Pas als ik woorden heb gevonden
waarmee ik mij kan kleden
kom ik tevoorschijn,
en zo blijf ik onzichtbaar.
Met het licht uit
durf ik me over te geven
aan de aanraking
van je hand.
Daar heb ik
zonder het te weten
op gewacht.
Nu
in het donker
in stilte
kan ik mij
tonen.
Dit hoorde ik vannacht in mijn droom
maar misschien heb ik het verkeerd verstaan
het is geen waarheid, en ik ben er zelf nog niet uit wat dit wil zeggen
Ik sta op podiums, en raak mensen.
Ik krijg op een bijzondere school een kans om te zien wat mijn rol daar kan zijn.
Ik heb samen met een fantastische vrouw, vier fantastische kinderen, die prachtig in het leven staan.
Ik heb een heerlijk huis op een mooie plek.
Ik heb een droom van een tuin, die me rust geeft.
Ik ontmoet hele mooie mensen, waarmee ik mooie plannen maak.
Ik heb met nog veel meer mooie mensen gesprekken via social media.
Ik mag workshops geven aan mensen, die hun kwaliteiten willen ontdekken.
Ik heb voor een bedrijf een verhaal verteld, waarbij ik mensen ontroerde en raakte.
Ik schrijf verhalen die gewaardeerd worden (en waardoor mensen geraakt worden, sorry het wordt saai)
Dit waren ooit, stuk voor stuk, haast onbereikbare wensen.
Die wensen zijn dus uitgekomen.
Goed om daar bij stil te staan.
Reden om dat te vieren.
Ik ben dankbaar.
Morgen sta ik op een open podium.
Tussen cabaretiers, die wél grappig zijn.
Doodeng.
Ik ben dus nu heel hard met mezelf aan het werk om te zorgen dat ik morgen plezier heb.
Maar hard werken aan plezier hebben kan niet, natuurlijk.
Dus ben ik nu heel hard aan het werk om daar niet zo hard aan te werken.
Ruud heb ik leren kennen via twitter.
Ik geloof dat hij toen een stevige discussie aan het voeren was.
Ruud vind vaak ergens wat van en is niet beroerd om dat uit te leggen. Het mooie is dat hij daar de tijd en ruimte voor neemt, en de ander ook die tijd en ruimte gunt.
Vaak heeft hij het laatste woord, want Ruud begint nooit zo maar een discussie. Hij heeft er goed over nagedacht, en is je vaak meerdere zetten voor, is mijn ervaring.
Het is een betweter, maar wel de liefste betweter die ik ken.
Maar dat is niet zijn enige kant. Ruud is ook niet te beroerd om te laten zien wat hij niet weet, waar hij mee worstelt. Dat doet hij op zijn eigen blog.
En dan is er de Ruud die op twitter eindeloos veel mensen op zijn netvlies heeft en op veel plekken een bemoedigend woordje laat vallen. (En dan weet ik niet eens wat hij allemaal via DM doet)
Maar nu heeft Ruud zelf die bemoedigende woorden nodig, want zijn been gaat er af.
Daarmee komt hij ook nog eens in een ziekenhuismolen terecht, die soms meer Kafka is dan zijn eigen belastingdienst. (Nou ja lees zelf maar)
Ruud, ik wens je veel sterkte, deze periode. Ik denk aan je, ik lees je.
Iemand die ik via social media ken heeft het erg moeilijk.
En dan voel ik me altijd een beetje machteloos.
Toch heb ik gevraagd wat ik kon doen. Nee, ik heb gevraagd wat ik kon zijn, want doen is in dit geval misschien niet aan de orde.
(het woord ‘betekenen’, leek gevoelsmatig te veel in de richting van ‘doen’ gaan)
En toch klopt die vraag niet.
Want als ik terug denk naar tijden waarin ik zelf even in de put zit, dan kan ik heel erg weinig met die vraag.
Kan ik wat voor je zijn/doen/betekenen?
Wat er gebeurt als iemand dat vraagt is dat ik heel hard ga nadenken. Ik g aan de slag om te bedenken wat die specifieke persoon zou kunnen betekenen. Ik krijg er als het ware een probleem bij. Alsof ik met een grote puzzel bezig ben, het overzicht totaal kwijt, en iemand komt met een heel nieuw stukje aan. En ik moet daar ter plekke beslissen waar dat stukje moet.
Dat was niet de vraag, maar dat is wel wat mijn hoofd in zo’n geval met die vraag doet.
Wat heb je nodig?
Die vraag is al beter. Denk ik. Weet niet. Even hardop aan het denken nu.
Als ik me nu verbeeld wat er gebeurt als die vraag gesteld wordt, is dat het heel erg binnen komt.
Eerste reactie is: mag ik die vraag aan mezelf stellen?
Tweede reactie: heb jij de tijd en aandacht om dat met mij te onderzoeken, want ik heb eerlijk gezegd geen idee?
Derde reactie: ben ik dat waard?
Tijd, ruimte
Het zijn in ieder geval vragen die tijd nodig hebben. Tijd en ruimte. Ik zou dat als een kostbaar geschenk zien, als ik in de put zat. Ik zou er verlegen van worden, en wel drie keer vragen of die ander het echt meent.
Dát is dus wat ik kan aanbieden. Dat maakt me minder machteloos. Ik kan tijd en ruimte bieden. Zeggen dat ik er wil zijn. Dat het mag.
Sharing is Caring:
Een blog van Paul. Een man die open, met liefde en humor over zichzelf schrijft, en over zijn beperkingen.
http://www.paulvanderwerf.nl/metzonderbeperking/het-voelt-vrijer/
Initiatieven genoeg, hier in Wijchen (ja die van de roze vluchtheuvels).
