Ik blijf graag buiten dat hele meningen gedoe.
Maar af en toe wil ik het uitschreeuwen. En daar heb ik dan mijn blog voor.
Ik kan nu wel een heel mooi artikel schrijven over vrijheid van meningsuiting.
Maar dat heeft geen donder zin.
Want het zijn alleen de gekken die die vrijheid willen inperken, en de gekken lezen mijn blog niet.
Dat is het lullige van al die mooie meningenblogs. Ze preken voor eigen parochie. Of ze gooien van achter hun eigen veilige barricades met bommetjes naar de overkant.
Als ik hier iets schrijf moet het niet iets zijn waar jij het al mee eens bent. Daar houd ik niet van, van dat elkaar nog eens lekker bevestigen in onze mening. En roepen naar de overkant, dat doe ik niet meer.
Weet je, het voelt zo machteloos.
Maar dat zijn we helemaal niet, machteloos. We hebben eindeloos veel macht. We zoeken het alleen op de verkeerde plek. We zoeken het buiten ons zelf.
Ja, die heb je al eerder gehoord. Weet je hoe snel dat gaat? Hoe snel jij beslist dat je iets al weet, en dus niet goed meer leest en luistert?
Doe me een lol, en lees toch even mee. Ik durf te wedden dat er nog stappen te zetten zijn voor jou.
Tenminste, als je het meent. Dat over Charlie zijn, over die betere wereld.
Charlie Hebdo had moed.
Die betere wereld heeft ook moed nodig. Jij kunt hier en nu beslissen dat je die moed in gaat zetten. De moed om je zelf te zien. Doe moed om je eigen duivels te confronteren.
Want dat is waarom de wereld zo’n onveilige plek is. Omdat we onze eigen duivels projecteren op de anderen. Omdat we, als we pijn voelen, heel hard gaan vechten. Sterker nog, we vechten aan een stuk door om de pijn niet binnen te laten.
Geweldloze communicatie is geen techniek.
Geweldloze communicatie is het lef hebben om geraakt te worden. Om de ander binnen te laten. Om te stoppen met vechten en te beginnen met voelen.
Het begint allemaal met compassie voor jezelf.
Zoek je innerlijke fan.
Hou van jezelf. Maak je hart groter, zodat er meer in past.
Dat is wat we moeten doen om de wereld beter te maken. Zo veel van jezelf houden. Die stukken die jij vreselijk vindt van jezelf, in je hart sluiten, zodat je geen reden hebt om de karaktertrekjes die daar mee te maken hebben in anderen te veroordelen.
Alles waaraan jij je ergert is een kans om jezelf meer lief te hebben.
Dat is hoe je vrede maakt.
En zelfs als je dit allemaal al wist, en dat kan heel goed, want ik vertel hier helemaal niks nieuws,
zelfs dan,
wat doe je, met die wetenschap?
Ik weet dit ook al heel lang, en toch er zijn hele periodes dat ik leef alsof het niet voor mij geldt.
Ik heb af en toe een wake-up call nodig.
Jij ook?
Dan is dit hem.
Mooi dat je op een plein hebt gestaan, de volgende plek waar je moet zijn is niet een stille tocht of een demonstratie, of een fel stuk op je blog. De volgende plek waar je moet zijn is je hart.
Misschien vindt je dit artikel ook interessant:
http://jacobjanvoerman.nl/hoe-de-discussies-op-internet-ontploffen/
