Vroeger

toen WP nog WordPrefect betekende . .

Hah! Toen was je als tekstverwerker een halve programmeur. Dat onderwaterscherm was ingewikkelder dan dat HTML van nu.

toen een SD kaart nog een filmrolletje was . .

Hah! Toen moest je nog nadenken voor je een foto nam. Verstand van belichting hebben en zo.

toen je nog programmeerde in Kobol en Fortran . .

Hah!  Toen moest je nog rekening houden met geheugen en computertijd. Je moest zuinig programmeren, lean and mean. Dat was pas puzzelen.

toen er nog maar en paar mensen blogden . .

Hah! Toen kende je iedereen. Er heerste een bijzondere sfeer. We lazen elkaars blog, en waren pioniers. Niks geen commercieel gedoe.

Herken je dat?

Weet je dat jij met zulke sentimenten jezelf van pionier in één klap tot ouwe lul bombardeert?

Vroeger toen het zo moeilijk en ingewikkeld was. Niet voor watjes.

Als nieuwkomer krijg je het overal te horen:

Twitter is te druk en oppervlakkig geworden.

Sinds Instagram op Android verscheen is de lol er af.

Ik zat al op  Pinterest   toen niemand er nog van gehoord had!

Kom op hee!

Move on, of verwelkom de nieuwelingen.

Maar stop met zeuren.

Zitten op een trap

zo veel mooier dan klimmen.

Die luxe:  ik hoef nu even nergens heen.

Zitten op een trap

is kijken naar de wereld.

Je komt niet ver

als je niet kunt

zitten op een trap. 

Op deze plek, eind vorige eeuw.. 

..speelt het volgende verhaal zich af.

______________________________________________________________________________________________________

 

hier is de link naar youtube
_______________________________________________________________________________________________________

Dit is de historische achtergrond van het verhaal.

En dit is de molen. (En hier de website waar ik hem van heb)

Op die site staat dat Frederik de Groote ruzie had met een molenaar. Dat kan ik niet vinden. Wat ik wel vind is een heel verhaal waarin Frederik De Groote probeert een fontein te realiseren, waarbij het water in een spaarbekken gepomp moet worden met een molen. Diverse “would-be”  ingenieurs maken daar een potje van. En Frederik blijft er verrassend nuchter onder. 

Als je dat wil lezen: download de PDF hier. 

En hier kun je op Google Maps zien waar je het kunt vinden. 

En dan mijn Pinterest pagina, nog meer illustraties bij het verhaal. 

PSAH!

riep iemand, als reactie op deze post.

Ik schreef dat ik complimentjes op twitter prima vond. Dat er misschien wel zelfverheerlijking mee kon spelen, maar dat ik daar niet over kon oordelen.

Daar geloof ik niks van! Dat jij niet oordeelt.

Je houd je op die manier mooi op de vlakte.

Is dat zo?

Natuurlijk denk ik wel eens; “Moet dat nou?” als ik er een paar heen en weer zie schieten.

Maar ik roep mezelf een halt toe.

ik maak liever geen fout van de eerste soort

Dat leerde ik bij statistiek.

Daar bouw je een veiligheidsmarge in.

Liever iets niet kunnen aantonen dat er wel is (fout van de tweede soort), dan iets wél aan tonen dat er niet is (fout van de eerste soort).

Lees nog maar een keer, ik wacht wel even

En wat weet ik nou helemaal van die mensen op twitter?

Ik ga er dus van uit dat mensen het menen. Klaar.

Ja, dat kan ik.

Echt.

Als ik dat niet doe, beknot ik mezelf in het geven van complimenten.

Dat is pas BAH!

Dat zure argwanende.

Dáár heb ik nou wel een hekel aan.

Ja.

Die ben ik.

perfectionistisch soms. chaooT altijd.

De perfectionistische chaoot is bang voor structuur.

Want die slaat alles dood. (denk ik dan, hè?)

Die mooie gedachte, die rond je hoofd vlindert, is weg als je hem probeert te vangen.

Het is perfect in dat ene moment.

En dat moment kun je niet afdwingen.

Je kunt het benaderen, heel voorzichtig.

Woorden proeven.

Ruimte geven, vorm geven.

Nee, niet vorm geven.

Vorm vinden.

Buiten de lijntjes.

Het laat zich niet passen, indelen.

Maar het moet wel precies het juiste zijn.

Dit hier is niet goed genoeg. Het hangt nog . . is niet gedaald.

Maar hé. Ik zei: “soms”

Dus druk ik toch maar op “Publish”  straks, want ik had een antwoord beloofd, en ik kan niet altijd perfectionistisch zijn, dus dat laat ik nu maar los.

Dit is een antwoord op dit blog. 

en het is ook nog eens een WOT

Stop met lezen.

Sluit je browser, en ga iets anders doen.

Het zou mooi zijn als je dat meteen gedaan had, maar ja. Je bent dit nog aan het lezen, dus zo alert ben je niet.

Of wil je niet slaafs doen wat ik zeg? In dat geval: hoe weet je dat het geen truuk is om je aandacht juist vast te houden?

Zo, nu heb ik je klem. Want wat je nu ook kiest, het lijkt alsof ik die keuze heb beïnvloed. En ook al zeg je tegen jezelf van niet, het blijft toch hangen, dat gevoel. Net als de geur van hondepoep, nadat je zeker weet dat alles al lang schoon is.

Je bent er nog. Je kunt nog steeds stoppen hoor. Ja ik weet het. We zijn bijna klaar. Je kun nu net zo goed nog even blijven hangen. Wie weet heb ik een mooie uitsmijter, en is je tijd niet helemaal voor niets geweest.

Als je hier nog bent, kunnen er twee dingen aan de hand zijn:

1. Je vertrouwt mij. Je vind dat ik goede stukken schrijf en bent benieuwd waar dit heen gaat.

Bedankt. Ik zal je vertrouwen niet beschamen. Maar deze boodschap is niet voor jou. (tenzij je ook iets hebt van nummer twee. Lees dan ook daar nog even) Ik zal zo’n truuk als dit niet te vaak doen. Dat beloof ik.

2. Je bent hier nog omdat jij er zo een bent die zich laat vangen door webteksten.

En dit hier is niet eens zo’n hele goede. Dus kun je nagaan.

Weet je dan niet dat die teksten psychologisch in elkaar zijn geknusteld om je ongemerkt mee te nemen? Met op de juiste momenten een Wow!, een Hee!, of een Goh?

Allemaal willen ze iets van jou. Hoe kun jij nou tot jezelf komen als je je dagelijks mee laat voeren door alles waar jij op klikt?

En nog steeds lees je verder. Wacht je op een mooi advies? een one-liner van onder de 140 tekens, zodat ie retweetbaar is?

Nou, als jij het niet doet dan d