Het werkt! Bijvoorbeeld. Werkzoekenden die hun eigen netwerkbijeenkomsten en workshops regelen.
Op zo’n netwerkbijeenkomst heb ik vandaag samen met Annemiek Reith (arbeidspsychologe) een presentatie gegeven.
We gaan twee workshops geven.
Solliciteren voor dummies
Hier schetsen we het hele sollicitatieproces. Van uitzoeken wie je bent, tot jezelf presenteren. Samen met mensen gaan we kijken waar ze staan in dit proces, en wat een goede volgende stap zou kunnen zijn.
STARR kwaliteiten
Aan de hand van succeservaringen onderzoeken we, en beschrijven we, de kwaliteiten van de deelnemers.
Altijd mooi als je vraagt:
“Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?” en het antwoord is ‘gewoon!’.
Ik had al aangekondigd dat dat zou gaan gebeuren, met de uitleg erbij dat mensen hun eigen kwaliteiten vaak niet zien. Toen deed ik even een voorbeeld met iemand. Ik stelde de vraag, en ja hoor. Het antwoord was:
“eeh, tja weet niet. gewoon!”
Werk aan de winkel dus. Allemaal mooie mensen die niet half weten hoe mooi ze zijn.
Maar straks dus wel!
Wijchen kleurt roze!
Wacht even, er is nog meer:
14 oktober geef ik samen met Xandra van Hooff een lezing over kwetsbaarheid in het inspiratiecafé.
12 november is de première van mijn theatervoorstelling in het Mozaïek in Wijchen.
Ik ga stage lopen, op deze school. Een school met aandacht voor de zevende weg.
Drie overtuigingen gaan de helling op:
– ik pas niet in een dienstverband
– ik kan met mijn brakke oren een rol als leerkracht sowieso wel schudden
Een school die een andere kijk op leren heeft. Misschien kan zo’n school mij wel leren hoe ik functioneel mezelf kan zijn, inclusief mijn slechte gehoor.
Ik ben er vanmorgen geweest. Wat een bijzondere school met een bijzondere sfeer. Wat een mooie plek om te leren.
– omgaan met mijn gehoorverlies: assertiever, creatiever en natuurlijker.
– onderwijs dat écht uit gaat van het kind: durven volgen
– mezelf nog losser maken van al datgene waarvan ik denk dat ik er aan moet voldoen
– er op vertrouwen dat wat ik te bieden heb, voldoende is
Als dat lukt kan ik weer een rol krijgen in een wereld, die ik noodgedwongen los liet. Een wereld waarvan ik hoopte ooit aan de zijlijn nog wat aan bij te dragen. Nu ga ik duiken en kijken hoe het is om er midden in te staan.
Niet om te bewijzen wat ik kan.
Dat heb ik losgelaten.
Maar om te ontdekken wat ik kan.
Daar ben ik als een kind zo nieuwsgierig naar. En daarom denk ik dat ik hier heel veel ga leren.
En dat theater dan?
Nou, eerst maar eens ontdekken, en ja, daar ga ik tijd insteken. Maar dat theater blijft wel.
Ik hou zo veel van vertellen, van mensen boeien. Als ik die kant op het podium niet de vrije teugels zou geven, zou ik op die school een hele irritante opdringerige leraar worden.
En geloof dat het kan. Naast elkaar. Mijn oude baan gaf me zoveel spanning, dat de combinatie niet mogelijk was. Nu voor het eerst geloof ik dat ik genoeg energie heb voor iets naast dat theater. Iets dat energie geeft.
En Carré dan?
Luister eens ik wordt 100, dus ik heb nog 48 jaar.
Vaak als ik iets spannends doe, maak ik het nog veel spannender dan nodig.
Er hangt zo veel van af!
Spookt er in mijn hoofd.
Alsof die ene gebeurtenis de dominosteen is, die alle volgende acties bepaalt. In positieve of negatieve zin.
Er hangt zo veel van af.
Als dit optreden niet goed gaat, dan kan ik het dus niet.
Als dat optreden te weinig bezoekers trekt, dan is er geen plaats voor mijn verhaal.
Als die afspraak niet door gaat dan mis ik de boot.
Ik hang van alles op aan gebeurtenissen. En daarmee belast ik ze onnodig. Ze worden topzwaar.
Dat ga ik anders doen.
De gebeurtenis is de gebeurtenis zelf. Die hoeft niet opgetuigd met alles wat er daarna wel of niet moet komen.
Ik ga ze ontkleden.
Ik ga de domino stenen verder uit elkaar zetten.
“Wacht even!” roept een bang stemmetje: “dus als het een keer heel goed gaat, dan mis je het domino effect!”
Dat is een spannende vraag, want elk antwoord dat ik nu geef om gerust te stellen, dat het positieve toch wel door werkt, wordt door mijn twijfelaar met argusogen bekeken, en gebruikt. Als het positieve doorwerkt, doet het negatieve dat ook, zegt de twijfelaar. En daarmee zet hij de spanning terug op alles wat ik doe.
Ik laat het los.
Ik zet de dominostenen verder uit elkaar. Elk moment is zijn eigen moment, totdat het moment afgelopen is. Dan mag het gaan spelen met die andere momenten. Niet eerder.
Alle oude momenten mogen zich als ouders en leraren ontfermen over nieuwe momenten.
Ze wijs maken,
ze vertrouwen geven,
met ze oefenen.
Maar als het moment daar is, moeten ze doen wat elke ouder en leraar moet doen. Loslaten.