingewikkeld verhaal verbazingwekkend knap samengevat. Want: “die samenvattingen van internet zijn niks waard.”

En ik zie een dochter stralen in wat ze kan: de essentie oppakken van iets moois, waarderen en benoemen van . . . nou ja, van kunst dus.

En wat heerlijk dat ze dat met mij deelt.

Fenna verslindt series en films. Mocht ik ooit denken dat dat lui en consumptief pubergedrag is, dan moet ik deze blogpost nog eens nalezen.

“Nou. Ook wel lui consumptief pubergedrag hoor!”, zegt ze, als ze dit leest.

Ik mag het plaatsen van haar.

note to self

Behind the scenes… het schrijven van een blogpost

niet de eindversie maar alle losse gedachten die naar die eindversie moeten leiden

 

gedachten bewaren om verhaal van te maken.

 

deze gedachte centraal:

pas vanuit vrede met wat is kun je veranderen wat is.

of

als het niet per se moet, lukt het pas

 

Beeld:

 

Het nu als object waar hoofdpersoon tegen vecht maar geen grip op krijgt.

Pas als hoofdpersoon een wordt met dat nu, heeft hij zijn aangrijpingspunt.

 

Zoiets als wegwillen van de grond waar je geboren bent, reizen en er achter komen dat wat je zoekt nergens te vinden is. Pas als je stil staat en de aarde voelt, besef je dat die aarde draait en jou elke keer weer een nieuwe dag geeft. (nee das niks)

Ik moet nu denken aan Indianen en ander natuurvolk die hun prooi vragen of ze geofferd willen worden. Dat brengt me op het idee van het in gedachten vooruit zenden van dankbaarheid. Alleen vanuit een staat van dankbaarheid kun je werkelijk iets bereiken.

Hm. Dat gaat dus verder dan acceptatie. Dankbaarheid.

ik schreef net vooruit sturen…. bedoel ik daarmee dat je ook van te voren al dankbaar bent voor het resultaat dat je gaat bereiken? In welke vorm dat zich ook aan dient?

Dit is wel heel erg anders dan  de westerse plannen > uitvoeren > evalueren > bijsturen mentaliteit.  De meten is weten.

Die hebben toch niet met zijn allen een vreselijk potje ongelijk?

dat moet te combineren zijn: die westerse aanpak: duwen, trekken en kneden aan de werkelijkheid, en de meer oosterse manier van meevloeien met dat wat is. (want het woord ‘werkelijkheid’ vind ik daar weer minder passen.)

oh. dan kom ik uit op de creatiespiraal. die combineert die twee …heb ik dan hier een wiel opnieuw uit zitten vinden?

los laten nu

 

andere keer verder

 

PS mooie Freudiaanse typfout in de titel “Not to self”

contact maken

Dit wordt een “Lief dagboek, wat mij nou overkwam gisteren” blog.

Gisteren gaf ik een lezing.

Fijn zo’n ouderwets woord in een wereld vol events, bootcamps, tweetups en seminars.

Over slechthorendheid.

Daar heb ik een heel blog over vol geschreven (www.earopeners.nl) dus daar kan ik best een avond over praten.

Slechthorend zijn heeft een vergaande, vaak onverwachte invloed op je leven. Niet alleen onbekend voor horenden, maar soms ook nog onbekend voor de slechthorende zelf.

Naast veel herkenning, dus ook veel eye-openers voor het publiek gisteren.

Een paar van de opmerkingen achteraf:

– Wat ben ik blij dat ik hier naar toe ben gegaan. Ik twijfelde, ik hoor al zo lang slecht, ik dacht ‘wat kan ik daar nog voor nieuws over horen’. Ik heb dingen gehoord die ik niet wist, en waar ik veel mee kan.

– Dus het ligt niet aan mij. Mijn omgeving snapt het soms niet, en ik zie nu waarom.

– Ik dacht iets te gaan horen over technische aanpassingen. Maar dit verhaal is veel belangrijker.

– Wat fijn dat ik u ontmoet heb.

En dan nog deze tweet, waar ik erg blij mee ben.

Die herkenning had ik wel verwacht. Maar die verbinding voelde ik ook. En dat was mooi. Er zaten ook prachtige mensen gisteren.

Fijn dat die verbinding gezien en benoemd is.

Ik wist gewoon dat dit een verhaal was waar veel mensen wat aan zouden hebben.

Fijn dat ik ervaren heb dat de manier waarop ik het vertel ook nog eens voor verbinding zorgt.

Ik heb daar niets speciaals voor gedaan. Dat is wie ik ben, vermoed ik. dat is mooi om te weten.

Daar ben ik blij mee.

dat wilde ik even kwijt, lief dagboek.

 

Als vrouwen beter leerden praten zouden mannen beter luisteren

Nou niet meteen boos worden, vrouwen.

Dat mannen niet kunnen luisteren heb ik al toegegeven.

Hier.

But is takes Two to Tango.

Als jullie nu eens probeerden wat logica aan te brengen in je verhaal, help je daar ons mannen enorm mee.

Jullie maken twee grote fouten.

 

FOUT 1: Denken dat het niet aan komt, als jij dat niet kunt zien.

Wij mannen doen niet aan uitvoerige “aahs” en  “ooh’s”, “wat erg’s” en “nou, meid’s”.

Een biertje aanbieden is onze manier om te laten zien dat we luisteren. Een korte knik ook.

 

FOUT 2: Een web spinnen waarin we verstrikt raken.

Jullie willen twee dingen tegelijk van ons.

We moeten jullie serieus nemen en we moeten het ons aantrekken.

En die twee spelen jullie heel handig uit.

Als we zeggen: “Wat wil je nou van mij?”, is het: “Het gaat helemaal niet om jou! Zie je wel? Je wil me gewoon niet snappen!”

