Jacob Jan Voerman

Ik lees mijn eigen blog terug.

Deels om te zien wat me bewoog.

Deels om te zien of ik alles wat daar staat op een of andere manier kan ontsluiten. Zodat het ergens op gaat slaan.

En dan lees ik dat ik maart 2012 eigenlijk als wist wat ik afgelopen maanden ontdekt heb.

http://jacobjanvoerman.nl/een-geheim-van-marketing/

(voor wie niet wil klikken, het geheim is: “jezelf zijn” )

Maar dat ik dwars gezeten werd door alle dingen waarvan ik vond dat ik ze voor elkaar moest krijgen. Wereld verbeteren en zo. Terwijl ik het zelf al zei: “het geheim is jezelf zijn.”  Niet wat je wil zijn, niet wat je moet zijn. Maar wat je bent.

Daar zitten veel meer lagen tussen dan je denkt.

Dat liet ik hier zien. Vorige maand nog.

http://jacobjanvoerman.nl/hoe-we-ons-verstoppen-achter-onze-openheid/

(voor wie niet wil klikken: het is een tekening waarin ik laat zien dat er meerdere lagen zijn, je moet dus niet stil staan bij de eerste grote ontdekking over jezelf, want dan bouw je daarmee weer een laagje om jezelf heen)

Vorige week zette ik weer een stapje. Ik wilde naast theater maken nog steeds even de wereld verbeteren. Zaken doen. Laten zien dat ik ook mee tel. Dat heb ik losgelaten.

Als je weg snijdt
wat eigenlijk
allemaal
ook nog
zou moeten
of
zou kunnen,
is dat wat overblijft:
Pure kracht.

Er zijn nog meer lessen te leren.

Het feit dat ik kostwinner ben, maakt het spannend. Het liefst zou ik me helemaal gaan richten op mijn blog en mijn theater.

Ik heb mooie verhalen te vertellen. Mooie waarheden te delen.

Vandaag zou ik een gesprek hebben met mijn manager. We zouden het hebben over hoe we verder gaan. Door bezuinigingen is er steeds minder geld om cliënten te helpen. Ik heb nu te veel loze tijd. Dat voelt niet goed. Bloggen in de baas zijn tijd. (gelukkig heb ik vanmiddag een training en zie ik morgen weer veel klanten).

Het mooie en edele is natuurlijk mijn baan opzeggen, en me met hart en ziel aan mijn eigen dingen wijden.

Maar ja. Er moet wel geld binnen rollen.

Wat ik vandaag met mijn baas wilde bespreken was dus ‘gewoon’ hoe we kunnen zorgen dat ik mijn salaris waard ben. Hoe we meer opdrachten binnen krijgen. Zelfs als ik daar dingen voor moet doen waar ik niet goed in ben. Zorgen voor de basis. Geld. Eten.

Mijn manager heeft griep. Dus dat gesprek heb ik nu niet gehad. Voelt leeg. Vandaar dat ik nu blog, denk ik. Omdat ik me niet zo krachtig voel als ik me zou willen voelen. Straks weer wel. Maar deze morgen even niet.

En dan naast dat werk ’s avonds en in het weekend verder schrijven. Aan blog. Aan theater. Want dat laat ik never nooit meer los. Dat komt er.

 

 

Een aflevering uit “Afscheid van muziek”.

Deze is van toen Ingrid mijn vriendinnetje was. Ik heb daar niet eerder over geschreven omdat het een beetje pijnlijk is. Ingrid heeft het uitgemaakt met mij. Dat deed zeer. Een week later maakte ze het weer aan, uit schuldgevoel. Stom dat ik daar ingetrapt ben. Stom voor ons beiden.

Ik paste niet bij Ingrid. Ingrid was stoer. Ik niet. Ik was wel eigenzinnig. Droeg bonte kleren, blondeerde mijn haar met waterstfpreoxide, verfde één schoen blauw en de andere groen.

 

 

Maar stoer was ik eigenlijk niet. Mijn muziekkeuze was bijvoorbeeld veels te veilig.

