ondertiteling: op CC klikken (recht onder in de balk)
Levenslessen van Jacob Jan deel 1
ondertiteling door op CC te klikken (rechts in de onderste balk)
3 turven hoog
Die kleine ben ik. Bij opa (vervener) en oma Rhader in Nieuw Amsterdam.
Met mijn grote broer Peter. (met dank aan zijn archief)
PHOT
Foto op dinsdag, ook een initiatief van Karin Ramaker
van wie ik leer (1)
Van bijna iedereen.
Maar wat dan? Daar moet ik namen noemen.
@Ruudketelaar. Ik ken hem als twitteraar en blogger.
Ik leer van Ruud rechtlijnig te zijn met zijpaden. Hijzelf zal deze omschrijving wellicht te wazig vinden. Want Ruud houdt van helderheid.
En dat is wat ik van hem leer: helderheid. Staan voor wat je kunt. Duidelijk in wat je niet kunt. Zwart-wit, geen grijze toestanden.
Die duidelijkheid uit zich soms in ballorigheid, dwars zijn. Maar vergis je niet. Ruud is geen bolwerk met grote klippen er voor. Want als Ruud niet buigt, laat hij je wel weten waarom. Hij zal je niet stuk laten lopen. Uit respect.
Dat respect past ook bij hem, spreekt uit zijn woorden. Op zijn blog en in zijn tweets. Betrokken ook, bij anderen. Attent.
Ruud laat zich kennen. En dat vind ik mooi. Steeds vaker geeft hij een inkijkje op zijn blog. Daarin lees ik dat hij erg naar zichzelf kijkt, onder de loep neemt. Zichzelf heel serieus neemt, en tegelijkertijd zichzelf relativeert.
Mens en rots. In zijn eigen stevige branding, want er gebeurt nog al wat in zijn leven (stevige erosie aan die rots). Ik heb respect voor hoe hij daar mee om gaat. Kracht en kwetsbaarheid samen. (Ja, ik houd van mensen met innerlijke tegenstrijdigheden).
Ik leer van Ruud dapper te zijn.
Ik leer dat stelligheid te combineren valt met kwetsbaarheid.
Ik leer dat je uitvoerig kunt schrijven, omwegen kunt maken, en dat toch weer uit komen op de juiste weg.
Ik leer dat er zoiets als blind vertrouwen bestaat, want dat doe ik hem.
Waarom je Ruud moet lezen?
Omdat hij een mooi mens is, en op zijn blog niets anders is. (Ga er wel even voor zitten, het zijn vaak lange blogs)
(dit is het begin van een serie, vermoed ik, want er zijn nog zo veel anderen waar ik van leer)
Wat wil ik van jou?
bedankt!
Je hebt het al gegeven.
Gewoon een beetje aandacht . . .
om je te kunnen raken
en openheid . . .
zodat je mij kunt raken.
en tijd . . .
Geef me de tijd.
Want ik ben niet zo snel.
Er draait een hele wolk om me heen, waar je doorheen moet. Een wolk vol met gedachten, beelden, geluiden, gevoelens.
Als je daar doorheen komt, ben jij de kunstenaar die mijn wolk mee vorm geeft.
Ik wil jou in mijn wolk, en andersom wil ik vorm geven aan die van jou, desnoods onmerkbaar klein. Het hoeft geen “JJ was here!” te zijn.
Raken en geraakt worden.
Dat wil ik van jou,
en tijd,
om er echt te kunnen zijn.
We have the right to do mistakes
Ik ben druk bezig met mijn site over slechthorendheid en communicatie.
Kitty Kilian heeft me geprikkeld met haar opmerkingen over kwaliteit. Zo ontdekte ik dat er meerdere soorten kwaliteit zijn:
- uit-de-losse-pols-kwaliteit
- geslepen kwaliteit
In een chat met haar kwam ik er achter dat ik hier op deze site mijn uit-de-losse-pols kwaliteit graag behoud, maar dat het helemaal geen kwaad kan om op mijn andere site wat te gaan slijpen.
Van twijfel naar stelligheid . . .
Ik had daar twijfels bij, want ik houd niet zo van stelligheid.
Maar een onderdeel daarvan was ook valse schaamte. Die gooi ik nu weg. (Dank je Kitty!) Er zijn gewoon dingen die ik goed weet. Daar kan ik best wat stelliger in worden. Beetje durven. Scherper aanzetten. Daar kan ik die schrijftechnieken best op los laten.
en weer terug . .
Die open-open-en-bloot kant houd ik toch wel. Hier!
