Eindelijk thuis

Ik werd geraakt deze week.

Ik krijg van iemand een boek te leen: Eindelijk thuis, van Henri Nouwen.  Over het schilderij dat Rembrandt maakte van de verloren zoon.

(illustratie van Wikipedia)
(illustratie van Wikipedia)

In dat boek beschrijft Henri Nouwen, zijn stap om geestelijk verzorger te worden van een woongemeenschap van mensen met een verstandelijke beperking. Hij beschrijft dit als een stap naar voren. Vanuit de plek van toeschouwer (de mensen aan de rechterkant van het schilderij) naar de plek waar de omhelzing plaats vindt.

Al gauw na mijn aankomst sloeg Linda, een mooie jonge vrouw met het syndroom van Down, haar armen om me heen en zei: “Welkom”. Dat doet zij bij elke nieuweling, met overtuiging en liefde en zonder enige terughoudendheid. Maar hoe moet je zo’n omhelzing beantwoorden? Linda kende me helemaal niet. Ze had geen flauw idee van mijn verleden, ze had nog nooit de kans gehad kennis te maken met mijn mooie en mijn minder fraaie karaktertrekken. Ze had nooit een boek van mij gelezen of een lezing van mij beluisterd.

 

Op mijn eerste dag op de vallei, overkwam mij hetzelfde. H sloeg haar armen om me heen. En ik werd verbouwereerd door dat gebaar. Heel even, want direct daarna voelde ik dankbaarheid. Wat bijzonder om zo welkom geheten te worden. Wat een ontroering voelde ik, toen ik dat binnen kon laten komen.

Dat binnen laten komen, dat is mijn echte opdracht. Want ik kwam daar toch voor de kinderen. Kan ik dan toestaan dat die kinderen ook mij helen?

In het boek verteld Nauwen dat het zijn roeping is om zich eerst toe te staan de verloren zoon te voelen. Om van daaruit de vader te kunnen zijn.

Dit kwam wel heel erg binnen, toen ik het las. Herkenning, maar meteen met een “wie denk je wel dat je bent?”  er achter aan. Kan ik mezelf dat toe staan? Beide rollen. Gezien durven worden, en zien? Is dat niet erg aanmatigend?

In hetzelfde gesprek moest ik denken aan een film die diepe indruk op mij maakte. Mr. Hollands Opus. Een musicus droomt er van een groots opus te schrijven. Omdat er geld binnen moet komen gaat hij muziekles geven op een Highschool. Via de muziek bereikt hij de kinderen die het moeilijk hebben. Hij ziet ze, en helpt ze daardoor. Uiteindelijk blijkt zijn opus te bestaan uit alle kinderen die hij door de jaren heen heeft aangeraakt.

Sentimenteel ja. Ik kreeg tranen in mijn ogen toen ik het weer vertelde.

Waarom die tranen?

Omdat ik zo graag die rol wil vervullen? Of omdat ik zo graag zelf gezien wil worden?

De vraag die brandt: Mag ik zowel de zoon als de vader zijn?

 

Learning is what happens while you’re busy making other plans. (vrij naar John Lennon)

Clip uit Mr. Hollands Opus

Mr. Holland kan de doofheid van zijn zoon in het begin niet accepteren, omdat muziek zijn leven is.  Uiteindelijk leert hij ook zijn zoon zien.

 

 

 


 

Dit stuk is een deel van mijn zoektocht naar een rol voor mij in het onderwijs met mijn slechte gehoor, op een bijzondere basisschool, de Vallei.

De andere stukken staan hier

 

2 thoughts on “Eindelijk thuis”

  1. Herkenbaar! Die film heeft op mij ook veel indruk gemaakt, vooral omdat hij zelf dacht niets bereikt te hebben in zijn leven, totdat zijn leerlingen hem laten zien wat zijn lessen hebben voortgebracht. Zo mooi en zo wijs: je kan wel bedenken wat je wilt bereiken in je leven, maar dan gooit het leven je in een andere stroom. Kan je mee zwemmen of verzet je je?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge