Weet je wat nog leuker is?
Te kijken naar mijn oude ambities.
1. Iets schrijven waarvan iemand anders zegt WOW!
2. Werk doen waarmee ik mensen echt verder kan helpen.
3. Een fijn huis waar ik me helemaal thuis voel.
4. Geweldige kinderen die blij met me zijn.
5. Me helemaal ontspannen en totaal gelukkig kunnen voelen.
6. Een verhaal vertellen aan publiek.
Allemaal al lang behaald. Wat een gelukkig mens ben ik !
tuin, zon, lekker stoel. thuis. boekje, wolken.
Ik schreef in augustus over mijn ambitie.
Ik vond dat ik die (weer) mocht hebben, en zelfs uitspreken.
Ik had twijfels bij onderdelen van mijn werk. Kon daar niet mee uit de voeten zoals ik wilde.
En daar was het moment dat ik vond dat ik moest springen. Het liefst het grote diepe in. Avontuurlijk, romantisch. Hoe groter de droom hoe beter. Ik vertelde die droom hier en daar. Hij is mooi, vond men.
Dus zei ik op mijn werk: “ik denk dat ik moet springen.”
En toen zeiden ze op het werk: “En als we je nu eens tegemoet komen?”
WoW.
Les één.
Geef aan hoe je je voelt op je werk. Er is meer mogelijk dan je denkt.
Ik ga in gesprek. Het is nog niet zeker of het lukt, maar áls het lukt ga ik hele mooie dingen doen.
Mooi !
maar. . .
Even was daar een doorkijkje naar iets nóg groters. Groter dan mezelf.
Dat doorkijkje gaat niet weg. Ik heb gesprongen, maar niet in het diepe. En dat diepe blijft trekken.
Even pas op de plaats nu.
De druk is even weg, en dat is goed. Of juist niet? Ga ik nu weer terug in mijn mand?
Ik vermoed van niet.
Les twee
Dat grote is fantastisch, maar nog geen idee hoe ik daar kom.
Dat kleinere, daar heb ik wel ideeën bij, maar dat heeft iets minder grote-droom gehalte.
Hoe groot durf ik te dromen?
Geen idee. Ik zit er middenin.
Goed luisteren van binnen. En dan gaan wandelen in plaats van springen, vermoed ik. Eerst naar kleine droom, en blik op de horizon houden, op weg naar de grote droom. Of houd ik mezelf daar mee voor de gek? En kun je een grote droom alleen bereiken door te springen?
Maar ik ga te hard. Eerst luisteren naar binnen. Praten met anderen, en dan weer luisteren naar binnen.
Hoe dan ook: beweging. En dat is mooi.
Kinderen worden groot.
Partijtjes worden feestjes, worden feesten, worden popconcerten.
Zwemles, wordt een sportclub, scouting, muziek of toneel, wedstrijden, optredens, kampen.
Een school is geen school meer als er niet iets buitenschools gebeurt.
En ze verzinnen zelf ook steeds nieuwe dingen waar ze per se bij moeten zijn.
Gelukkig kunnen ze steeds vaker zelf.
Maar ze zoeken het ook steeds verder weg.
De tijden worden onmogelijker.
Ze blijken vrienden te hebben die op (openbaar vervoer-technisch) onmogelijke plekken wonen.
Veel kilometer naar school = veel lekke banden = fietsen die ergens staan en weer gehaald moeten worden.
Zelfs al is het dichterbij, soms doet een zware regenbui een ouderhart smelten.
Vier kinderen. Ik ga het niet optellen, al die uren, want dan schrik ik.
Verloren tijd?
Het hoort bij de best bestede tijd van mijn leven.
Ik lees
Een verhaal tegen de achtergrond van de dictatuur van Franco.
En het deed me denken aan deze
Een stripboek uit mijn jeugd.
En toen bedacht ik hoe belangrijk eerste indrukken zijn.
Dictatuur. Niet een woord dat ik met geschiedenis leerde, maar uit een stripboek.
Dat stripboek was er een uit een spannende reeks. De sfeer in deze aflevering was niet alleen spannend, maar ook beklemmend. Later verslond ik een tijdlang WOII boeken, zoals Oorlogswinter van Jan Terlouw.
Beter dan dat hebben de geschiedenisboeken het nooit uitgelegd.
Het zijn dus ook nu nog steeds de beelden die ik heb van dictatuur. Beelden gevormd in een kinderbrein.