Dit is mijn laboratorium waar iedereen mee mag kijken. Hier gebeurt het. Hier mag de twijfel en de rommel. Niet verstopt. Open en bloot.
. . .en dan nog een keer terug.
Gek genoeg levert het toestaan van twijfel dus stelligheid op.
We have the right to do mistakes
Dat was wat er als welkomsttekst op een groot vel papier stond, bij de workshop “bodypercussion” die ik volgde.
Die staat nu als HOME-button op mijn andere site.
En dat is een hele goede plek. Steeds terugkomen door te beseffen dat je fouten mag maken.
Dat is ook het geheim van goede communicatie
In communicatie kan zo veel mis gaan dat het een wonder is als je elkaar meteen goed zou begrijpen.
Geef jezelf steeds opnieuw de kans om de ander te begrijpen.
Geef de ander steeds opnieuw de kans om jou te begrijpen.
Geef jezelf steeds opnieuw de kans om jezelf te begrijpen.
That’s it!
En daar ga ik een hele site over vol schrijven. En daarom is dit de HOME-button van die site.
eenvoudig geluk
voor ondertiteling: klik op CC rechtsonderaan in de youtube balk.
(Ja, zonder van mijn krullen, maar het was zo warm)
Hoe moet dat nou? Ik tob niet meer.
En nu?
Ik leef er al een hele week lekker op los. Zonder me al te druk te maken.
Zelfs een pittig huiswerkconflict met mijn dochter kan me niet echt lekker van mijn stuk brengen.
Waar moet ik dan nog over bloggen?
Want ik ben gewoon bere-gelukkig, en ik vraag me niet eens af of dat zo maar kan.
Nee, da’s niet waar. Ik vraag me dat wel af. En het antwoord is, ja dat kan. En ik geloof het nog ook.
Nou ja, kan zo maar weer een keer terugkomen, dat getob. Dan heb ik weer stof. Want de truuk van schrijven dat ik niks te schrijven heb, kan ik natuurlijk maar een keer doen.
Ben reuze benieuwd wat ik morgen ga schrijven.
Niet de muur afbreken, maar de muur zijn
Oh, wat is dat moeilijk.
Ik ben van het muren afbreken. Vrijheid, ruimte, jezelf kunnen zijn en zo.
Maar ja, ik ben ook vader.
En de vrijheid om weg te lopen voor lastige dingen is niet iets dat ik mijn kinderen wil aanleren.
Want je zelf zijn is ook: niet weglopen voor wat op je pad komt.
Mijn dochter heeft op dit ogenblik de neiging om weg te lopen, zich terug te trekken, zich af te laten leiden.
En ik snap dat heel goed.
Maar wat ze nu meer nodig heeft dan iemand die dat snapt, is iemand die haar confronteert. En beiden tegelijk kan ik niet, heb ik ontdekt.
Ik moet nu dus soms de muur zijn waar ze tegen aan loopt.
Oh, wat is dat moeilijk.
P.S.
Niet toevallig.
Ik lees deze dagen andere blogs, en vind dat ze hier mee te maken hebben:
wat wil je van me?
Dat vroeg ik mij permanent af, vroeger, bij iedereen die ik tegen kwam.
Raden. Want zeggen deden ze het niet, die mensen. Maar verwachten wel, natuurlijk.
Raden.
Invullen.
Uitproberen.
Voor de zekerheid een schepje er boven op.
Krediet opbouwen, voor als ik het een keer verkeerd raad, of een misser maak.
Daar houd ik maar eens een keer mee op.
Ik kan het veel beter andersom doen.
Bedenken wat ik kan doen, in plaats van bedenken wat ik zou moeten doen.
Dat heeft me deze week zeer tevreden klanten opgeleverd.
Verrassend: Ik schreef dat ik geen coach meer wilde zijn, en dat ik meer wilde spelen.
Ik heb gespeeld. Voelde me lekker los, en gaf intussen adviezen waar mensen echt wat mee konden. Klanten blij:
“Dat heeft nog nooit eerder iemand gezegd. En juist daar loop ik steeds tegen aan, zie ik nu.”
“Wat zie je dat goed en helder!”
“Ik schrijf dat voor in mij agenda, dat wil ik elke dag even teruglezen, wat je nu zegt.”
“Ik vond dit een plezierig gesprek. Ik heb er energie van gekregen.”
Ik stop met afvragen.
Oh, en ik wil best heel graag weten wat je van me wil. Maar ik nodig je uit om dat dan gewoon hardop te zeggen. Als ik het heb geef ik het je graag!
Niet meer afvragen dus, maar gewoon vragen.