Van ouderwets zien naar nieuwerwets zien.

Of hoe je meer kunt genieten van het leven. 

Ouderwets heeft voor mij in dit verband twee betekenissen:

 1. niet goed kijken, aan dingen voorbij gaan zonder ze echt op te nemen

2.  binnen mijn referentiekaders blijven, mooi vinden wat in mijn “dit is mooi” plaatje past.

Om maar meteen met dat laatste te beginnen (en dan komt automatisch die eerste er bij, want ze staan niet los van elkaar)

Neem nu dit:

Dit vond ik vroeger het toppunt van lelijkheid:

 

 

Braak liggend veldje + Flats  BAH!

Maar als ik beter kijk naar die flats, zijn ze niet zo saai als ik dacht.

 

Het woord lijnenspel vind ik vreselijk, maar ja, welk ander woord gebruik ik om duidelijk te maken wat hier toch leuk aan is?

En met deze ogen kijk ik naar de flats waar ik langs kom.

En dan krijg je dit:

 

 

 

 

En dat kan met alles.

Wan gisteren begon de dag met zwaar weer. Somber, koud grijs.

Maar als je goed kijkt is zo’n donkere wolk erg indrukwekkend.

Doe het nu zelf eens.

Zet je vooroordelen eens opzij bij de vorige foto:

Onscherp, saai, somber, dat landschap zie ik altijd al vanuit de trein. 

Kijk eens naar die wolk, die grens van regen.  Kijk eens naar het gras, waarvan het groen intenser wordt tussen dat dreigende blauw van lucht en sloot.

Nog eentje dan, nog moeilijker, want ‘lelijker’.

Als huiswerk. Ik zeg niets meer, zelf kijken:

 

 

of zo:

Geen popconcerten meer voor mij.

Niet lekker een muziekje aan staan.

Moois horen is voor mij een contradictio in terminis geworden.

Wat er nog binnen komt is hooguit functioneel, grappig misschien, maar mooi? Nee.

En toch wil ik af en toe iets moois.

Moois zien, in dit geval.

Ik ga morgen naar deze tentoonstelling als het lukt:

 

Het liefst zou ik dan de catalogus mee nemen naar huis, maar die dingen zijn zo duur!

In plaats daarvan onderga ik straks de kunst van het moment.

Het zien bewaren in mijn hart.

 

dit is een WOT (zie hier wat dat is) 

Surfles 1977

Ik sta op de plank. Bibs naar achteren.

“Zo vind je nooit je evenwicht.”, zegt de klasgenoot die mij les geeft.

Wat je moet doen is een paar keer expres achterover vallen.”

En verdomd, het werkt. De grens vinden door er over heen te gaan.

 

Ik heb er een gevonden.

Ik had alleen niet door dat ik het expres deed, en daardoor schrok ik nog al.

Ik had ook geen surfpak aan, en sta nu nat en trillend op de kant.

Er kleeft nog slijk aan me. Oude minderwaardigheidsgevoelens zijn losgemaakt.
 

Ik kan nu wel heel stoer roepen dat ik wist dat dit een keer moest gebeuren.

Ik kan nu wel stoer roepen dat ik keihard aan het leren ben.

 

Maar leren doet eerst auw! en dan pas wauw!

 

Ik ben tijdeljk gesloten.

dit blog gaat door hoor,

maar er zullen wat vaker pauzemuziekjes klinken.

Zelfgemaakte, en iets moois, daar doe ik mijn best voor.

Er is werk in uitvoering.

bijzonder soort werk.

Raar eigenlijk:

ver-werken is heel dichtbij.

te dichtbij voor hier

En daarnaast het gewone werk.

 

Lieve Jacob Jan,

 

Wat losse dingen over je blog van gisteren:

 

Weet je nog dat je ooit schreef over doorgaan en niet stoppen? Dit is zo’n moment.

 

Ga niet in een romantische bui je baan opzeggen. Je bent kostwinner. Lees dit terug als je neigingen krijgt.

 

Blijf werken aan je droom. Dan maar een tandje harder, en wat minder TV kijken.  Maak de uren, wordt beter.

 

Durf hulp te vragen.  En maak gebruik van de hulp die je nu al krijgt. Maak een lijst met vragen en stel die dan. Je weet wel aan wie.

 

En inderdaad: dit is leren staan. Je bent geen Walter Mitty. Een droom waar maken is iets anders dan een droom dromen.

 

Dat is wat ze bedoelen met “uit je comfortzone gaan”. Je gaat nu dingen doen die je doodeng vindt. Tip: geniet er ook een beetje van. Er zijn mensen die veel geld betalen voor zo’n kick.

