Jacob Jan Voerman

Vandaag training gegeven.

Assertiviteit voor slechthorenden.

Mensen met kwetsuur.

Verwonding opgelopen.

Gekwetst door het geklets.

We hebben flink geoefend, en ontdekt. Het valt niet mee om de boel zo te regisseren dat je alles hoort, en ook nog energie over houdt.

Dat vraagt niet alleen lef.

Dat vraagt ook tact.

En hele goede communicatieve vaardigheden.

Je grenzen ontdekken. En ze duidelijk neerleggen, zodat ze gerespecteerd worden. En blijven bewaken, want, zeker in een groep, gaan horenden er continue overheen.

Kosten baten analyse gemaakt.

Wat kost het om in te grijpen.  <> Wat kost het om niet in te grijpen.

Durven kiezen voor jezelf. De consequenties aanvaarden, omdat je weet dat die andere consequentie een nieuwe kwetsuur is.

Een goede les, die ook nog steeds voor mezelf geld.

Ik heb vandaag ook mijn grenzen aangegeven.

Een andere keer meer daar over.

 

dit is een #WOT

 

 

 

Niet alleen roepen wat niet goed is.

Ook nadenken hoe het beter kan.

En nooit kindjes met het badwater weg gooien, want dat soort ‘revoluties’ hebben we al te vaak gehad. Daar krijg je die slingerbewegingen van.

De oplossing zit volgens mij altijd in het bij elkaar brengen van tegenstrijdigheden. Kwestie van op een andere manier kijken. En dan kom je er achter dat ze alleen maar tegenstrijdig líjken.

Goed.

Genoeg vage praat.

Laten we concreet worden.

Een boosdoener aanpakken.

Het functiehuis. Een prachtuitvinding, maar eentje die zo langzamerhand een hoop ongewenste effecten heeft.

Waar ik het gisteren over had. Een structuur waar steeds meer mensen niet meer in passen. Een structuur die niet uitnodigt tot excelleren. Niet voor niet beginnen steeds meer mensen voor zichzelf.

Niet overboord gooien.

Maar aanpassen.

Eerste gedachte. Niet eens revolutionair. Bijna net zou oud als dat functiehuis zelf, en bijna uit dezelfde koker.

Projectorganisatie. Matrixorganisatie.

De structuur die dwars op het functiehuis staat.

Dan hebben we al twee dimensies: de verticale functionele strcutuur, en de horizontale projectstructuur.

Maar nu!

Die projectstructuur niet binnen een bedrijf, maar over meerdere aangesloten bedrijven heen leggen.

Dat maakt uitwisseling van talenten mogelijk.

Waarschijnlijk niet eens nieuw dit idee.

Waarschijnlijk niet voldoende.

Toch wil ik hier graag ideeën over horen.

De eerste die ik vraag is Ruud Ketelaar.

Projectdier.

Eigenzinnig.

Kritisch.

 

Ik las Elja’s post vandaag.

Het inspireerde me.

Door de toon. De YES! die er uit spreekt.

Die YES! voel ik ook. Want er vallen steeds meer kwartjes. Zo hard dat ik het bijna niet meer bij kan houden.

Iemand anders die me hierbij geweldig heeft geholpen is Mark Nieuwenhuizen.

Hij heeft van mijn ideeën letterlijk een puzzel gemaakt die heel mooi in elkaar past.

 

Twee puzzelstukjes

Aan de ene kant zie ik mensen tussen wal en schip vallen. Mensen die mislukken.

Aan de andere kant zie ik bedrijven die de slag proberen te maken naar persoonlijker contact met hun klanten.

 

Die stukjes passen in elkaar!

 

Die mensen die mislukken hebben aanpassingsproblemen. Ik herken ze zo makkelijk omdat ze zo veel op mezelf lijken.

Ik heb ontdekt waar die aanpassingsproblemen vandaan komen . . . 

Van het aanpassen.

Keihard proberen om te passen in de hokjes die anderen voor je gemaakt hebben.

