Auteur: Jacob Jan Voerman

Aan alle mensen die aan de kant staan:

Hou op me dat gedoe bij het trapje, en spring.

Hhhhet is hhhelemaal niet zo khoud als het lijkt.

 

Weet je, ik ga hem gewoon schrijven, die laatste blogpost.

Alsof ik morgen dood ben.

(Héé! aan de link die wordpress nu aanmaakt,  zie ik dat ik daar al een keer over schreef)

Het IS al goed.

En als dit echt mijn laatste blogpost was, dan zou ik het daar bij laten.

Ik zou je alleen nog de zegen geven. En heel misschien zou ik daarbij uitleggen dat ik volledig gemachtigd ben om die zegen te geven. Want de enige die me daartoe hoeft te machtigen, dat ben jij. Als jij het toestaat, kan ik je zegenen.

Jij hoeft je plek op de wereld niet te verdienen. Je mag er zijn zoals je bent.

Natuurlijk heb jij je gevechten te leveren, obstakels te overwinnen, maar het gevecht met jezelf mag je staken.

Welke rationele, humanitaire, godsdienstige, spirituele redenen jij er ook voor hebt, ergens in jou zit de overtuiging dat het pas goed is . .  dat jíj pas goed bent, als [vul hier maar iets in].

We hebben allemaal dat oordeel over ons zelf, en als je dat oordeel niet hebt, check dan even of dat is vanwege het feit dat jij van jezelf geen oordeel mag hebben.

Dat betekent niet dat jij [vul hier maar iets in]  niet meer moet doen. Het betekent dat je het niet hoeft te doen om er te mogen zijn. Doe het omdat je het niet laten kan. Doe het omdat je hart het zegt. Doe het desnoods omdat je voelt dat het moet, als je op de achtergrond maar weet dat je zonder [vul hier maar iets in] al meer dan welkom bent, op deze aarde.

 

Maar het is niet mijn laatste blog. Ik schreef dit denk ik omdat ik het zelf weer even moest horen.

Een samenvatting. In tekst. Van de eerste 4 filmpjes.

Die filmpjes staan hier: 1 2 3 4

De samenvatting is simpel: We draaien er om heen.

Dat is het.

We zeggen niet wat op ons hart ligt. 

We hebben een sociaal-verkeersregelaar die onze communicatie voor ons regelt. Heel handig in de praktische communicatie. Zoals verkeerslichten handig zijn op een druk kruispunt. (hoewel)

Maar als het om jou en mij gaat, niet zo handig.

Die verkeersregelaars werken aan de hand van vastliggende protocollen. Gemaakt op basis van oude informatie. Oude pijn, oude beelden over hoe we moeten zijn.

We zeggen dat we niet naar elkaar luisteren, maar dat is maar de halve waarheid. Want hoe moet ik luisteren als jij iets anders zegt dan je bedoelt?

Ik zie mooie quotes langskomen, dat je de stilte van de ander moet begrijpen.

Maar begrijpen is invullen. En als ik invul doe ik dat op basis van mijn eigen gevoelens en ervaringen.

Die stilte begrijpen is mooi. Maar het is genoeg als je begrijpt dát er iets is. Ga niet proberen te begrijpen wát er is.

Vaak is dat ook niet nodig.

Vaak is het genoeg de ander te zien, van de ander te houden. Voor die boodschap zijn woorden overbodig. Sterker nog, daar moet je de woorden achterwege laten. Want de kans is groot dat jouw sociaal-verkeersregelaar roet in het eten gooit.

 

Luisteren alleen is niet genoeg. We moeten ook leren praten.

Woorden vinden om te zeggen wat we echt vinden en voelen. Ik weet het. Woorden zijn gebrekkig als het om voelen gaat. En toch kan het.

Echt met elkaar praten is een ambacht dat we kunnen leren.

Als we er maar tijd voor nemen. (Spoiler! dat is de enige echte communicatie les: de tijd nemen voor elkaar)

In de volgende lessen zal ik iets van dat ambacht laten zien, aan de hand van het boek “De bejegening tussen jou en mij”, van Ferdinand Cuvelier.

Als je nieuwsgierig bent. Hier heb ik het boek al voor gebruikt.

 

 

Leve social media.

Dat gaf mij de kans om uit mijn schulp te kruipen, en woorden te geven aan mijn gedachten en gevoelens. Mensen te ontmoeten die me snapten, zodat ik mezelf ook kon snappen.

Eeuwig dankbaar ben ik daarvoor.

Maar uiteindelijk moeten we het gaan doen met de mensen met wie wij onze fysieke omgeving delen. Dat is de stap die we nu met zijn allen moeten zetten.  Dat schreef ik hier al.

Daarom kan ik blij worden van een initiatief zoals het Wijkbedrijf Nijmegen.

Werkzoekenden en werkgevers uit de wijk bij elkaar brengen.
Niet via vacaturebanken, maar door persoonlijk contact.
Geen ingewikkelde bureaucratische procedures, maar concrete oplossingen.

Dat klinkt als een sprookje, maar het is de werkelijkheid.

Ik kan het weten want ik ga dat sprookje vertellen. Donderdag, bij de opening. Daarom heb ik de afgelopen week een aantal mensen gesproken.

