Categorie: Uncategorized

Het blog is als de weg.

Sommigen bewandelen die met het doel voor ogen.

Anderen houden van het wandelen zelf.

Zij die starten met dat doel, ontdekken vaak hoe mooi het is onderweg. Ze gaan van de weg houden, en kiezen niet meer voor de snelste, maar wel voor de mooiste weg. (Of de beste).

Zij die zijn gaan wandelen voor hun plezier, ontdekken vaak dat die weg ze op prachtige plekken brengt. Plekken waar ze niet eens van durfden te dromen.

En sommigen beginnen met dat doel, en hebben geen oog voor wat ze onderweg tegen komen. Ze turen op de kaart. Kijken naar richtingaanwijzers. En geschrokken van hoe ver nog, zetten ze de pas er in. of ze proberen een stuk af te steken. Dat zijn de mensen die het bloggen niet begrepen hebben.

woorden

antwoorden

verantwoordelijk

Laat dat laatste nou niks met ‘woorden’ te maken hebben,

maar met ‘daden’.

 

Het heeft niets met ‘moeten’ te maken,

maar met ‘willen’.

 

Het heeft ook niets met ‘schuld’ te maken,

maar met ‘geloven in’.

 

Het heeft niets met ‘zekerheid’ te maken,

maar met ‘blijven zoeken’.

 

Het heeft niets met anderen te maken,

maar met jezelf.

Stadswandeling met de ogen van een provinciaal.

Die aparte hoogbouw in Zuid had mijn aandacht al getrokken, toen ik vorige week in het AMC moest zijn.

Ik heb het nagezocht. Die ene heet “The Rock”. Glas beneden, en inderdaad een rotsachtige bovenkant.

 

Het OZW gebouw van de Vrije Universtiteit. De afronding, de kleur, de glinstering. Genoeg om mijn hoofd voor om te draaien, en stil te staan. Ook nagezocht, hoe dat gebouw dan heet. En dan blijkt dat twitter sneller én vollediger is dan een rondje googelen:

@jjvoerman Het gebouw op de tweede foto heet ‘De rode pieper’. Past wel bij de schooltuintjes.

— Annelize van Dijk (@annelize) September 8, 2012

 

 

En dan dat braakliggende veldje. Daar gebeurt iets. Dat zijn tuintjes.

 

Er is zelfs een schooltuin. Een klas krijgt uitleg.

 

En dan mijn dochter van het station halen. Kijken met zijn tweeën is altijd +1.

Van station zuid naar het Vondelpark lopen.

Mooie wijk.

Veel architektuur van de Amterdamse school. Daar houd ik van. Mooie steen. En altijd speciale aandacht vor randjes, hoekjes.

Grappige extra’s.

Alsof je bij een vergadering (= serieus = de functionaliteit van het gebouw),  droedels maakt tussen de aantekeningen door met sierlijke krullen.

De muur die niet aaneengesloten is. De sierlijke bocht in de muur van de trap.

 

Zelfs een Amsterdamse school in Amsterdamse school:

 

 

Amsterdams Lyceum. Thuis even googelen. Remco Campert heeft daar op school gezeten. En de architekt is Baanders, die inderdaad een belangrijke rol speelde in de Amsterdamse School. Ook het blauwe theehuis in het Vondelprak is van hem.

Dat Vondelpark.

Wat is dat mooi. Ik zou kind willen zijn. En dat worden we ook een beetje:

 

Prachtige gebouwen in en om het Vondelpark. (We roepen steeds naar elkaar: “Tjee! je zult hier wonen!)

Het gebouw van de Amterdamse Huishoudschool:

Leuk! Daar heb ik mijn eerste kookboek van ! Gekregen toen ik op kamers ging wonen.

 

In de buurt van het Leidsche plein gegeten. Warme lunch. Doe ik nooit. Dus het vakantiegevoel is nu helemaal compleet.

Voor onze neus een schouwspel, want er staat een bestelbusje midden op straat, en de eigenaar is in geen velden of wegen te bekennen. Iedereen blijft er verbazingwekkend kalm onder. Andere leveranciers, die niet verder kunnen, besluiten ter plekke dat ze dan maar iets verder moeten lopen.  Zelfs de bestuurders van personenauto’s die nu nergens meer heen kunnen blijven  kalm. Het hoort er bij vermoed ik.

Het Van Gogh museum geloven jullie wel, denk ik. Het was mooi. Heel mooi.

Voor we in de trein stappen een kopje koffie op de spiegelgracht.

Mooie geveltjes als je omhoog kijkt.

