hoe een oplichter de waarheid spreekt

 

Ik geloof in god. Hoe je hem of haar (of zelfs het) ook wil noemen. Boedah, Allah, het leven, liefde, geef het maar een naam. Of niet. In de bijbel zegt god tegen Mozes (die het precies wil weten): “ik ben die ik ben”. Een naam geven kan ook afleiden van de essentie.

Het zijn allemaal verschillende manieren om het onnoembare te benoemen. Om er contact mee te krijgen.

Ik denk dat je als heiden daar ook contact mee hebt. Als je overweldigd wordt door natuur, of door kunst. Of je noemt het inspiratie. Ik ben dus niet zo anders dan Marcel van Driel. Niet in essentie. Alleen in de manier waarop we met die essentie om gaan. Misschien zelfs alleen in de naam die we er aan geven.

Ik wilde dat mensen ophielden te beweren dat de ene manier beter is dan de andere. Dat is niet zo. Heiden zijn is ook een mooie manier van geloven. Geloven in jezelf.

Iedereen heeft zijn eigen weg. Elke weg is goed. Nee, dat laatste is flauwekul. Goed of fout zijn termen die nergens op slaan als je het hebt over de weg. Er is gewoon helemaal geen andere weg dan je eigen weg. 

Ik zag deze documentaire:

kumare

 

Je kunt hem hier bekijken.

Vikram Gandhi verkleedt zich als profeet Kumaré, verzint een aantal rituelen en krijgt volgers.

Zij die denken dat dit een goede grap is, zij die lachen om mensen die helemaal op gaan in nep rituelen, zij die denken dat dit een bewijs is van de goedgelovigheid van mensen hebben het niet begrepen.

De volgers in deze documentaire zijn geen goedgelovige sukkels. Het zijn mensen die iets of iemand aangrijpen om weer in zichzelf te kunnen geloven.

De les is niet dat je niet goedgelovig moet zijn. De les is dat iedereen alles in zichzelf heeft om gelukkig te zijn. De les is dat je nooit de macht aan een goeroe moet geven.

Tien van de veertien volgers hebben deze les begrepen. Zij waren niet gedesillusioneerd toen Kumaré onthulde dat hij geen echte profeet was. Ze waren blij dat Kumaré/Vikram hen geholpen had om de kracht in zichzelf terug te vinden. Van die andere vier weet ik het niet. Mijn vermoeden is dat zij kennelijk nog steeds iemand buiten zichzelf nodig hadden om ze te vertellen wie ze zijn, om zich aan op te trekken. Je genaait voelen is ook iets dat je jezelf aan doet.

Dat is waar godsdienst voor is, denk ik. Rituelen, verhalen, samenzijn. Allemaal om terug te komen bij jezelf. Om de maskers, de waan van de dag, de rollen die je moet spelen van je af te gooien en terug te komen bij dat waar het werkelijk om gaat. Wat voor naam je er ook aan geeft. Liefde vind ik er een goede naam voor.

Ik heb  gehuild bij het zien van deze film. Zo mooi om te zien dat mensen tot zichzelf komen. Kwetsbaar durven zijn. Een van de volgers vliegt Vikram om de hals nadat hij zich heeft laten zien als zichzelf. Ze vertelt in een interview (nog voordat ze weet dat Kumaré nep is) dat haar liefde voor haar Goeroe vooral betekent dat zij dus kennelijk tot veel liefde in staat is.

Vikram is ook geen Sacha Baron Cohen alias Borat. Hij is er niet op uit om te laten zien dat zijn volgers dom zijn.  Hij is er zelfs niet op uit om goeroes aan de schandpaal te nagelen. Hij wil laten zien dat geen enkele Goeroe de enige weg is. Hij heeft ondanks al zijn neprituelen zijn volgers ook echt iets willen leren.

Dit is in ieder geval de les die ik er uit haal:

Je hebt soms een zetje nodig om bij jezelf te komen. Dat kan met een ritueel, alleen of met een groep. (Ik heb in een dansweekend iets ervaren dat bijzonder was) Dat kan door ge-inspireerd te worden door het verhaal van iemand. Dat kan door naar een bootcamp te gaan.

Niemand heeft het alleenrecht op de waarheid.

Elke leraar/goeroe is er alleen voor jou naar jezelf te wijzen.  

Hoe eerder je ze los kunt laten, hoe beter.

 

Dit gaat ook op voor alle social media experts en business coaches. Gebruik ze. Maar wordt niet gebruikt.

zie ook deze levensles.

13 thoughts on “hoe een oplichter de waarheid spreekt”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

CommentLuv badge