Als we zeggen: “Ik pak even een wijntje voor je.” (let op! we doen ons best: wijn, geen bier), dan roepen jullie : “Probeer er maar niet zo makkelijk van af te komen. Ik heb het over jou, hoor.”

TIPS

A. Leer herkennen hoe wij aandacht geven.

en als dat niet genoeg is:

B. Zeg wat je van ons wil. En zeg er bij hoe. Als je dat aan onze fantasie over laat . . . zie A.

 

Je komt nergens als je niet goed naar anderen luistert. Maak jij een van deze drie fouten?

FOUT 1: De ander niet serieus nemen.

Dat heb ik nog best lang volgehouden bij Sacha, mijn vrouw.
Sacha is meer thuis dan ik. Ons huis is haar castle. Voor mij geldt dat minder. Mijn hoofd is waar ik woon. Dus is het logisch dat Sacha zich drukker maakt om de rotzooi dan ik. Ik zie het vaak écht niet liggen.

Beste vrouwen, wij mannen hebben jagersogen. We zien alleen wat recht voor ons ligt. Echt waar. 

 

Hoe herken je fout 1?

Als je heel goed meeluistert, hoor je me zachtjes: “Niet altijd zo moeilijk doen” mompelen. Waarna ik hardop een verhaal in stelling breng over mijn drukke werk.

 

Hoe kan het anders?

Het gaat niet over mij, het gaat over Sacha.

Ik kan bedenken hoe dat voelt: leven in een huis waarin behalve ikzelf, ook nog eens vier pubers hun rotzooi laten slingeren. Begrip tonen.

 

FOUT 2 : De ander wel serieus nemen, maar toch de boot afhouden.

Alleen begrip is niet genoeg. Aandacht voor de ander kan ook een manier zijn om zelf buiten schot te blijven.

 

Hoe herken je fout 2?

Let op mijn gezicht. Dat staat heel begrijpend. Ik ga me te buiten aan de hm-hm’s, de ik-snap-het’s, en de wat-vervelend-voor-je’s.

Bah! Ik ben een echtgenoot, geen therapeut.

 

Hoe kan het anders?

Het gaat niet meer over Sacha, het gaat nu over mij.

Ik kan het me aantrekken. Stoppen met de vermoorde onschuld te spelen. Als ik beter kijk, zie ik dan zelf ook niet mijn sokken, weggesmeten in een hoek? En de pot verf op de trap, die al weken naar zolder moet?

 

FOUT 3: De ander zo serieus nemen dat je alles klakkeloos overneemt.

Geschrokken, als een weerhaan die voelt dat de wind uit een andere hoek waait, bekijk ik plotseling ons hele huis door Sacha’s ogen. Ik oefen hard om die zelfde spiedende blik te krijgen.

 

Hoe herken je fout 3?

Zie hoe ik plaatsvervangend boos wordt op de kinderen. Als Sacha’s conciërge commandeer ik ze om rotzooi op te ruimen waar ik zelf geen last van heb.

 

Hoe kan het anders?

Voordat ik het over een ander kan hebben, moet ik nog even stilstaan bij mezelf.

Zoals het goed is geweest om het me aan te trekken, zo is het nu verstandig om dat wat niet lekker zit, weer uit te trekken.

De verfpot staat intussen op zolder, de sokken gaan voortaan in de wasmand (nou ja een stuk vaker in ieder geval), maar die extra voorraad WC rollen gaat weer terug naar het toilet. Dat is geen rommel, dat is handig.

 

EINDSCORE

Twee van de drie goed is geen voldoende. Als je niet alle drie fasen van het luisteren beheerst, luister je onvoldoende. En dan blijf je toch nog zitten.

 

 

 

van wie ik leer: Tanja van Zandvoort

 

Tanja (@salesinterest) is niet alleen goed in sales. Ze is iemand die goed kijkt en luistert. Iemand die ziet en hoort.  Iemand met echte aandacht.

Oh wacht. Daarom is ze natuurlijk goed in sales.

Maar ze zou ook zo maar een hele goede coach zijn.

Een jaar geleden bezocht ik SMPE. Een sociaal media event waar ze sprak.

Vooraf sprak ik haar. Nee, dat is onvolledig. Zij sprak mij. En dat  niet alleen, ze gaf me een knuffel.

Zomaar? Nee, ze had gelezen dat ik slecht hoorde. Dat ik wat opzag tegen al dat netwerken er omheen. Dat ik liever eens op een andere manier contact wilde maken. Uiteindelijk durfde ik het niet.

Maar Tanja wel. Ze kwam met wijd open armen op me af. Zonder voorbehoud. Wat een welkom.

Aangespoord door de inspirerende verhalen van Tanja en Richard van Kray wilde ik meer doen. Wat? Nog geen idee. Iets met alles wat ik zag, voelde en tussen de regels door las.

Maar zag en voelde ik het wel goed?

Bange stapjes zette ik. Tanja heeft toen mijn hand vast gehouden om het smalle bruggetje over te steken.

Daarna kon ik vrij in het veld huppelen. Ik heb alles losgelaten en ben voor mezelf gaan bloggen. Dat is een jaar geleden.

Ik weet nu wat ik kan, wat ik wil, en bijna hoe ik het wil.

Tanja bedankt bij die eerste stapjes.

 

De zin van onzin

Ik wilde een stuk schrijven over de zin van onzin.

Maar die is er niet.

Onzin is net het lichtje van de koelkast, waarvan je niet kunt zien of die ook echt uit gaat.

Zodra je het over onzin hebt, is het geen onzin meer.

Is het dan zo dat in principe alles onzin is? En dat wij het zelf zijn die zin geven?

Ik moet stoppen, anders wordt dit een hoop existentiële onzin.