Ingrid was fan van Siuouxi and the Banchees. (Suzie, moet je zeggen), en Joy division. Ik vond dat eigenlijk maar niks.

Gelukkig was Ingrid ook meisje genoeg om te genieten van een leuke jongen met een goede stem. Dus mijn elpee van Paul Young was goed. (Michael Jackons Billy Jean vond ze ook geweldig).

Come back and stay. Dacht ik. En niet Come back en ga weer weg. Twee keer hartepijn. Maar vooral omdat ik zelf te laat door had dat we niet bij elkaar pasten, en mezelf daardoor nog dommer vond. Drie keer hartepijn. Ook nog eens afgewezen door mezelf.

 

Lees over mijn huidige liefde >>

@jjvoerman jij snapt het 🙂 Knap hè, zoveel compassie van een heiden 🙂

— MarcelvanDriel (@MarcelvanDriel) January 15, 2013

 

Ik geloof in god. Hoe je hem of haar (of zelfs het) ook wil noemen. Boedah, Allah, het leven, liefde, geef het maar een naam. Of niet. In de bijbel zegt god tegen Mozes (die het precies wil weten): “ik ben die ik ben”. Een naam geven kan ook afleiden van de essentie.

Het zijn allemaal verschillende manieren om het onnoembare te benoemen. Om er contact mee te krijgen.

Ik denk dat je als heiden daar ook contact mee hebt. Als je overweldigd wordt door natuur, of door kunst. Of je noemt het inspiratie. Ik ben dus niet zo anders dan Marcel van Driel. Niet in essentie. Alleen in de manier waarop we met die essentie om gaan. Misschien zelfs alleen in de naam die we er aan geven.

Ik wilde dat mensen ophielden te beweren dat de ene manier beter is dan de andere. Dat is niet zo. Heiden zijn is ook een mooie manier van geloven. Geloven in jezelf.

Iedereen heeft zijn eigen weg. Elke weg is goed. Nee, dat laatste is flauwekul. Goed of fout zijn termen die nergens op slaan als je het hebt over de weg. Er is gewoon helemaal geen andere weg dan je eigen weg. 

Ik zag deze documentaire:

 

Je kunt hem hier bekijken.

Vikram Gandhi verkleedt zich als profeet Kumaré, verzint een aantal rituelen en krijgt volgers.

Zij die denken dat dit een goede grap is, zij die lachen om mensen die helemaal op gaan in nep rituelen, zij die denken dat dit een bewijs is van de goedgelovigheid van mensen hebben het niet begrepen.

De volgers in deze documentaire zijn geen goedgelovige sukkels. Het zijn mensen die iets of iemand aangrijpen om weer in zichzelf te kunnen geloven.

De les is niet dat je niet goedgelovig moet zijn. De les is dat iedereen alles in zichzelf heeft om gelukkig te zijn. De les is dat je nooit de macht aan een goeroe moet geven.

Tien van de veertien volgers hebben deze les begrepen. Zij waren niet gedesillusioneerd toen Kumaré onthulde dat hij geen echte profeet was. Ze waren blij dat Kumaré/Vikram hen geholpen had om de kracht in zichzelf terug te vinden. Van die andere vier weet ik het niet. Mijn vermoeden is dat zij kennelijk nog steeds iemand buiten zichzelf nodig hadden om ze te vertellen wie ze zijn, om zich aan op te trekken. Je genaait voelen is ook iets dat je jezelf aan doet.

Dat is waar godsdienst voor is, denk ik. Rituelen, verhalen, samenzijn. Allemaal om terug te komen bij jezelf. Om de maskers, de waan van de dag, de rollen die je moet spelen van je af te gooien en terug te komen bij dat waar het werkelijk om gaat. Wat voor naam je er ook aan geeft. Liefde vind ik er een goede naam voor.

