Jacob Jan Voerman

Stel je bent coach.

En jouw visie is dat je mensen in hun kracht zet. Zelfbeschikking. Autonomie. Eigen verantwoordelijkheid oppakken. Empowerment. Zelfstandigheid. Stoppen met jezelf afhankelijk maken.

Maar de mensen hebben maar niet door dat ze dankzij jou succesvoller zijn.

En jouw schoorsteen moet roken. Je bent zelfstandig en brengt je eigen geld binnen.

Wat doe je dan?

Ga je mensen overtuigen dat ze met jou beter af zijn?

Dat ze de kans van hun leven missen als ze niet mee doen met jouw power event? (want één op één sessies brengt niet genoeg op)

Dat ze snel moeten beslissen, omdat anders de plaatsen op zijn?

Beloof jij ze dan dat dit echt de laatste keer is dat ze hun succes laten afhangen van iemand anders?

lees ook: onafhankelijkheid bestaat niet

Papa Henk kijkt zorgelijk.

Zijn dochtertje kan niet naar de buitenschoolse opvang.

De mevrouw van de opvang belde dat ze die middag te weinig personeel had. Iets met het roostersysteem dat vastgelopen was.

Dat was de schuld van de softwaregigant. Die hadden wat problemen in de organisatie, waardoor er foutjes waren geslopen in de software. En de service was ook al belabberd.

De softwaregigant wist dat en wilde een goed organisatiebureau inhuren, maar dat was moeilijk te vinden. Hoe wisten ze nu welk bureau geschikt was?

Er was wel een bureau dat heel geschikt zou zijn. Maar ja. Die hadden een oude saaie website, dus die werd niet gevonden.

Het organisatiebureau wist dat wel, dat van die website. Er werd aan gewerkt door een marketingteam. Maar daar zat weinig schot in.

Het marketingteam lag met elkaar overhoop. Te veel verschillende mensen in het team, en de teamleider kreeg ze niet aan het samenwerken.

Hij werd ook niet echt ondersteund door zijn baas, vond hij. En zijn baas, de afdelingsmanager had te veel aan zijn hoofd. En in coaches had hij geen vertrouwen.

Nu was er een coach die hem heel goed een spiegel voor had kunnen houden, maar die kon zichzelf niet goed verkopen.

Dat had hij kunnen leren op een bootcamp.

Maar ja.

Die ging niet door.

Want Henk die het bootcamp moest geven had een kind thuis dat niet naar de buitenschoolse opvang kon.

Gelukkig was daar de oude buurvrouw.

Zij paste op het kind.
Henk gaf zijn bootcamp waardoor de coach zichzelf beter verkocht.
De coach hield de afdelingsmanager een spiegel voor zodat die zijn teamleider ondersteunen.
De teamleider wist nu wat hij kon doen om zijn team samen te laten werken.
Het team maakte een prachtige website, inclusief story voor het adviesbureau.
Het adviesbureau kreeg de opdracht en adviseerde de softwaregigant.
De softwaregigant leverde goede service aan de buitenschoolse opvang.
De buitenschoolse opvang belde de oude buurvrouw dat alles geregeld was.

En zo was de oude buurvrouw die middag weer alleen.

Een snel boek is voor mij een ‘ik-wil-weten-hoe-het-afloopt’ boek. Zo’n boek loopt ook af. Het is uit als het uit is.

Bij een langzaam boek blijft het aan, zelfs als het uit is.

Een langzaam boek draagt mij mee. Het pakt me op, en zet me ergens anders neer.  Heel langzaam verschuift er iets in mij. De taal, het ritme, de karakters, het landschap worden deel van mij. En ik word deel van het boek.

Een langzaam boek is een soort out of body experience. Ik laat het vertrouwde los, en geef me over aan het boek. Het verandert mij.

En bijna altijd is zo’n langzaam boek een overwinning. Omdat het begin onwennig is.

Langzame boeken die mij mee namen:

De eerste is Lord of the Rings. Eindeloos lijkt het voorbereiden van Bilbo’s verjaardag te duren. Maar toen ik eenmaal wegzakte in de relaxte hobbitsfeer, en ging houden van de shire, was ik verkocht.

Grapes of Wrath, nam me mee. De geschetste dilemma’s, in trefzekere beelden en situaties, inkijkjes in de hoofden van de mensen die er midden in zitten. In prachtige zinnen.