 

De kern van wat jij zo eng vindt is:

Durf te vragen om de opdracht. Zelfs verkopers zijn daar bang voor, dus niet gek dat je daar tegen aan hikt. Dit geldt zowel voor baan als voor blog. Die opdracht in je baan die jij niet wil, is jobhunting. En dat is niet alleen omdat je niet kunt bellen. Ook daar durf je niet te vragen. Dus ga lekker aan de slag en ga het leren.

 

P.S.

Je was boos op je werkgever.  Je kreeg te horen dat je op inhoud fantastisch was, maar jammer genoeg commercieel niet handig. Je bent boos dat de opdrachten die nu voor je binnen gehaald gaan worden niet gericht zijn op die inhoud. Je bent boos omdat jouw talent niet goed benut wordt. Als jij anders wil, zul je toch zelf die commercie in de vingers moeten krijgen. Je kunt je talenten niet eens binnen je eigen organisatie verkopen. Stop met zeuren en doe daar wat aan.

 

 

Nijmegen, stad van geschiedenis. Op het moment dat ik dit blog maak, bruist Nijmegen van het “Gebroeders van Limburg festival”. Dat zijn de middeleeuwen, die herdacht worden. Dit verhaal is nog weer wat ouder.

 

Begin deze eeuw werd in Nijmegen een Romeinse scherf gevonden, met dit teken:

 

Het schaaltje was uit 200 na Chr.  Honderd jaar te vroeg. Want Christenen werden toen nog vervolgd door de Romeinen.

Pas honderd jaar erkende keizer Constantijn dankzij dit teken het christendom. En kort daarna werd het zelfs de staatsgodsdienst.

Constantijn had een visioen waarin hij het Chi-Ro  teken zag. In dit teken zukt gij overwinnen. Constantijn won van zijn rivaal in de strijd om het Romeinse rijk. En als dank heeft hij de christenen erkent.

hier een site waar geprobeerd wordt te verklaren wat Constantij nu echt gezien heeft

En hier staat het verhaal van de vondst van de scherf. 

 

En dit is mijn verhaal

de link naar youtube (voor als het ‘embedden’ niet werkt op je mobiel)

 

 

Hier zijn de kelders waar het schaalte gevonden werd.

 

En dit is de pinterest pagina

 

hier staan alle drie verhalen

Ik werkte op het UWV werkplein, en kreeg een bijzondere klant.

Een man in gescheurde, vieze kleren. Z’n hopeloos geval.

Ik begon zoals ik bij elke klant begon. Ik vroeg wie hij was en wat hij wilde.

Hij vertelde dat hij een engel was.

‘Ik ben een engel met een speciale opdracht van God. Ik ben onderweg mijn vleugels kwijtgeraakt. En toen ben ik gevallen en heb mijn kleren gescheurd. Ik ben een groot deel van mijn geheugen kwijt, en ik weet mijn opdracht niet meer. Maar het ergste van alles is dat ik zichtbaar ben.’

Help, dacht ik, maar ik besloot nog even toch even door te vragen:

‘waarom is het zo erg dat je zichtbaar bent?’

‘Nou, als ik onzichtbaar ben, zien ze niet wat ik niet ben’.

Ik deed nog even moeite om dat te ontrafelen, maar besloot dat ik daar niks mee op schoot.

Ik moest een beroep in het systeem zetten, dus vroeg ik naar wat wilde en kon. Het enige dat ik er uit kreeg is dat hij een reddende engel wilde zijn. En dat zijn enige probleem is dat hij zijn opdracht is vergeten.

Of ik hem daarmee wilde helpen.

De komende afspraken met deze man waren een verzoeking. Ik kon hem met de beste wil van de wereld niet overtuigen dat hij zich eerst eens moest opknappen en dat hij dan maar eens een cursus werk zoeken met social media moest volgen. Hij had al die tijd naar mijn computer gekeken alsof hij er nooit een had gezien.

Hij bleef er bij dat hij anderen wilde helpen.

Zucht. Hij kon zichzelf niet eens helpen.

Na vele gesprekken gebeurde het. Misschien was het laat en was ik moe. Misschien is dat de verklaring.

Ten einde raad vroeg ik nog eens: wie ben je nu echt? De man vroeg: “Wil je dat echt weten?” Ja, zei ik. En op dat moment meende ik het ook.

Toen drong het pas langzaam tot me door. Hij had het al die tijd gezegd. Misschien was hij wel écht een. . .

Ik keek nog eens naar de man. Hij glimlachte naar mij en werd langzaam maar zeker doorzichtig. De glimlach verdween als laatste, tenminste die glimlach was het laatste wat ik me herinnerde. Hij zei nog: “dankjewel”, en was verdwenen.