 

En bedrijven waarvan ik als provinciaal denk: “Oh, gut ja, die moeten er ook zijn, natuurlijk.” Nooit bij stil gestaan, een castingbureau:

 

 

En op een station vol enthousiaste Turkse supporters onderweg naar de voetbalwedstrijd wachten we voldaan, en intens tevreden op de trein naar huis.

 

Je bent vegetariër.

Of, als je het wat minder nauw neemt, ben je gewoon een vleeseter.

Als je het nóg wat minder nauw neemt, ben je een mensenmens.

Of worden we dat straks gewoon allemaal?

 

Dit is een WOT

Mijn dochter baalt.

Van haar wiskunde huiswerk.

En ik geef haar geen ongelijk.

Ze heeft een methode die niet lekker aan sluit  op de manier waarop zij leert.

De Wageningse methode. Prachtig bedacht. Stap voor stap wordt de nieuwe stof geïntroduceerd met verhaaltjes, zodat leerlingen zelf ontdekken hoe het zit. Niet dom toepassen, maar begrip.

Probleem is dat deze methode nog al dwingend voor schrijft hoe dat ontdekken dan gaat. Erg veel kleine stapjes, waarvan pas op het eind van het hoofdstuk de samenhang duidelijk wordt.

Methodes zijn te dwingend.

In de korte tijd dat ik leraar was, had ik daar last van.

Als ouder heb ik daar opnieuw last van.

Ik kan mijn kinderen niet snel even een antwoord geven, als ze een vraag hebben. Want het antwoord is niet genoeg. Het moet ook nog eens op de manier die de methode aangeeft. Dus als ik een andere manier heb om dezelfde som op te lossen, hebben mijn kinderen daar niks aan. Dat brengt ze alleen maar in verwarring.

Slaven van de methode worden ze, die middelbare schoolkinderen.

Dat komt omdat methodes zichzelf zo belangrijk vinden. En daarmee maken ze zichzelf van middel tot doel.

Bewondering heb ik voor leraren die daar soepel mee om kunnen gaan.

Jammer genoeg kunnen ze dat niet allemaal.

Dus volgen mijn kinderen slaafs de methode, omdat ze anders een kruisje krijgen bij “huiswerk niet af”. Ook zo’n middel dat tot doel is verworden.

Mijn dochter is intussen weer blij. 

Ik ga er de komende periode naast zitten. Ga me inlezen op de methode, en kijk of ik haar op weg kan helpen. 

En ik vind dat best gezellig.

Wat ik zo mooi vind aan het elke dag bloggen is de aandacht voor wat er hier en nu is.

Hier en nu is spannend.

Bijna iedereen loopt daar hard voor weg. Over gevoelens praten, willen we wel, maar dan graag over toen, of iemand anders. Niet over nu, met jou.

Ik wilde in dit blog niet weglopen. Iedere dag, dus nu.

Vers van de pers. Nog niet gefixeerd, gepolished en verfraaid. Echter kan het niet.

En toch. . .

Ik heb ooit een cabaretcursus gedaan. 

Toen schreef ik een lied over het overlijden van mijn ouders. Dat was toen vers.

Mijn lerares heeft me geholpen met dat lied. Het was in eerste instantie té persoonlijk. Details die niet nodig waren. Ze leerde me dat een beetje afstand nodig is.

 

Zo maak je het van jouw unieke/individuele ervaring tot iets dat voelbaar is voor anderen 

 

Ze had gelijk.

Vaak lukt me dat. Vorm geven aan wat me bezig houdt.

Afgelopen week lukt dat minder, en dat heeft me op scherp gezet.

Ik ga nóg meer aandacht besteden aan de vorm.

Daarom ben ik zo blij met mijn artikel van gisteren. Daar lukte het niet alleen, het ging helemaal vanzelf. Perfect huwelijk tussen vorm en hier-en-nu.

En nu wordt het spannend, met deze kwaliteitseis.

Want wat nu als ik een dag niet in vorm ben?

Wat gaat tellen? Iedere dag? of  Kwaliteit?

Laat wel duidelijk zijn, dat ik zonder iedere dag bloggen nooit was uitgekomen bij deze kwaliteitsnorm.

 

Lijf en voelen.

Niet te veel bezig met bedoelen,

niet te veel bezig met snappen.

Kappen.

En dan dus voelen.

Nee, geen emoties, die bedoel ik niet.

Je lijf, je voet, je been, je buik, je rug,

je armen en je handen.

Je botten en je vel.

Dat allemaal bedoel ik wel.

Ja, zo eenvoudig kan het zijn,

dát is voelen, dát is zijn.