Eline Vere, nam me mee. Vergelijkbaar met Jane Austen. Een bizarre wereld van mensen die niks anders lijken te doen dan bij elkaar op visite te komen. En toch.

De broers Karamazov nam me mee. Russische romantiek bombastische figuren. Die zeurpiet van een Maarten het Hart vond ze onrealistisch. En dat zijn ze ook. Groter dan de werkelijkheid, maar juist daarom zo mooi. Ik heb me mee durven laten slepen. Zelfs een paar zijstraten in, omdat het einddoel helemaal niet meer belangrijk was.

Zelfs Moby Dick nam me mee. Ik was nieuwsgierig geworden. Je komt overal verwijzingen tegen naar die klassieker. Zelfs in Star Trek werd er naar verwezen. Het was erg, erg langzaam. Eindeloze beschrijvingen over de walvisvangst. Ik denk dat ik daar ’the point’ een beetje van mis, maar zelfs dat boek was een bijzondere ervaring.

Heel soms vallen ze samen, een snel boek en een langzaam boek.  Terry Pratchett kan dat. En Orsosn Scott Card ook. The Lord of the Rings werd het, toen het op gang kwam.

Maar soms lukt het ook niet.

Publieke werken begon prachtig met de verovering van Drenthe. Pure wildwest in ons eigen oosten. Ik heb nog steeds geen idee waarom de betovering verbroken werd.

Honderd jaar eenzaamheid vond ik destijds te gemaakt magisch. Niet eerlijk, denk ik, omdat Marquez het zo’n beetje uitgevonden heeft. Maar ja, wat doe je er aan?

David Copperfield. Stapelde ellende op ellende, en op een gegeven moment vond ik dat genoeg.

En zo zijn er meer. Soms werkt het gewoon niet.

En dan lees ik een recensie van iemand over zo’n boek. Daarin herken ik de magie die ik zelf ervaar als het wel lukt. Zou ik dan toch? ….

Dus soms probeer ik het een tweede keer, of een derde. Want bij Grapes of Wrath ging het ook de eerste keer mis.

Ik probeer het. Omdat als het eenmaal aan gaat zo’n boek nooit meer uit is.

En zo las ik een hele dikke Bleak House van Dickens. Met eindeloos veel karakters en subplots. Een boek om hopeloos in te verdwalen, en de eigenlijke plot schiet maar niet op. Heerlijk, vond ik het.

Ik heb Publieke werken ook weer op mijn leeslijst staan.

Dit blog is geschreven als antwoord op een vraag van @Petepel. Die vraag kun je hier vinden.

Oja,

Dat het ook voor jezelf geldt, wat je schrijft.

Geen probleem als ik strenge dingen schrijf. Streng zijn voor mezelf, dat kan ik wel.

Lastiger wordt het als ik schrijf; “Je bent goed zoals je bent.”

Nóg lastiger wordt het als ik een verhaal schrijf voor mijn theatershow, en ontdek dat het over mezelf gaat. Ja duh.  Natuurlijk gaat het over mezelf. Maar het kwam wel even heel dichtbij. Tranen dichtbij. Een overdonderend besef dat de liefde die ik voor de hoofdpersoon voel, eigenlijk voor mij is.

Dat dus.

En nog iets.

Ik lees boekjes en sites over ADD. Mijn dochter heeft daar veel kenmerken van, en wil wat meer duidelijkheid over zichzelf. Hoe meer ik lees, hoe meer ik herken.

Nu hoef ik dat etiketje niet, maar er wordt me wel steeds duidelijker hoe ik mij geforceerd heb.

ook dat dus.

Voordelen van ADD

Nadelen van ADD

Je medewerkers serieus nemen.

Wil je dat echt?

Dan moet je lef hebben.

Lef om de deuren van je functiehuis wijd open te zetten.

Lef om de POPpen aan het dansen te krijgen.

Laten we eens gek doen.

Laten we er eens van uit gaan dat het bedrijf er voor de medewerkers is.

Ja, de klant ja. Die verliezen we niet uit het oog, hoor. Mag je zo nog even aan helpen herinneren.

Maar nu eerst die medewerkers. Die brengen een groot deel van hun leven in jouw bedrijf door (zelfs als ze thuis werken). Mooi toch als ze daar helemaal zichzelf kunnen zijn.

Dat betekent dat je moet stoppen met schaven en slijpen aan je medewerkers als er iets niet past. Want dat doe je met je POP’s, of hoe je ze ook noemt: net zo lang knutselen tot iemand in zijn functieprofiel past.

