Categorie: Uncategorized

Kijk eerst maar even. De eerste 25 seconden is genoeg. De rest heb ik niet nodig voor mijn verhaal.

 

Zag je het?

Ik moet er wel iets bij uitleggen, want het visuele effect is minder sterk dan ik hoopte. Misschien werkt het alleen als je dit voor de eerste keer ziet op een groot bioscoopscherm.

Ik was nogal onder de indruk destijds. Door twee keer hetzelfde truukje.

Eerst met de planeten. Je ziet een planeet. Daar zal het over gaan.

Maar nee, de camera gaat naar beneden. Hé nog een planeet, een grotere. Dát is hem dan.

Maar nee, de camera gaat verder naar beden. Wow! Een hele grote. Ah, dus die.

En dan opeens een ruimteschip. Veel dichterbij dan je dacht. Nu zijn we er. Dit is waar de aandacht eindelijk naar toe gaat.

Maar nee, er komt er een nog een, een grotere. Goh, nog groter dan ik dacht. Wat een joekel. Kijk daar is pas het eind.

Maar nee, dat wat in eerste instantie straalmotoren lijken, blijkt niet de achterkant te zijn, maar een ‘loading dock’. Jee, waar blijft het einde van dat ding?

 

Twee keer zie je iets dat groter is dan je dacht, in drie stappen.

Het is me altijd bijgebleven. En nu kan ik het gebruiken.

Want het is hoe we ons zelf kunnen zien. Ook in drie stappen.

De eerste blik is die in de spiegel. Tja, dat was het dan. Niet veel soeps.

Maar wat nu als we ons door de ogen van onze dierbaren konden zien? Dat is al wat groter. Misschien wel genoeg ook.

De volgende stap is om met ons innerlijke oog te kijken. Dan zien we pas hoe oneindig groot we zijn. De achterkant van ons ruimteschip krijgen we tijdens ons leven niet eens te zien.

Het mooie van deze manier van kijken is dat meteen duidelijk wordt dat iedereen zo onmetelijk groot is.

Dat beeld helpt om voorbij die gekke kleine onhebbelijkheden te kijken. Een mens is veel groter dan dat wat je in eerste instantie ziet.

Komt nog bij dat die eerste blik op de ander ook een blik in de spiegel is. Maar dat is een ander verhaal.

while you’re busy making other plans.

 

Net weer gekeken.

Ik houd het niet droog bij deze film. Weer niet.

Voor iedereen met een hart voor onderwijs.

A teacher is two jobs. Fill young minds with knowledge, yes. But more important, give those minds a compass so that that knowledge doesn’t go to waste.

 

Vice Principal Wolters: I care about these kids just as much as you do. And if I’m forced to choose between Mozart and reading and writing and long division, I choose long division.

Glenn Holland: Well, I guess you can cut the arts as much as you want, Gene. Sooner or later, these kids aren’t going to have anything to read or write about.

 

Ik ga er niks meer over zeggen, (ik schreef hier al waarom hij me zo raakte)

Een film met het hart op de goede plaats. Natuurlijk worden de registers opengetrokken, en wordt je emotioneel gemanipuleerd. Natuurlijk zijn er clichés. Maar het is allemaal mooi gedaan, met liefde. Door goede acteurs. Richard Dreyfuss is echt geweldig.

Gewoon kijken!

Ik droomde vannacht dat ik besloten had om nu geboren te worden, in deze tijd.

Ik had deze tijd gekozen omdat nu de tijd is dat oude systemen aan de kant worden gezet, in een tempo dat zijn gelijke niet kent.

Ik wilde daar bij zijn, deel van zijn.

Ik werd wakker en dacht: ‘maar ik geloof niet eens in reïncarnatie’.

Ik lag er nog even over na te denken, maar viel weer in slaap. Mijn droom ging verder.

Ik zag de lagen die we van ons af moeten schudden. Letterlijk. Dunne lagen waren het. Als een stapel pannenkoeken lagen ze op elkaar. Dun, maar hard en taai, en kleverig.

Daar gaan we dus doorheen, droomde ik.

En ik geloof niet eens in reïncarnatie. Misschien dat ik daar in vorige levens wel in geloofde, maar in dit leven niet.

Kijk daar ligt 2015

Voor jou.

Plant wat moois.

 

Jawel.

Het is waar.

Morgen is een dag, net als alle andere. En je kunt elke dag met iets nieuws beginnen.

1 januari is maar een verzinsel, toch?

Ja en Nee.

Het is niet alleen een verzinsel. Het is een afspraak.

Afspreken.

Mooi woord.

Je spreekt met elkaar, en dan, op een gegeven moment, is het af. Je hebt genoeg gesproken. Wat er dan ligt is datgene waar je elkaar in kunt vinden. Mooie uitdrukking ook: elkaar vinden in iets.

Afspraken zijn vindend, niet bindend.

Als je elkaar niet meer kunt vinden, met of in een afspraak, is het tijd voor een nieuwe.

1 januari is geen onzin, het is een afspraak. Met elkaar spreken we af dat er iets nieuws begint.

Natuurlijk begint er elke dag iets nieuws, maar op 1 januari spreken we af dat we iets nieuws samen delen. Eventjes samen.

Daar kan een hele mooie kracht van uit gaan, van samen. Zo veel mensen die tegelijkertijd terugkijken en vooruit kijken. Als je wil, kun je die kracht voelen, en gebruiken.