Die mensen vertellen allemaal het zelfde sprookje: Warmte en aandacht, gecombineerd met zakelijke daadkracht.

Ik ben dubbel blij met deze opdracht. Ik ben getuige van een heel mooi initiatief, waar de wereld een beetje mooier van wordt, én ik mag er over vertellen.

Als je wil mag je donderdag komen luisteren in Lindenholt Nijmegen. Open huis na 16.00 uur.

 

Op zoek naar duiden wat onduidbaar is.

Wat het verschil is tussen zo maar een gesprek en een echte ontmoeting.

Gisteren had ik er weer eentje, zo’n mooie ontmoeting. Natuurlijk is er dat gevoel, dat aangeeft dat het bijzonder was, maar kan ik dat ook een klein beetje tastbaarder maken? Niet om het te vangen, maar om het te delen. Hier bijvoorbeeld.

Ont-moeten is al een mooie beschrijving. Niet het gevoel dat je iets moet naar elkaar toe, dat het al goed is, zoals het is.

Stil kunnen zijn met elkaar. Dat is ook een goede indicator.

En jezelf verrassen. Niet het verhaal vertellen dat al klaar ligt, maar dingen over jezelf delen waarmee je jezelf weer anders kunt zien.

Dat is wat er gisteren gebeurde, mezelf verrassen. Daar is dus lang niet altijd een coachingsgesprek voor nodig.

Een echte ontmoeting doet dat ook.

Ik denk dat de wereld daar een stuk mooier door wordt, door op elkaar (en daarmee jezelf) meer tijd te geven.

 

 

Ik had gisteren een leerervaring, en die zijn, als je er midden in zit, niet echt leuk.

Maar vandaag voelt goed.

Ik wordt altijd een beetje kriegelig als geluksgoeroes schrijven dat geluk een beslissing is. Een beetje makkelijk, vind ik. een beetje voorbijgaan aan wat iemand allemaal kan overkomen ook.

Maar nu vandaag voor mij, is het waar.

Mijn beslissing om me goed te voelen, om mezelf goed genoeg te vinden, is zijn vruchten aan het afwerpen.

Die andere stemmetjes zijn niet zo maar opeens weg hoor, geen halleluja en zo, maar wel stevige vastberaden ferme passen op weg naar boven.

Werken om te verbeteren, en tegelijkertijd vrede met wat er is. Die balans vraagt voortdurend aandacht. En dat is goed.

 

Een festival met een theatertent, en ik krijg de kans om een paar stukken uit mijn theater te doen.

Fijn.

Maar het ging slecht.

Ik kwam niet los van de spanning.

De les: Ik week  te veel af van mijn vaste theatervorm, half gekozen, half gedwongen. Kennelijk heb ik de structuur harder nodig dan ik dacht.

Zwaar gewond reed ik naar huis.

Thuisgekomen was het bloeden gelukkig gestopt. Geen hechtingen nodig. Het schrijnt nog wel een beetje.

In mijn hoofd vertelde ik mezelf het volgende.

Ooit leerde een schoolvriend mij surfen. Hij zei: “je moet je een paar keer expres achterover laten vallen, anders krijg je nooit het gevoel voor de juiste balans. Dat is dus wat ik vandaag gedaan heb. Zo ver los komen van de structuur dat ik viel. Die val was nodig om zelf mijn balans te kunnen vinden.

Een mooi verhaal, en het geeft troost, dus ik koester het. Maar het is niet het hele verhaal.

Daaronder ligt een dieper probleem, en tegelijkertijd een grote uitdaging.

Al een tijdje loop ik wat te kniezen en te worstelen. Heel veel dingen gaan niet zoals ik wil, en het is lastig om vol te houden. Mijn stemmingswisselingen grenzen soms aan het bipolaire. Ik kan mezelf geweldig voelen, maar de neerwaartse buien zijn hevig, dit jaar.

Langzamerhand is het “je-moet-het-nog-wel-verdienen” virus bij mij naar binnen geslopen. Tja, verminderde weerstand. Het gevolg is dat ik al een tijd lang niet onbezorgd heb kunnen genieten. Want eerst moet . . . vul maar in.

Zo ben ik vandaag de voorstelling in gestapt: Je moet het wel waarmaken straks. Vlak daaronder ligt de veronderstelling: “want wie wil er nu naar je komen luisteren?” Een dodelijke vicieuze cirkel. Want daarmee onthoud ik het publiek mijn positieve energie. En ik heb het gevoel dat dat ook een reden was dat het vandaag niet liep.

En dat is nu mijn opdracht. Die cirkel omdraaien.

Laat ik maar eens beginnen met dankbaar te zijn voor de mensen die zijn komen kijken, en mij mijn uitglijder gunden. (Bedankt lieve mensen) Dankbaar voor deze gelegenheid om de fouten te maken waar ik veel van leer. Dankbaar voor een schitterende dag op een mooie plek.

Heel langzaam begin ik het is-al-goed gevoel terug te krijgen.

Vanavond eerst maar eens onbezorgd gaan genieten, bijvoorbeeld van het feit dat ik vandaag in ieder geval behoorlijk veel lef gehad heb.