Ik heb  gehuild bij het zien van deze film. Zo mooi om te zien dat mensen tot zichzelf komen. Kwetsbaar durven zijn. Een van de volgers vliegt Vikram om de hals nadat hij zich heeft laten zien als zichzelf. Ze vertelt in een interview (nog voordat ze weet dat Kumaré nep is) dat haar liefde voor haar Goeroe vooral betekent dat zij dus kennelijk tot veel liefde in staat is.

Vikram is ook geen Sacha Baron Cohen alias Borat. Hij is er niet op uit om te laten zien dat zijn volgers dom zijn.  Hij is er zelfs niet op uit om goeroes aan de schandpaal te nagelen. Hij wil laten zien dat geen enkele Goeroe de enige weg is. Hij heeft ondanks al zijn neprituelen zijn volgers ook echt iets willen leren.

Dit is in ieder geval de les die ik er uit haal:

Je hebt soms een zetje nodig om bij jezelf te komen. Dat kan met een ritueel, alleen of met een groep. (Ik heb in een dansweekend iets ervaren dat bijzonder was) Dat kan door ge-inspireerd te worden door het verhaal van iemand. Dat kan door naar een bootcamp te gaan.

Niemand heeft het alleenrecht op de waarheid.

Elke leraar/goeroe is er alleen voor jou naar jezelf te wijzen.  

Hoe eerder je ze los kunt laten, hoe beter.

 

Dit gaat ook op voor alle social media experts en business coaches. Gebruik ze. Maar wordt niet gebruikt.

zie ook deze levensles.

@speelsekunst  vroeg:

Wie wil even testen of het lukt om een kaart te trekken? speelsekunst.nl/gratis-kaart-t…

— Ina Wuite (@SpeelseKunst) January 15, 2013

Ik deed dat en trok deze kaart.

Dus hier komen ze:

Heimeloos verlangen

Toch!

Doelgericht drentelen

Pralinépaniek

Terug naar het eind

Meetlat voor de ziel

Of dit nou titels zijn voor kunstwerken of blogs, daar ben ik nog niet helemaal zeker van.

Leuk om te doen Ina, bedankt. Als ik een keer een kwast pak laat ik het je het resultaat zien.

Bloggers. Als je inspiratie op wil doen:

 

http://www.speelsekunst.nl/trek-een-kaart/

Bizar is het.

Teksten schrijven voor theater. Teksten die ik straks ga uitspreken. Of niet, omdat ik nog ga schrappen. Maar toch vreemd dat ik nu zinnen schrijf die ik straks ga uitspreken alsof ik ze ter plekke verzin.

Nu doe ik dat ook. Tegen jou praten terwijl jij er nog niet bij bent. Maar toch is dat anders. En trouwens, jij bent er altijd bij als ik schrijf.

Ik krijg de neiging om daar mee te gaan spelen. Zoals ik ook op mijn blog wel eens doe.

Nee meer vertel ik niet. Want hoewel ik denk dat al mijn aanloopgeschrijf nog gaat sneuvelen, is er een kans dat er toch wat van overblijft.  En jij komt straks kijken, natuurlijk. Daarom ga ik het nu niet verpesten met dingen weg geven.

Oh, voor ik het vergeet. Goed nieuws. De zaal met 24 stoelen die mij aangeboden werd is niet meer beschikbaar. Het pand staat op de nominatie om gesloopt te worden. Nu op zoek naar een zaal,waar meer publiek in kan.

Ja, ik weet het. Dit klinkt heel erg ondankbaar. En dat ben ik niet. Ik ben heel erg dankbaar met dat aanbod. Het heeft mij geholpen om verder te denken. Maar de sloop van dat gebouw geeft mij nu weer een zetje: groter durven denken.

Toch.

Ik doe het toch: meer vertellen.

Ik denk dat ik in mijn blog vast wat dingen laat doorsijpelen. Zodat het straks een geheel wordt. Mijn blog en mijn theater.

 

>>wordt vervolgd >>

kijk hier voor alle stukken over theater maken

Welk boek heeft in je vroegste jeugd de meeste indruk op je gemaakt?

vraagt @petepel op zijn blog.