Draai dat eens om.

Steek die energie eens in het versterken wat al aanwezig is. In het uitdagen van dat wat er in zit.

Nog beter: In het zíen wat er in zit. Steek daar maar gerust heel veel energie in. Veel mensen hebben de neiging om het mooiste in zichzelf te verstoppen. Als jij het ziet heb je goud in handen.

De kunst van het luisteren naar je medewerkers is net zo belangrijk is als de kunst van het luisteren naar je klanten.

Daar zou je geen verschil in moeten maken.

Maar dan gaan mijn medewerkers dingen doen die ik niet nodig heb!

Hoor ik je dat nou echt zeggen? Dingen die je klanten niet nodig hebben, zul je bedoelen. Zie je? ik was ze niet vergeten, je klanten.

Is dat je zorg?

Dat je medewerkers zich ontwikkelen in een richting waar je klanten niets aan hebben?

Dat is nog maar de vraag.

Misschien zie je het niet een twee drie.

Misschien past het niet in de manier waarop je het nu georganiseerd hebt.

Misschien is het juist wel iets waar je klanten heel erg veel aan hebben, als je er op een creatieve manier mee om gaat.

Jouw markt verandert snel. Mooi toch, als je medewerkers je scherp houden? Je dwingen om op een andere manier naar je bedrijf en je klanten te kijken?

En stel dat iemand ontdekt dat hij eigenlijk niet zo goed past bij jouw klanten?  Wat dan nog?  Dan help je hem toch om een andere plek te zoeken? Die medewerker is intussen wel heel pro-actief. Omdat jij hem ruimte hebt gegeven. Hij weet wat hij wil. Dus heeft hij al een goede startpositie.

En als hij weg is, geen gebrek aan nieuwe mensen. Want als jij zo met je personeel om gaat wil iedereen wel bij je werken.

Wat hebben mijn klanten hier aan?

Ja. Dat mocht je vragen. Het antwoord is simpel:

Die klanten ontmoeten ten allen tijde een echt persoon als ze jouw bedrijf benaderen. Een geïnteresseerd persoon. Iemand die zelf serieus wordt genomen, en dus onder alle omstandigheden jouw klanten serieus neemt.

Beter dan jij dat ooit kunt sturen.

 Als je dát lef hebt, kun je contact opnemen met mij. Ik kan je helpen om dat wat tot nu toe verstopt is boven water te krijgen, met verhalen. Als je iemand zoekt om alle neuzen de zelfde kant op te krijgen, moet je ergens anders zijn.

Een mooie ontmoeting
is net veters strikken.

Een verbinding maken
met dat
wat al
één was.

Even wat uitleg over hoe dit tot stand kwam…

Ik praat tegen dingen.

Als kind al.

Ik wenste niet alleen mij knuffels welterusten, maar ook de stoel en de tafel.

En de gordijnen, want misschien voelden die zich wel achtergesteld.

En … 

Soms duurde het even voor ik slaap kon vallen.

Nog steeds doe ik dat. 

Soms mopper is ook tegen dingen. Dat heb ik van mijn vader.  Foeteren, noemde mijn moeder dat.

Ik mopperde tegen mijn veters. Dat ze toch echt aan elkaar moesten blijven.

En toen pas bedacht ik dat ze al aan elkaar vast zaten. Dat leverde bovenstaand stukje op. Dit gebeurt me vaker dan ik blog. het gaat zo snel dat ik het zelf niet allemaal bij kan houden.

Het is een beetje new age achtig, dat één zijn,  maar je kunt het ook een stuk simpeler zien:

Als ik bijvoorbeeld op twitter lees dat iemand ergens blij over is, kan ik daar ook blij om zijn. Zoiets.

Wat nou als
je aardig gevonden wil worden,
en je ontdekt dat mensen helemaal niet houden
van mensen die aardig gevonden willen worden.

Wat nou als
je op het moment dat je aan jezelf toegeeft
dat je onzeker bent,
maar tenminste nog een beetje trots bent
op het feit dat je dat in ieder geval door hebt,
die onzekerheid opeens wel mee blijkt te vallen.

Wat nou als
je eindelijk een keer
heel hard “Nee!”
wil roepen
en iedereen zegt
“Okee”.

Wat nou als
je jezelf
zo maar opeens
aardig vindt
en alles blijkt genoeg?

Wat nou
als je vraag
het antwoord blijkt te zijn?