Categorie: Uncategorized

 

Kinderen worden groot.

Partijtjes worden feestjes, worden feesten, worden popconcerten.

Zwemles, wordt een sportclub, scouting, muziek of  toneel, wedstrijden, optredens, kampen.

Een school is geen school meer als er niet iets buitenschools gebeurt.

En ze verzinnen zelf ook steeds nieuwe dingen waar ze per se bij moeten zijn.

Gelukkig kunnen ze steeds vaker zelf.  

Maar ze zoeken het ook steeds verder weg.
De tijden worden onmogelijker.
Ze blijken vrienden te hebben die op (openbaar vervoer-technisch) onmogelijke plekken wonen.
Veel kilometer naar school = veel lekke banden = fietsen die ergens staan en weer gehaald moeten worden.
Zelfs al is het dichterbij, soms doet een zware regenbui een ouderhart smelten.

Vier kinderen. Ik ga het niet optellen, al die uren, want dan schrik ik. 

Verloren tijd?

Het hoort bij de best bestede tijd van mijn leven.

Ik lees

 

 

Een verhaal tegen de achtergrond van de dictatuur van Franco.

 

En het deed me denken aan deze

 

 

Een stripboek uit mijn jeugd.

 

En toen bedacht ik hoe belangrijk eerste indrukken zijn.

 

Dictatuur. Niet een woord dat ik met geschiedenis leerde, maar uit een stripboek.

Dat stripboek was er een uit een spannende reeks. De sfeer in deze aflevering was niet alleen spannend, maar ook beklemmend. Later verslond ik een tijdlang WOII boeken, zoals Oorlogswinter van Jan Terlouw.

 

Beter dan dat hebben de geschiedenisboeken het nooit uitgelegd. 

Het zijn dus ook nu nog steeds de beelden die ik heb van dictatuur. Beelden gevormd in een kinderbrein.

In mijn jeugd was Franco nog aan de macht. Een vakantieland als dictatuur (kennissen gingen daar  gewoon naar toe). Angstaanjagend dichtbij.

Zoals ook de zesdaagse oorlog. Israël veroverde de Gazastrook. Mijn moeder gaf als commentaar “Dat gaat niet goed.”  Ik voelde haar bezorgdheid, en dat maakte al die abstracte wereldpolitiek opeens heel tastbaar.

Strips, boeken, TV, en een moeder die vertelde.

De eerste indruk is een blijvende. Ik heb de wereld leren kennen aan de hand van vertellers. Dat bepaalde mijn wereldbeeld.

Maar ook mijn beeld over mezelf.

Dat er iets bestaat dat groter is dan jezelf, en dat je dat kracht kan geven, leerde ik al van Tiuri. 

 

 

Hoe is dat nu, vraag ik me wel eens af.

Hebben we nog grote vertellers?

Of wordt alles hap-snap bij elkaar geplukt op internet?

dagboekblog oude stijl

Kom ik niet zo veel meer tegen. Vaak wat oubollige en toen .. en toen .. stijl. Eigenlijk alleen maar leuk voor vrienden.

 

dagboekblog nieuwe stijl

Mix van verschillende media. Muziek plaatjes, links, grappige gebeurtenissen, overpeinzingen. Korte teksten

 

coachstijl

1. De “ik heb het zelf allemaal overleefd” en ik zal jou daar bij helpen stijl.

2. De ‘Ik ken je angsten, kom maar bij mij op schoot zitten’ stijl.

3. De ‘dat wist je niet he? Dat je er ook zo tegen aan kon kijken!’ stijl

4. eindigt vaak met een vraag

 

de geenstijl

Op iedereen en alles commentaar geven. Anderen afserveren met de dooddoeners die bij je eigen publiek lekker liggen.

 

de ergenstegenaantrap stijl

De niet populistische variant. Lekker hard en ruw. Bedoeld om dwars te zijn, of ongenoegen te uiten, commentaar te geven. Weinig nuance. Ook wel Column stijl.

 

de persoonlijk mening stijl

Ook commentaar, maar doorwrocht, met argumenten. Vaak veel tekst.

 

de persoonlijk gevoel stijl

Dit voel ik en het moet er uit. Geen vaste stijl, want zeer persoonlijk, en soms zelfs afhankelijk van het moment. Blogs die je raken. Niet te verwarren met coachblogs, daar is het persoonlijke gevoel een instrument. (Al zijn er coaches die een persoonlijk gevoel blog durven schrijven zonder dit instrumentaal te maken.)

 

de professionele stijl

Psychologisch slim opgezet. Hier is over nagedacht. Bladspiegel, opbouw. Alles klopt. Teasers, clifhangers, vragen, alles om je het blog in mee te trekken.

Heldere eenduidige boodschap.

Persoonlijk tintje.

Manipulatief. Maar dat hoeft geen bezwaar te zijn.

Steeds meer blogs groeien deze kant op.

variant van de  professionele stijl. In plaats van boodschap staat kennisoverdracht centraal (slimme tips). Soms ook minder manipulatief.