En daarbij aangemoedigd door de manier waarop wij alles organiseren. Alles moet meetbaar en vindbaar zijn.

Diploma’s , CV’s, Social media profielen, SEO, functieomschrijvingen, competenties.

En daarmee is alles wat authentiek is, weg.

Echte authenticiteit is niet meetbaar, maar voelbaar.

Echte authenticiteit schuurt. Zeker in het begin.

Als we dat schuren aandurven, ontdekken we ook de echte talenten die verstopt zitten onder alle lagen vernis.

Als we dat schuren aandurven, zijn we echt in contact.

 

Dát is waar al die bedrijven naar zoeken. Dat is ook wat ik lees in Elja’s stuk. (zelfde link als boven)

Echt talent.

Echt contact.

Ik weet waar het zit en hoe je het ontsluit.

 

 Met dank aan @punkmedia die mij dit voor het eerst hardop heeft laten zeggen.

Ik wil mijn blog graag gebruiken voor promotie.

 

Een van mij klanten is een kanjer die meer aandacht verdiend, en ook wat hulp.

Iris Diamant heeft van haar beperking haar kracht gemaakt. Ze heeft door haar doofheid oog voor sfeer. Alsof ze die inademt. Ze voelt aan wat pas, en weet dat te vertalen in bloemen en accessoires.

Met die gave als uitgangspunt  heeft ze haar bedrijf Blom & Styling opgezet.

Dit is haar website.

Als bloglezers wil ik jullie vragen of je tips hebt.

Helpen verspreiden mag ook, doorgeven.

De kracht van Iris is het neerzetten van de juiste sfeer op evenementen, bruiloften etc.

Na een bruisende start is het voor haar moeilijk om aan klanten te komen. Ik help haar zoeken naar manieren om op de juiste plek bekendheid te krijgen.

Dank voor de tips, en voor eventuele ingangen.

 

Dat ze goed is blijkt hoe snel ze van haar werkplek een prachtige plaats heeft gemaakt. Het oude ziekenhuis in den Bosch was een zootje toen het opgeleverd werd. Ik heb het gezien. Een week later was daar een bloemenwinkel annex attelier, leek het. Prachtig. Tot in de details verzorgd. (ja, ik weet het. Ik had voor en na foto’s moeten maken!)

 

Om te snappen hoe bijzonder mijn weekend was moet ik twee keer vertellen.

De eerste keer vertel ik over de dans.

Een weekend om mijn lijf te voelen, het ritme te ontdekken.

In verbinding met mezelf en in verbinding met hele mooie andere mensen.

De vijf ritmes.

volgen, leiden, chaos, vrijheid en stilte.

En in die stilte zit alles besloten.

Ik voel in complete rust, alle ritmes, alle muziek, doorzinderen.

Voelen

Ervaren

Zijn

Een geschenk. 

Een weekend lang op een mooie plek te zijn met mooie mensen.

Over die mensen gaat mijn tweede keer vertellen.

Over goedhorenden en slechthorenden die elkaar ontmoeten.

Over aandacht voor slechthorendheid, waardoor slechthorendheid oploste in het niets.

Het was er en het was er niet.

Het was er. Proeven aan elkaar, aan muziek, aan geluid. Horen is voelen is horen.

Aandacht.  Heb je wat gemist? Kom, ik zeg je wat gezegd is.

Aandacht. Heb ik wat gemist? Nee, want dat wat niet gezegd wordt is vele malen meer aanwezig.

Aandacht. Elkaar zien, en ervaren. Ogen die meer uitwisselen dan oren ooit kunnen opvangen.

Aandacht voor de ik die graag ergens onder kruipt, want onhandig met zijn lijf, onhandig met het contact.

De ik die zich dit weekend veilig weet, alles los kan laten en zich kan laten zien. 

De ik die zich mooi voelt.

 

 

 

overgrootvader schilderde de wolken waar ik ook zo van houd, en schijnt gezegd te hebben:

zo zijn ze niet echt, zo ben ik van binnen

 

Ik heb dit weekend de wolken gehoord.

Ik ben dit weekend de wolken geweest.