In mijn jeugd was Franco nog aan de macht. Een vakantieland als dictatuur (kennissen gingen daar gewoon naar toe). Angstaanjagend dichtbij.
Zoals ook de zesdaagse oorlog. Israël veroverde de Gazastrook. Mijn moeder gaf als commentaar “Dat gaat niet goed.” Ik voelde haar bezorgdheid, en dat maakte al die abstracte wereldpolitiek opeens heel tastbaar.
Strips, boeken, TV, en een moeder die vertelde.
De eerste indruk is een blijvende. Ik heb de wereld leren kennen aan de hand van vertellers. Dat bepaalde mijn wereldbeeld.
Maar ook mijn beeld over mezelf.
Dat er iets bestaat dat groter is dan jezelf, en dat je dat kracht kan geven, leerde ik al van Tiuri.
Hoe is dat nu, vraag ik me wel eens af.
Hebben we nog grote vertellers?
Of wordt alles hap-snap bij elkaar geplukt op internet?
dagboekblog oude stijl
Kom ik niet zo veel meer tegen. Vaak wat oubollige en toen .. en toen .. stijl. Eigenlijk alleen maar leuk voor vrienden.
dagboekblog nieuwe stijl
Mix van verschillende media. Muziek plaatjes, links, grappige gebeurtenissen, overpeinzingen. Korte teksten
coachstijl
1. De “ik heb het zelf allemaal overleefd” en ik zal jou daar bij helpen stijl.
2. De ‘Ik ken je angsten, kom maar bij mij op schoot zitten’ stijl.
3. De ‘dat wist je niet he? Dat je er ook zo tegen aan kon kijken!’ stijl
4. eindigt vaak met een vraag
de geenstijl
Op iedereen en alles commentaar geven. Anderen afserveren met de dooddoeners die bij je eigen publiek lekker liggen.
de ergenstegenaantrap stijl
De niet populistische variant. Lekker hard en ruw. Bedoeld om dwars te zijn, of ongenoegen te uiten, commentaar te geven. Weinig nuance. Ook wel Column stijl.
de persoonlijk mening stijl
Ook commentaar, maar doorwrocht, met argumenten. Vaak veel tekst.
de persoonlijk gevoel stijl
Dit voel ik en het moet er uit. Geen vaste stijl, want zeer persoonlijk, en soms zelfs afhankelijk van het moment. Blogs die je raken. Niet te verwarren met coachblogs, daar is het persoonlijke gevoel een instrument. (Al zijn er coaches die een persoonlijk gevoel blog durven schrijven zonder dit instrumentaal te maken.)
de professionele stijl
Psychologisch slim opgezet. Hier is over nagedacht. Bladspiegel, opbouw. Alles klopt. Teasers, clifhangers, vragen, alles om je het blog in mee te trekken.
Heldere eenduidige boodschap.
Persoonlijk tintje.
Manipulatief. Maar dat hoeft geen bezwaar te zijn.
Steeds meer blogs groeien deze kant op.
variant van de professionele stijl. In plaats van boodschap staat kennisoverdracht centraal (slimme tips). Soms ook minder manipulatief.
de free style
Mijn blog is mijn speeltuin
de beginners stijl
Een copie van alles wat de beginner tegen komt, omdat hij er van onder de indruk is, en denkt: Wow! dat wil ik ook. Niet doorleeft. Niet eigen. Geen probleem, als hij/zij op den duur maar zijn eigen stem maar vindt. Anders wordt het een gemaktzuchtig, ‘ik wil on line presence’, plagiaat-blog.
Lyfe styleblog
Professionisering van de nieuwe dagboekstijl. Inspelen op hypes, moeilijk om de echte persoonlijke touch te behouden.
De mix
De persoonlijke gevoel stijl plus informatie. Net dat beetje extra afstand. Niet te veel, (want anders wordt het een kunstje), maar wel genoeg om ook informatief te zijn. Reflectie op dat gevoel, gekoppeld aan kennis.
of
De informatie plus persoonlijk gevoel.
Lijkt op een professioneel blog, maar is veel losser uit de pols geschreven.
Proza/poezie stijl
Verhalende en dichtende blogs.
Soms stiekum verstopt, zodat je in twijfel wordt gelaten of dit echt is of niet.
Ben ik iets vergeten? Vast!
Want dit is mijn speeltuinblog. Hardop voor mezelf dingen op een rijtje zetten en dan op publish drukken, en maar zien wat er van komt. Zonder me druk te maken of het nu allemaal wel klopt wat ik zeg. ik hoor het wel, als ik het mis heb.