 

de free style

Mijn blog is mijn speeltuin

 

de beginners stijl

Een copie van alles wat de beginner tegen komt, omdat hij er van onder de indruk is, en denkt: Wow! dat wil ik ook. Niet doorleeft. Niet eigen. Geen probleem, als hij/zij op den duur maar zijn eigen stem maar vindt. Anders wordt het een gemaktzuchtig, ‘ik wil on line presence’,  plagiaat-blog.

 

Lyfe styleblog

Professionisering van de nieuwe dagboekstijl. Inspelen op hypes, moeilijk om de echte persoonlijke touch te behouden.

 

De mix

De persoonlijke gevoel stijl plus informatie. Net dat beetje extra afstand. Niet te veel, (want anders wordt het een kunstje), maar wel genoeg om ook informatief te zijn. Reflectie op dat gevoel, gekoppeld aan kennis.

of

De informatie plus persoonlijk gevoel.

Lijkt op een professioneel blog, maar is veel losser uit de pols geschreven.

 

 

Proza/poezie stijl

Verhalende en dichtende blogs.

Soms stiekum verstopt, zodat je in twijfel wordt gelaten of dit echt is of niet.

 

 

Ben ik iets vergeten? Vast!

 

Want dit is mijn speeltuinblog. Hardop voor mezelf dingen op een rijtje zetten en dan op publish drukken, en maar zien wat er van komt. Zonder me druk te maken of het nu allemaal wel klopt wat ik zeg. ik hoor het wel, als ik het mis heb.

 

Vergeet ik  helemaal (dankzij opmerking van Agnes Swart )

de kunstenaars

Twee typen:

De behoefte om al het moois in de wereld te delen.

Portfolio / showcase.

En ik vermoed dat het meestal een mengeling van deze is.

 

en we doen er nog eentje bij:

 

de mijmering en overpeinzingstijl

Een variant van de dagboekstijl. Want dit zijn de dingen die je ook aan je dagboek toevertrouwde. Je bespiegelingen. Niet zozeer gekoppeld aan gebeurtenissen in het heden (de mix), maar meer algemeen filosferend over het leven. Varieert van heel erg wazig tot uitermate scherp. Dat laatste ontstaat als er een mooie vorm gevonden wordt die de gedachten slijpt.

Sla maar over dit blog.

Niks wijzer, wordt je er van.

Lichter, misschien, als je toch door zou lezen.

Heel zachtjes zal ik aantippen wat er tussen de regels door danst.

Je mee nemen, je zinnen verzetten.

Want die stond eerst hierboven.

Deze zin verzetten.

 

Als ik daar in slaag, die kleine schok toedienen, om je heel kort even los te schudden, van de zwaarte van het leven.

Als ik daarin slaag is er toch inhoud geweest.

Voor jou de lege box, die overblijft.

Out of in.

Aan jou.

 

De elpee kwam uit in oktober 1981.

Ik heb hem die winter gekocht. In Groningen.

Ik lag begin december een maand lang in het ziekenhuis.

Onderzoeken, want ik had Hodgkin, en ze wilden vaststellen in welke fase.

Ik was niet ziek.

Ik verveelde me dood, was opstandig en ontsnapte vaak het ziekenhuis en liep dan door de stad.

Met mijn ziel onder de arm, want wat voelde ik me alleen.

Niet bang, want ik had me zelf er van overtuigd dat genezen een peulenschil zou zijn. Andere gedachten liet ik niet toe.

Wel heel alleen.

En deze plaat roept dat gevoel weer op. Daarom weinig gedraaid denk ik. Alleen Gloria ken ik goed (want de single natuurlijk).

En October zelf. 

When kingdoms rise

and kingdoms fall.

 

Het werd uiteindelijk een maand lang bestralen. En vijf jaar later genezen verklaard.

Dat de angst nooit echt ver weg was, ontdekte ik pas toen ik tijdens de controles een jaar later een mede-patiente tegenkwam, die mij vertelde dat het bij haar teruggekomen was. 

Oktober.

Die maand waar dat alles in begon, met een klein knobbeltje in mijn hals.

 

 

 

 

 

Vandaag training gegeven.

Assertiviteit voor slechthorenden.

Mensen met kwetsuur.

Verwonding opgelopen.

Gekwetst door het geklets.

We hebben flink geoefend, en ontdekt. Het valt niet mee om de boel zo te regisseren dat je alles hoort, en ook nog energie over houdt.

Dat vraagt niet alleen lef.

Dat vraagt ook tact.

En hele goede communicatieve vaardigheden.

Je grenzen ontdekken. En ze duidelijk neerleggen, zodat ze gerespecteerd worden. En blijven bewaken, want, zeker in een groep, gaan horenden er continue overheen.

Kosten baten analyse gemaakt.

Wat kost het om in te grijpen.  <> Wat kost het om niet in te grijpen.

Durven kiezen voor jezelf. De consequenties aanvaarden, omdat je weet dat die andere consequentie een nieuwe kwetsuur is.

Een goede les, die ook nog steeds voor mezelf geld.

Ik heb vandaag ook mijn grenzen aangegeven.

Een andere keer meer daar over.

 

dit is een #WOT

 

 

 

Niet alleen roepen wat niet goed is.

