open brief aan horenden

Beste horende

vriend, collega, familielid, clubgenoot of kennis,

Ik ben slechthorend. En dat betekent nog al wat. Ik neem graag wat van jouw tijd om dat uit te leggen. Die tijd halen we later dan weer in. Dat beloof ik. Want met deze uitleg ga ik een hoop misverstanden, irritaties en pijnlijke situaties voorkomen.

Je het vast al ergens gelezen of gehoord. Ik herhaal het hier omdat het zo belangrijk is:

een hoortoestel werkt niet op dezelfde manier als een bril

Met mijn hoortoestel (of CI) hoor ik nog lang niet alles. Ik mis veel. Vooral in de volgende situaties:

  • achtergrondgeluid (ja, ze zijn steeds beter die toestellen, maar toch)
  • meerdere stemmen (voor mijn hoortoestel is dat geen achtergrondgeluid, dus die stemmen op de achtergrond worden even hard versterkt als jouw stem)
  • slechte akoestiek
  • als ik moe ben (horen kost mij extra energie)

Ik compenseer wat ik niet hoor, zodat het vaak lijkt alsof ik veel meer versta dan ik eigenlijk doe.

  • door spraakafzien (Ik wil graag je gezicht zien, zelfs als ik niet goed ben in liplezen helpt dat enorm)
  • door te raden, in te vullen (Ik raad me suf, als ik de context weet lukt dat ook. Help me dus door bij het onderwerp te blijven, of aan te geven als het verandert.)
  • door het gesprek over te nemen (Sorry, maar dat is soms mijn manier om mee te kunnen doen)
  • door net te doen alsof ik het verstaan heb (Ik wordt steeds assertiever, maar 1000 x per dag zeggen “dat heb ik niet verstaan” wordt soms echt te veel. dan lach ik, knik ik, en dan hoop ik dat ik niks ergs gemist heb)
  • door af te haken: nee zeggen tegen die borrel, terwijl ik dat best gezellig zou vinden, niet mee doen met groepsgesprekken in de pauzes enz.

Nog even over dat afhaken: Het gekke is dat dat afhaken soms goed is voor mij. Ik moet dan opladen. Maar andere keren haak ik af terwijl ik eigenlijk graag juist wél mee wil doen. En vaak weet ik zelf het verschil niet.

Dus, help me.

Situaties kunnen ook gewoon TE moeilijk zijn. En toch wil ik contact met jou. En daar is net even wat meer voor nodig: jouw hulp.

Samen komen we er uit. Als we goede afspraken maken. De situatie naar onze hand zetten. Ik vraag je dus die extra aandacht. Ons contact is dat waard.

Ik heb nog lang niet alles verteld in deze brief. Ik kom er met jou graag persoonlijk op terug. Dan kan ik je ook vertellen hoe dat precies voor mij werkt.

Beste horende vriend, collega, familielid, clubgenoot of kennis,

bedankt voor je aandacht.

 

Deze brief is als download hier te vinden

12 thoughts on “open brief aan horenden”

  1. Wat goed dat je het benoemd. Dat maakt het duidelijk(er). Daardoor ook makkelijk(er). Al ben ik gewend om mensen juist (anoniemer, afstandelijker) in groepen te ontmoeten. Dat gaat voor jou dus eigenlijk niet. Niet te groot, in elk geval.
    Laat het vooral weten wanneer ik iets voor je kan doen.
    Het was leuk je destijds te ontmoeten bij de Blogpraat meetup in Almere en we hebben genoten van je theater in De Regentes.

    1. 🙂
      Ja, die blogpraat was gezellig, maar ook heel inspannend, vooral toen we boven gingen zitten. En soms heb ik dat er voor over, om met de mensen te zijn ook al mis ik van alles van wat er gezegd wordt. (al was het buiten een stuk prettiger qua verstaan 😉

    1. Dat vergeten is helemaal niet erg. Dat kan niet anders. Dat is wat ik in de assertiviteitstrainingen ook altijd zei. Het mooie is dat als je de tijd neemt om dit aan mensen één keer goed uit te leggen dat je er dan makkelijker op terug kunt komen. Dat mensen dan meteen weten wat je bedoelt. Je blijft als slechthorende zelf verantwoordelijk voor ingrijpen als het niet lekker luistert.

  2. Wat een herkenning ! …..en zeker, het helpt wanneer deze woorden ook echt gehoord worden (!), is mijn ervaring. Toch blijft de noodzaak van ‘herhalen’ bestaan……en dán kán ‘ het gesprek weer verkwikkender zijn/worden dan licht’ om met Goethe te spreken…. 😉

  3. Dat luisteren, noodgedwongen ontstaan, kan een kwaliteit worden, dat is mooi, maar het is m i een vorm van luisteren, die voortkomt uit het meer naar buiten gericht zijn (tijdens gesprekken of in gezelschap bv.) Ik merkte dat in een groep waar ik jaren mee samen werkte, langzamerhand bij meditatieoefeningen.
    Mijn ervaring bij de groepsmeditatieoefening, waarbij mijn oren op steeltjes staan om alles mee te krijgen, is, dat ik zó naar buiten gericht ben, dat het een kunst op zich is om dan ook nog in de beleving en de rust te komen. ……naar binnen toe dus…….en, als ik daar dan toch ben aangekomen, is een volgende impuls alweer geboren – wakker zijn, goed luisteren, anders versta ik het niet……, -woeps ! ,naar buiten dus weer…..Zoiets werkt niet erg ontspanning bevorderend….. Ook
    deze gezamenlijke activiteit heb ik jammergenoeg moeten schrappen van mijn deelnamelijstje…:((

    Het komt ( bij mij )steeds meer aan op keuzes maken, met de gedachte -wat kost het me en wat levert het op?

    Mooi dat je dit onderwerp aan de orde stelt! Het roept veel bij me op, en het is een gebied dat zo onzichtbaar en onbekend is bij veel horenden…..
    En ook al ís het bekend, dan nog roept doofheid soms zelfs nog geërgerde reacties op, binnen de relatie bv……
    Ik neem niemand iets kwalijk , maar het opkomen voor goede verstaanbaarheid is een lange weg die ook steeds opnieuw weer kracht kost.
    Dat mag wel eens gelezen en vooral gehoord worden.
    Succes met je workshop!
    Wil je me op de hoogte houden?
    Hartegroet!

    1. Dank voor je reactie. Mooi om je ervaring te horen.
      Slechthorend worden heeft mij ook geleerd, om af en toe afstand te nemen, en vaker te luisteren naar mijn innerlijke stem.
      Ik houd je op de hoogte!

  4. Heel goed om dit nog eens heel duidelijk aan horenden uit te leggen. Ik ben een beginnend driekwarthorende, herken bepaalde elementen in je verhaal. Goed om die hulpvraag te stellen, dat is een lastige, maar is heel belangrijk (als hij wordt opgepakt) voor de kwaliteit van het contact.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge