Categorie: Uncategorized

Om te snappen hoe bijzonder mijn weekend was moet ik twee keer vertellen.

De eerste keer vertel ik over de dans.

Een weekend om mijn lijf te voelen, het ritme te ontdekken.

In verbinding met mezelf en in verbinding met hele mooie andere mensen.

De vijf ritmes.

volgen, leiden, chaos, vrijheid en stilte.

En in die stilte zit alles besloten.

Ik voel in complete rust, alle ritmes, alle muziek, doorzinderen.

Voelen

Ervaren

Zijn

Een geschenk. 

Een weekend lang op een mooie plek te zijn met mooie mensen.

Over die mensen gaat mijn tweede keer vertellen.

Over goedhorenden en slechthorenden die elkaar ontmoeten.

Over aandacht voor slechthorendheid, waardoor slechthorendheid oploste in het niets.

Het was er en het was er niet.

Het was er. Proeven aan elkaar, aan muziek, aan geluid. Horen is voelen is horen.

Aandacht.  Heb je wat gemist? Kom, ik zeg je wat gezegd is.

Aandacht. Heb ik wat gemist? Nee, want dat wat niet gezegd wordt is vele malen meer aanwezig.

Aandacht. Elkaar zien, en ervaren. Ogen die meer uitwisselen dan oren ooit kunnen opvangen.

Aandacht voor de ik die graag ergens onder kruipt, want onhandig met zijn lijf, onhandig met het contact.

De ik die zich dit weekend veilig weet, alles los kan laten en zich kan laten zien. 

De ik die zich mooi voelt.

 

 

 

overgrootvader schilderde de wolken waar ik ook zo van houd, en schijnt gezegd te hebben:

zo zijn ze niet echt, zo ben ik van binnen

 

Ik heb dit weekend de wolken gehoord.

Ik ben dit weekend de wolken geweest. 

 

 

 

 

 

De wereld was voor mij als kind een wonderlijke plek.

De ‘grote mensen’ hadden bizarre, geheime redenen voor hun handelen. Codes die ik niet kon ontdekken.

Toen mijn leeftijdgenoten die codes wel ontdekten, voelde ik me alleen, en werd ik verlegen, want ik snapte ze nog steeds niet.

Uiteindelijk heb ik heel erg goed geleerd om te doen alsof. Ik werd daar een meester in. Ik wist precies wat ik in welk gezelschap mooi moest vinden bijvoorbeeld. Ik wist wat in welk gezelschap als verstandig gezien werd, en ook wanneer ik  geacht werd daar wel of niet iets over te zeggen.

Ik werd daar zo goed in dat het volautomatisch werd, en zelfs helemaal niet meer door had dat ik dat deed. Wel bleef ik verlegen, want dit mechanisme zorgde niet echt voor stevige grond onder mijn voeten.

Ik hield dat vol tot 1995. Dat is lang , ik ben van ’62.

Pas toen knalde het, en kwamen mijn voeten op de grond:

Dat mijn verlangen
af kan hangen
van de dingen om me heen.
Dat ik de wereld
kan behangen
en mezelf van top tot teen.

Dat ik me buiten
op kan sluiten
en de tralies niet kan zien.
Dat ik niet zing
maar sta te fluiten
en het applaus niet eens verdien.

Dat hard proberen
alle keren
op dezelfde muren stuit.
Dat blauwe plekken
mij niet deren.
ik houd het zo al jaren uit.

Twijfel zaaien,
rondjes draaien.
Ik bijt mezelf weer in de staart.
Maar als de winden
zo hard waaien,
dan is houvast wel wat waard.

Vastgebonden zweef ik.
Losgelaten beef ik,
voel ik, leef ik.
Ik stort mezelf in vrije val,
recht omhoog vanuit het dal.
Ik pak mijn uitgestoken hand
en voel mijn voeten in het zand.

Nu ik de dingen
weer voel zingen
en mezelf van top tot teen,
weet ik weer:
ik moet soms springen
maar durf dat niet altijd meteen.

Langzaam komt terug wie ik ben, wat ik wil. Licht schijnt door de spleten.

Vanaf die tijd vallen regelmatig schillen, maar zo’n mechanisme is moeilijk helemaal weg te gooien. De omgeving houdt de boel graag op zijn plaats.

Hier en nu is het tijd om weer te springen, voel ik.

En elke sprong is opnieuw eng.

Want

Je rekent nooit voor altijd met iets af

Er is altijd weer een diepere laag

En die hoge prijs, blijkt in verhouding,

maar helaas altijd pas achteraf,

zo ongelofelijk laag.

Bloggen heeft me wel enorm geholpen. Want via bloggen ontmoet ik mensen die me snappen. Ik ontdek dat ik niet de enige ben die er niks van snapt, van de ‘grote mensen codes’.

Ik ben op mijn blog niet verlegen. In het echt nog vaak wel. Daar wil ik die volgende stap zetten, in het echt. (alsof bloggen niet echt is … maar je snapt me wel)

Wat altijd gebleven is:

De wereld is een wonderlijke plek.

 

 

 

 

 

Ja, voor dit soort vragen heb je linked-in groepen. Maar dat gaat vaak alle kanten op zo’n groepsdiscussie. Daarom houd ik dat graag zelf in de hand.

Dus doe ik het hier, want hier ben ik de baas, de koning, zelfs.

 

https://twitter.com/Raaphorst/status/247770233589354496

 

Daar komt ie:

 

Ik leer mijn slechthorende klanten om eerder grenzen aan te geven.

Hard nodig. Want slecht horen kost energie, en bijna al mijn klanten gaan veel te ver over hun grenzen heen.

Eerst ontdekken waar die grens ligt. En dan leren op de rem te trappen, anders kom je in een burn-out terecht.

Dat is allemaal wel duidelijk.

Maar nu komt de spannende vraag.

Als je écht op tijd op de rem trapt, is aan de buitenkant nog niets te zien.

Dus hoe geef je aan je baas aan dat je nu een time out nodig hebt?

– Je bent toch niet ziek?

– Nee dat probeer ik juist te voorkomen.

– Ja, hoor eens dat kunnen we allemaal wel zeggen. Ga maar gewoon weer aan het werk.

 

Zijn er mensen die dit op een slimme manier hebben opgelost?

Mijn klanten zijn al heel ver als ze hun grens ontdekken.

Nog verder als ze hier iets mee gaan doen.

Maar hier tegenop kunnen is wel heel pittig.

Zelfs ik vind dat moeilijk. Veel van mijn vakantiedagen gaan op aan ‘even afstand nemen’.

Graag voorbeelden.

Zeer veel dank.

Het valt me op dat ik een boek, een schilderij, muziek en alles wat ik mooi vind, gebruik als veilige schuilplaatsen. Weg van de waan van alle dag. 

Duiken in dromen? Escapisme?

Ja en nee.

Escapisme is voor mij een spannend boek, een spannende film. Mooie en bijzondere dingen grijpen mij op een heel andere manier.

Een duik in die dingen brengt de wereld juist dichterbij. Schoonheid voelt veel echter aan dan die jachtige realiteit. Een mooie wolk is veel meer waarheid dan een verkiezingsuitslag.

Dus laat mij maar lekker af en toe uit de gekte stappen en in de schoonheid.

Ik kom altijd wel weer terug. Ik probeer dan wat mee te nemen, maar het meeste overleeft de sprong over de grens niet.

Ik kan niet tekenen. Ik moet het met wat woorden doen. Meer dan een echo oproepen van wat ik daar, aan de andere kant, tegen kom, kan ik niet. Maar als dat lukt ben ik tevreden.

 

Als de dierbare blik

van de knuffel uit mijn jeugd

waar ik met mijn liefde

leven in geblazen had,

zo voel ik de haast fysieke aanwezigheid

van de ziel van de wereld. 

En nu ben ik het 

waar leven in geblazen wordt.

 

Ik ben opgegroeid in Beetsterzwaag.

Nee, niet dat van Balkenende IV.

Dat van mij.

Ik woon nu al langer in Wijchen dan ik in Beetsterzwaag heb gewoond, en toch gaat het er nooit uit, dat Friese dorp.

Neem nu de kermis. Die snap ik hier nog steeds niet.

Kermis in Beetsterzwaag was:

• botsauto’s
• ‘de zweef’ (de topattractie!)
• oliebollen
• touwtje trekken
• zuurstokken, snoepgoed en speelgoedkraam.

 

En dat was het. Op het veldje van Bauke de boer.

 

 

 

In Wijchen is dat compleet anders.

 

En ik bedoel niet alleen moderner en groter.

Ik liep vanmorgen even over de kermis, die straks van start gaat hier.

 

 

 

 

 

Nee, het is een cultuurverschil.

Want in Wijchen is de kermis niet de kermis.

De kermis is de tent.

 

 

En dan vooral dit, natuurlijk:

 

Een soort voorproefje van Carnaval, vermoed ik. Ik weet het niet. van Carnaval begrijp ik ook niet veel.

 

Ik begreep er iets meer van toen een vriend uit Brabant me vertelde hoe fijn het was om op zo’n moment (carnaval, kermis) iedereen weer te zien uit zijn oude dorp.

Dus dat is het.

Een sociaal media event 1.0

Ik denk deze dagen vaak aan Richard.

Als voorbeeld.

Want hij doet dat dus gewoon.

Zichzelf verkopen.

Zonder kunstjes. Zonder valse schaamte. Zonder dubbele bodems.

Wat ik het mooiste vind, is dat de boodschap die ik kende van esoterisch Nederland, uitgedragen wordt door een simpele Brabo.

Iemand die meer weg heeft van Andre Hazes, dan van de Dalai Lama.

Wat ik nóg mooier vind is dat hij geen Emile Ratelband wordt.

Dat gevaar ligt op de loer. Maar Richard keert dat doordat hij pauzes inlast. Af en toe de zaak helemaal stil legt. Ik lees dan op zijn blog dat hij elke keer weer bij zichzelf terug komt. Zichzelf durft te bevragen.

Dat laatste leer ik trouwens niet van hem, dat kan ik wel. Ik vind het wel erg mooi dat hij die twee dingen, die in mijn hoofd uitersten lijken, combineert.

Dat andere, dat verkopen, dat wil ik heel graag leren. En ik ben al op weg. Ik ben al verder dan ik ooit geweest ben. Ik begin bijvoorbeeld door te krijgen dat die ‘uitersten’ aan elkaar gelijk zijn. En ik heb geeneens een training bij hem gevolgd.

 

Ben ik heel naïef, als ik zeg dat dit een mooie uitslag is?

Kennelijk hebben we in Nederland een hoop “rechtse” belangen en een hoop “linkse” belangen. 

Dan is het toch goed dat die twee belangen in één regering vertegenwoordigd zijn?

En mooi dat die andere partijen er zijn om ze scherp te houden? Niet door statistieken, stemmen of zetels…maar door inhoudelijk goed debatteren (en liever nog de dialoog zoeken). 

Dan kun je denigrerend doen ver ‘one-issue partijen’, maar die zijn kennelijk nodig om die issues op de agenda te krijgen. En dan verdwijnen ze gewoon weer.

Ook dat is democratie.

 

Wat wel naïef is, en bijna tegen beter weten in:

Ik hoop dat PvdA en VVD in plaats van vechten enof uitruilen van belangen,  de dialoog met elkaar aan gaan. Want beiden hebben een kant van de waarheid.

Neem nou marktwerking in de zorg. Daar komen hele mooie dingen uit voort, maar ook hele lelijke dingen.

Dus niet: lekker in hoog tempo doorgaan (VVD)

En ook niet: stoppen (PvdA)

Maar kijken naar best of both worlds.

 

Ik krijg steeds meer de neiging om daar niet op te gaan wachten. Maar om zelf aan de slag te gaan, om de verandering te zijn die ik wil zien.