Vergeet ik helemaal (dankzij opmerking van Agnes Swart )
de kunstenaars
Twee typen:
De behoefte om al het moois in de wereld te delen.
Portfolio / showcase.
En ik vermoed dat het meestal een mengeling van deze is.
en we doen er nog eentje bij:
de mijmering en overpeinzingstijl
Een variant van de dagboekstijl. Want dit zijn de dingen die je ook aan je dagboek toevertrouwde. Je bespiegelingen. Niet zozeer gekoppeld aan gebeurtenissen in het heden (de mix), maar meer algemeen filosferend over het leven. Varieert van heel erg wazig tot uitermate scherp. Dat laatste ontstaat als er een mooie vorm gevonden wordt die de gedachten slijpt.
Sla maar over dit blog.
Niks wijzer, wordt je er van.
Lichter, misschien, als je toch door zou lezen.
Heel zachtjes zal ik aantippen wat er tussen de regels door danst.
Je mee nemen, je zinnen verzetten.
Want die stond eerst hierboven.
Deze zin verzetten.
Als ik daar in slaag, die kleine schok toedienen, om je heel kort even los te schudden, van de zwaarte van het leven.
Als ik daarin slaag is er toch inhoud geweest.
Voor jou de lege box, die overblijft.
Out of in.
Aan jou.
De elpee kwam uit in oktober 1981.
Ik heb hem die winter gekocht. In Groningen.
Ik lag begin december een maand lang in het ziekenhuis.
Onderzoeken, want ik had Hodgkin, en ze wilden vaststellen in welke fase.
Ik was niet ziek.
Ik verveelde me dood, was opstandig en ontsnapte vaak het ziekenhuis en liep dan door de stad.
Met mijn ziel onder de arm, want wat voelde ik me alleen.
Niet bang, want ik had me zelf er van overtuigd dat genezen een peulenschil zou zijn. Andere gedachten liet ik niet toe.
Wel heel alleen.
En deze plaat roept dat gevoel weer op. Daarom weinig gedraaid denk ik. Alleen Gloria ken ik goed (want de single natuurlijk).
En October zelf.
When kingdoms rise
and kingdoms fall.
Het werd uiteindelijk een maand lang bestralen. En vijf jaar later genezen verklaard.
Dat de angst nooit echt ver weg was, ontdekte ik pas toen ik tijdens de controles een jaar later een mede-patiente tegenkwam, die mij vertelde dat het bij haar teruggekomen was.
Oktober.
Die maand waar dat alles in begon, met een klein knobbeltje in mijn hals.
Aanpassen.
of NIET aanpassen.
Jezelf zijn en toch rekening houden met anderen.
Niet vanzelfsprekend want:
Lekker onaangepast helemaal jezelf zijn, zeggen wat je zeggen wil, doen wat je wil. Daarmee kun je bot over de grenzen van anderen heen banjeren.
Jouw vrijheid is er niet om anderen te kwetsen.
Eigen zijn, zeggen wat je op je hart ligt, doen wat je wil.
tegenover
Rekening houden met anderen.
De tegenstrijdigheid kun je oplossen als je beseft dat je op twee manieren rekening kunt houden met anderen.
Uit liefde. (vertrouwen, als je het woord liefde te klef vindt)
of
Uit angst. (om er niet bij te horen, bijvoorbeeld)
In eerste geval behoud je je eigenheid, en heb je respect voor de ander.
In het tweede geval, lijkt het misschien alsof je handelt uit respect voor de ander. Maar het komt er op neer dat je zowel jezelf als de ander tekort doet.
liefde/vertrouwen
angst
En iedereen kent het verschil.
Nog maar een keer Paul McCartney , want ik kan het nooit beter zeggen.
We don’t need anybody else
to tell us what is real.
Inside each one of us is love
and we know how it feels.(Somedays, van Flaming Pie)
Nou leren.
Dat zou ik wel willen.
Beetje dan.
Want zo oerstevig als Margreet zou ik ook wel een keertje willen zijn.
Een rustige zelfverzekerdheid. Binnen eigen grenzen. Niet over die van anderen heen.
Scherp en duidelijk als het moet, en tegelijk open. Margreet ziet meer dan je zou denken. En ze kijkt met open hart.
Wat ik leer is dat dat kan, allemaal in één persoon.