Brief voor de Koning, van Tonke Dragt, is mijn antwoord. Mijn eigen Lord of the Rings, toen ik daar nog te jong voor was, want ook hier staat een queeste centraal. Voorgelezen door mijn moeder, en later nog eens door mijn meester van de 5e klas (dat is groep 7).

De hoofdpersoon Tiuri breekt de gelofte van de avondwake vlak voor zijn ridderslag om gehoor te geven aan de oproep van iemand in nood.

En dat is mij mijn leven bijgebleven. Dat het er om gaat iets goeds te doen. Dat je de verantwoordelijkheid neemt om bestaande regels en gewoonten aan de kant te schuiven om dat te doen wat je hart je in geeft. Dat er vele drempels zijn te nemen. Dat je onderweg dierbare vriendschappen aan gaat. Dat je de vijand in al zijn vormen tegen komt en overwint.

Aan het eind van het boek lijk het er even op dat Tiuri niet tot Ridder geslagen zal worden.
“Dat is de consequentie van je keuze”, zegt de koning hem.
Tiuri verbijt zijn teleurstelling, en zegt dat hij toch geen spijt heeft. Hij voelt dat ook echt zo. Dat vond ik zo mooi. Trouw tot in de teleurstelling. Door die aanvankelijke teleurstelling heen de waarde kunnen zien van je keuzes.

Noem me een romanticus, maar zo wil ik mijn leven zien.

Het kan heel goed zijn dat wat ik nu ga schrijven niet klopt.

Daarom schrijf ik het. Omdat ik benieuwd ben wat ik er van vind, als ik het lees.

Gisteren liet ik iets los. Iets dat niet goed voelde. Ik heb me er lang aan vast geklampt. Niet alleen omdat het moest en kon. Maar ook omdat mijn ik mijn ongemakkelijkheid erover een verkeerd etiket gaf.

“Dat is goed, je ongemakkelijk voelen!”, riep ik stoer tegen mezelf: “Dan ben je uit je comfortzone. Dan leer je!”

Nu ik losgelaten heb, voel ik me krachtig. Is dat omdat ik me verschans in mijn comfortzone? Misschien. Maar zo voelt het niet. Mijn intuïtie zegt me dat het goed is dat ik het los heb gelaten. Omdat het niet klopte. Het was te geforceerd.

Ik zeg niet dat ik niks moet doen waarbij ik me ongemakkelijk voel. Reken maar dat ik me ongemakkelijk voel, straks op het podium. Reken maar dat ik me ongemakkelijk voel als ik dat ga verkopen. Ik ben er al mee begonnen, en dat voelt al vreemd.

Ik doe dit jaar reuzestappen buiten mijn comfortzone. En toch voelt het op de een of andere manier comfortabel. Gewoon omdat het klopt.

Daarom denk ik dat je die twee niet moet verwarren.

Je ongemakkelijk voelen omdat je iets nieuws uitprobeert.
of
Je ongemakkelijk voelen omdat het niet klopt.

 

Het verschil?

Tja.

Ik zie het nu pas, en nu snap ik niet dat ik het niet eerder zag.

Je hebt het pas door als je het door hebt. Zoiets.

Als je weg snijdt
wat eigenlijk
allemaal
ook nog
zou moeten
of
zou kunnen,
is dat wat overblijft:
Pure kracht.

Gisteren heb ik losgelaten dat ik nog iets wil met bedrijven leren om opener te zijn.
Ik vind dat dat moet.
Ik vind dat dat kan.
Ik vind dat ook dat ik dat kan.
Ik denk zelfs dat ik daar heel goed in ben.
Ik vind dat ook erg leuk om te doen.
Ik heb alleen geen zin om bedrijven te overtuigen dat ze dat moeten doen.
Als die noodzaak niet van binnenuit komt, hebben ze er toch niks aan.
Dus als ze komen zijn ze welkom.
Ik ga ze niet op zoeken.
Want intussen heb ik iets leukers om te doen.
Ik ga me helemaal richten op het schrijven, en spelen van mijn theatershow.

Met dank aan @HelenSoler voor het laatste zetje.