1 januari is een afspraak, een ritueel.

Rituelen kunnen ondersteunend zijn. Daar hoef je helemaal niet blasé over te doen.

Dus als je elkaar een mooi jaar wil wensen doe het, met heel je hart.

Als je een goed voornemen wil maken, doe het, met heel je hart.

Ik wens je ‘aanwezigheid’ in 2015. Dat je er kunt zijn, met alles wat van jou is, je mooie kanten én dat wat jij je minder mooi kanten vindt.

 

 

Wat een raar werkwoord is dat: HOEVEN.

Het lijkt wel of je dat alleen als ontkenning gebruikt.

Ooit iemand horen zeggen dat iets hoeft?

Ja, in de zin: “het hoeft wel!” Maar dat is dan als reactie op “het hoeft niet. Dat telt niet, dat is gewoon de ontkenning van de ontkenning.

Ik snap het wel.

Het woord komt van behoeven, behoefte.

Maar omdat we onze behoeftes niet hardop durven uitspreken . . .

(je zult als egoïst worden bestempeld, of erger!)

maken we er iets vaags van, iets algemeens.

Niet ik behoef, maar het hoeft.

En dan dus alleen in ontkennende zin.

Het hoeft niet hoor.

Als iemand dat zegt, is er een behoefte.

Spreek dat eens uit dan.

Ik behoef.

Durfden we dat maar wat vaker te zeggen.

 

Ik?

Ik behoef liefde, en gelukkig voor mij voel ik die op dit moment.

 

En gooi dat etiket meteen maar weer weg.

Het klopt en het klopt niet.

Dit stuk is voor ieder die zich hier in herkent, welk etiket je er ook op plakt. Beelddenker gebruik ik hier als handvat om iets beet te pakken, te benoemen, en weer los te laten.

Over loopbanen dus.

Mijn levensloopbaan is een zooitje.

Ik heb mij in vele avonturen gestort, waar ik bij aanvang altijd met hart en ziel in geloofde, maar die HET lang niet allemaal bleken te zijn.

Let op die HET, dat wordt de clou van het verhaal.

Ik heb lang gedacht dat ik niet deugde. Dat ik van het soort was dat overal aan begint en niets af maakt. Feitelijk klopte dat, maar de lading die aan dat etiket hing, heeft mij niet echt verder geholpen, om het een beetje aardig te zeggen.

Er volgden nog vele vruchteloze zoektochten naar het ding dat HET dan wél was.

En al die tijd ging er geen kwartje vallen. Ik heb nooit tegen mezelf gezegd: “Jacob Jan vind je niet dat er wel heel veel HET ’s rondslingeren in de wereld?”

Pas in 2013 pakte ik een HET pas echt bij de lurven. Ik stopte met mijn werk en maakte een theatervoorstelling. Dat is een HET die ze me niet meer af kunnen pakken.

Een heel jaar lang heb ik geen andere HET gezien. Totdat de doorstart van mijn theater stokte. Toen waren ze er weer.

Maar nu weet ik hoe het zit. Met die HET ‘s.

Stelling: (nou ja, meer een vermoeden)

Als beelddenker zie je van heel veel zaken, in één klap zowel de essentie als de mogelijkheden. Je dringt door tot het hart van de zaak, en als in een film zie je hoe dit kloppend hart tot allerlei prachtoplossingen leidt.

En je hebt altijd gelijk. Wat je ziet is potentie. Zo echt als maar kan zijn.

Daarom zie je zoveel HET ‘s. Het is overweldigend. En met alles wil je aan de slag, omdat JIJ weet hoe het hart klopt.

Wat je niet ziet zijn alle drempels die genomen moeten worden.

En zo komt het dat je onderweg de moed verliest. Een dodelijke mix van onzekerheid (je bent nog steeds voor die jury bezig, weet je nog?) en perfectionisme haalt je meedogenloos onderuit.

Het akelige én het mooie is dat alle HET’s kloppen.

Je moet kiezen.

En voor dat kiezen heb ik wel een tip.

Want die drempels komen, hoe dan ook. En ze zijn behoorlijk akelig. Je gaat heel erg mislukken. Kies dus de HET die zo waardevol voor je is, dat je er in durft te mislukken.

Hé, je bent beelddenker (of in ieder geval iemand met een groot voorstellingsvermogen), dus dat kun je voor je zien.

Proef, ruik, verbeeld, beleef niet alleen de uitkomst van je HET ‘s, maar de hele weg er naar toe, ook de mislukkingen halverwege.

 

Of twee keer.

In ieder geval weet je nu dat je voor de hele weg kiest. En je weet dat de weg verder gaat, voorbij je mislukkingen.

 

 

Ik ga straks vertellen in mijn kerk.

Ik ga het verhaal van de toren ombouwen tot een kerstverhaal. In het verhaal spelen 7 mensen een sleutelrol. Maar in een kerstverhaal moeten dat er drie zijn, natuurlijk.

Drie koningen, drie kerstgeesten (vroeger, heden en  toekomst).

Grappig is dat die getalsymboliek. Dat is één van de dingen die ik in bijbelverhalen zo mooi vind. Fijn om een predikant te hebben die daar veel van weet.

Diepere lagen in verhalen.

Mooi om ze er in te leggen, nog mooier om ze te ontdekken.