Ook nadenken hoe het beter kan.

En nooit kindjes met het badwater weg gooien, want dat soort ‘revoluties’ hebben we al te vaak gehad. Daar krijg je die slingerbewegingen van.

De oplossing zit volgens mij altijd in het bij elkaar brengen van tegenstrijdigheden. Kwestie van op een andere manier kijken. En dan kom je er achter dat ze alleen maar tegenstrijdig líjken.

Goed.

Genoeg vage praat.

Laten we concreet worden.

Een boosdoener aanpakken.

Het functiehuis. Een prachtuitvinding, maar eentje die zo langzamerhand een hoop ongewenste effecten heeft.

Waar ik het gisteren over had. Een structuur waar steeds meer mensen niet meer in passen. Een structuur die niet uitnodigt tot excelleren. Niet voor niet beginnen steeds meer mensen voor zichzelf.

Niet overboord gooien.

Maar aanpassen.

Eerste gedachte. Niet eens revolutionair. Bijna net zou oud als dat functiehuis zelf, en bijna uit dezelfde koker.

Projectorganisatie. Matrixorganisatie.

De structuur die dwars op het functiehuis staat.

Dan hebben we al twee dimensies: de verticale functionele strcutuur, en de horizontale projectstructuur.

Maar nu!

Die projectstructuur niet binnen een bedrijf, maar over meerdere aangesloten bedrijven heen leggen.

Dat maakt uitwisseling van talenten mogelijk.

Waarschijnlijk niet eens nieuw dit idee.

Waarschijnlijk niet voldoende.

Toch wil ik hier graag ideeën over horen.

De eerste die ik vraag is Ruud Ketelaar.

Projectdier.

Eigenzinnig.

Kritisch.

 

Ik las Elja’s post vandaag.

Het inspireerde me.

Door de toon. De YES! die er uit spreekt.

Die YES! voel ik ook. Want er vallen steeds meer kwartjes. Zo hard dat ik het bijna niet meer bij kan houden.

Iemand anders die me hierbij geweldig heeft geholpen is Mark Nieuwenhuizen.

Hij heeft van mijn ideeën letterlijk een puzzel gemaakt die heel mooi in elkaar past.

 

Twee puzzelstukjes

Aan de ene kant zie ik mensen tussen wal en schip vallen. Mensen die mislukken.

Aan de andere kant zie ik bedrijven die de slag proberen te maken naar persoonlijker contact met hun klanten.

 

Die stukjes passen in elkaar!

 

Die mensen die mislukken hebben aanpassingsproblemen. Ik herken ze zo makkelijk omdat ze zo veel op mezelf lijken.

Ik heb ontdekt waar die aanpassingsproblemen vandaan komen . . . 

Van het aanpassen.

Keihard proberen om te passen in de hokjes die anderen voor je gemaakt hebben.

En daarbij aangemoedigd door de manier waarop wij alles organiseren. Alles moet meetbaar en vindbaar zijn.

Diploma’s , CV’s, Social media profielen, SEO, functieomschrijvingen, competenties.

En daarmee is alles wat authentiek is, weg.

Echte authenticiteit is niet meetbaar, maar voelbaar.

Echte authenticiteit schuurt. Zeker in het begin.

Als we dat schuren aandurven, ontdekken we ook de echte talenten die verstopt zitten onder alle lagen vernis.

Als we dat schuren aandurven, zijn we echt in contact.

 

Dát is waar al die bedrijven naar zoeken. Dat is ook wat ik lees in Elja’s stuk. (zelfde link als boven)

Echt talent.

Echt contact.

Ik weet waar het zit en hoe je het ontsluit.

 

 Met dank aan @punkmedia die mij dit voor het eerst hardop heeft laten zeggen.

Ik wil mijn blog graag gebruiken voor promotie.

 

Een van mij klanten is een kanjer die meer aandacht verdiend, en ook wat hulp.

Iris Diamant heeft van haar beperking haar kracht gemaakt. Ze heeft door haar doofheid oog voor sfeer. Alsof ze die inademt. Ze voelt aan wat pas, en weet dat te vertalen in bloemen en accessoires.

Met die gave als uitgangspunt  heeft ze haar bedrijf Blom & Styling opgezet.

Dit is haar website.

Als bloglezers wil ik jullie vragen of je tips hebt.

Helpen verspreiden mag ook, doorgeven.

De kracht van Iris is het neerzetten van de juiste sfeer op evenementen, bruiloften etc.

Na een bruisende start is het voor haar moeilijk om aan klanten te komen. Ik help haar zoeken naar manieren om op de juiste plek bekendheid te krijgen.

Dank voor de tips, en voor eventuele ingangen.

 

Dat ze goed is blijkt hoe snel ze van haar werkplek een prachtige plaats heeft gemaakt. Het oude ziekenhuis in den Bosch was een zootje toen het opgeleverd werd. Ik heb het gezien. Een week later was daar een bloemenwinkel annex attelier, leek het. Prachtig. Tot in de details verzorgd. (ja, ik weet het. Ik had voor en na foto’s moeten maken!)