In de hemel in het paradijs, kwam de engel weer terug. Zijn vleugels waren ook weer heel. Maar nog steeds wist hij niet wat zijn opdracht was. Dat was dus het eerste wat hij vroeg. Het antwoord was: “Je opdracht was om iemand te leren om in anderen te geloven.”

 

Dit schreef ik in 1998. Het UWV-werkplein heette toen nog arbeidsbureau.  (en nee social media bestond nog niet. een cursus “Word”  was toen het modewoord, en de sleutel tot alle banen.)

Lieve Sacha,

We verschillen zo veel, dat we ons af en toe vertwijfeld afvragen: wat moeten we met elkaar?
Juist daarom kan ik van je leren
Juist daarom vind ik dat zo moeilijk

Ik bots mijn dromen aan jouw nuchterheid.
Ik zoek op plekken die volgens jou niet eens bestaan, en wat ik daar vind kan ik niet delen.
En de pijn daarvan sluit langzaamaan mijn hart,
als ik niet op let.

Oplettend open ik mijn hart voor jou.

Zoek naar wat jij in mij verloren hebt.
Om het terug te kunnen geven.

Leren van jou.
Jouw aandacht voor het aardse, jouw groene vingers, jouw tuin waarin ik geniet. Weet ik dat ik in je liefde zit?
Jouw aandacht voor het aardse huis waarin wij wonen, waarin ik veel te veel te veel te kort schiet,
mijn gedachten ergens anders dan bij de rommel waar ik behendig overheen stap.

Ik wil van je leren, de aandacht voor het aardse, alledaagse, voor het geworteld zijn.
Ik wil van je leren. de zorg die jij in alles stopt.
Ik leer al van je.
Ik leer van je om kalm te blijven, als de paniek mij om het hart slaat.
Ik leer van je om te zijn, met een punt erachter.
Jij, mijn anker, mijn voorbeeld.
Zodat ik ook anker kan zijn.

Lieve Sacha,

weet ik wel hoeveel ik van je hou?

 

Gevaarlijke gronden, ga ik betreden.

Ga met me mee, stap voor stap. Geen slagen om de arm, wel nuance. Goed voelen voordat je je voeten neer zet.

In de verte zie je hem staan.

Het billboard met de leus:

minder LUST en meer GEVOEL

Laten we voorzichtig dichter bij komen. Als een Prezi zal dat billboard de kleine lettertjes te voorschijn toveren. De nuances.

Ik ben niet zo blij met de expliciete manier waarop wij in het westen onze lusten exploiteren. 

Daar mag van mij best meer rem op.

We mogen best wat kuiser zijn. Wat minder aandacht voor het bevredigen voor onze lusten. Want lusten zijn korte-termijn verlangens. Vluchtig.

Niet iets om te ontkennen, of om je voor te schamen ..

..maar ook niet iets om te exploiteren.

Daarin ben ik het eens met de SGP en met de Moslims.

En hoeven we het hier alsjeblieft niet te hebben over wat daar allemaal fout aan is? Aan de SGP en aan de Islam?

Dat geloof ik wel. 

Dat daar een heleboel verkeerde redenen tussen zitten.

En hypocrisie

want dat gevoel blijft daar ook vaak op slot, weet ik 

doen we een andere keer

 Ik wil het nu alleen even hebben over de kern, mag dat?

Wat meer terughoudendheid dus. 

En nee, alsjeblieft niet door het verbieden van sexblaadjes en het dragen van boerka’s. 

Mooie sex is niet lelijk.

Maar er is wel heel veel lelijks in het rijk der lusten.

Dat mag voor mij wat minder expliciet. Dat mag achter de voordeur blijven.

 

en andersom:

Laten we wat explicieter zijn in het tonen van ozne gevoelens.

Gek genoeg zijn we daar met zijn allen heel preuts in.

Waarom is dat?

Omdat we daar echt kwetsbaar zijn? 

Als we dat blijven verstoppen, zullen we nooit onze échte behoeften bevredigen.

En blijven we achter onze lusten aan lopen. (Oh, gadgets, mooie auto’s, ook allemaal lust) 

We laten ons op deze manier keurig als junkies manipuleren door de handelaars in lust.

 

Dat kan anders.

Niet met wetten en bepalingen.

Gewoon door zelf kwetsbaarder te durven zijn, en anderen de ruimte te geven om dat ook te zijn. Niet meteen willen afrekenen.

Geef ons de tijd en de ruimte.

 

dit is een #WOT

 

PS

 

even voor de duidelijkheid:

wel  de expliciteit van “Spuiten en Slikken”

maar niet die van : “Oh Oh Cherso”