Categorie: Uncategorized

Omdat ik vandaag naar het museum was.

Omdat mijn museumjaarkaart af loopt, en ik het kon combineren met een afspraak.

Maarten Vogelaar is tolk, en hij gaat net als Raymond voor me (nee ik moet zeggen mét me) tolken, in mijn theater.

Leuk gesprek. Hij is met mooie dingen bezig. Kijk maar.

Maarten werd enthousiast over mijn theater. Beiden waren we enthousiast over wat hij voor slechthorenden doet.

Zo’n gesprek waar je energie van krijgt.

En ook mooi was Singer: Van Mauve tot Mondriaan.

Even genieten.

En dit is waarom ik van kunst houd. Dat gevoel, dat ik, als ik buiten ben, soms een wereld voel die groter, en werkelijker is dan wat je met het blote oog kunt zien.

En dat die schilders dat dus ook voelden, en op het doek wilden vastleggen.

Dat gevoel brengen ze voor mij over.

 

En toen terug rijden.

File. Maar dat geeft niks. Kon ik mooi kijken naar de zon, het gras, de luchten.

En langs Wageningen, waar ik gestudeerd, en jaren gewoond heb. Mijn studentenflat.

Vandaag was mooi! In alle opzichten.

Ik voelde me kunstenaar.

Beste Jacob Jan,

nu even over dat geld en dat niks doen

Allereerst, je mag meer gaan doen. Dat staat. Dat is een goede impuls.

Maar voor je als kip zonder kop gaat rondrennen, om je schuldgevoelens te onderdrukken, eerst even dit.

Een jaar geleden trok je zelf de stekker er uit. Je voorkwam daarmee een burn-out. Je zat alleen veel dichter bij die burn-out dan je dacht.

In plaats van in de ziektewet te gaan hangen, heb je de keuze gemaakt om iets positiefs te doen. Je hebt je theater gemaakt, en uitgevoerd.

Dat is niet niks doen. Ook al heb je eindeloos veel ‘vrije tijd’. Die tijd heb je nodig gehad.

Dus houd op met die schuldgevoelens. Ja, het is tijd om meer te gaan doen. Maar let even op. Je bent daar al mee bezig. Je hebt meerdere dingen in gang gezet.

Ga niet jachten, alsjeblieft. Blijf voorzichtig stappen zetten.

Respecteer hoe je bent. Wat je nodig hebt. Je bent niet voor niets een aantal keren stuk gedraaid in het leven. Dat was niet omdat je lui was. Dat was niet omdat je een sufferd was. Dat was omdat je anders in elkaar zit, en omdat bij jou de dingen anders werken dan je omgeving.

Loop je zelf niet weer stuk op dezelfde muren.

En dan dat geld.

Dat is je tweede grote schuldgevoel. Dat jij als kostwinner een goede baan heb opgezegd om lekker te doen wat je leuk vond. En nu het geld op is, en het aan alle kanten knijpen wordt (je gaat zelfs de kilometers tellen, als je een afspraak hebt, om te zien of je daar de benzine voor kunt betalen), nu ligt de druk als kostwinnaar zwaar op je.

Je kinderen die noodgedwongen ook zuiniger moeten doen. En ze hebben het al nooit echt breed gehad. Ja, ik weet het. Maar heb jij ook gezien hoe geweldig die kinderen van jou daar mee om gaan? Ze halen alles uit het leven, met de middelen die ze hebben.

Weet je?

Ga eens lekker aan de slag met die bijdrage voor het groepsblog #kommaarop.

De vraag daar is : “Wat ben ik waard?”

Nou, meer dan je denkt. Minder als je denkt.

Ja, dat is een oude flauwe taalgrap.

Je weet de kern van je bijdrage al:

Je bent zo veel waard als je zelf voelt. Alleen als je jezelf genoeg waard vindt, heb je genoeg te geven.

Ook al een dooddoener. Maar voor jou erg actueel. Het gaat niet om de dooddoener. Het gaat om wat jij er bij voelt.

Stel eens even, zo maar voor de gekkigheid, dat je niet schuldig bent aan niks doen en lui zijn, dat je ook niet schuldig bent aan het op de rand van armoe brengen van je gezin.

Doen we nóg gekker: Stel nou eens even dat je heel veel te bieden hebt. Wat zou je dan doen?

Zou je naast dat theater nog andere dingen doen?
Op wat voor manier kun je mensen bereiken met wat je te bieden hebt?
Op wat voor manier kun jij daar geld voor gaan vragen?

Want dat is wat je moet gaan geloven. Dat wat jij biedt, niet alleen iets waard is. Maar dat het geld waard is.

Ik heb er zelf behoefte aan.

Maar misschien ben ik de enige.

Een ander soort borrel, een ander soort open koffee, een ander soort tweet-up.

Het is namelijk niet alleen dat ik slecht hoor, het is ook nog eens een keer dat ik introvert ben.

Ik heb dus ruimte nodig, tijd om dingen te laten bezinken.

Ik heb structuur nodig. Een structuur die er voor zorgt dat niet iedereen door elkaar praat.

• Een structuur die mij de kans geeft om écht te horen wat iemand zegt.
• Een structuur die mij  de ruimte (en veilgheid!) geeft om dat te zeggen wat ik hier en nu voel.
• Een structuur die er voor zorgt dat de gesprekken net iets verder gaan.

Dat kom ik wel tegen in trainingen, een keer in een dansweekend, en een keer in een meditatieweekend.

Maar ik zou de mensen die ik op twitter en facebook heb leren kennen, graag in zo’n omgeving willen ontmoeten.

Maar misschien ben ik de enige.

 

Eigenlijk best leuk, deze plek in de luwte.

Mijn eigen dagboek, en maar heel weinig mensen die over mijn schouder mee lezen. Dus kan ik hier mijn gang gaan. Schrijven wat ik anders niet zou schrijven.

De blogpost die even door mijn hoofd vloog, en die ik verder liet vliegen.

Ik kwam weer eens een lijstje tegen over 10 dingen die succesvolle mensen doen, of zo.

IERG!

Natuurlijk niks mis mee, maar toch Ierg!

“Weet je wat die mensen, die dat alsmaar delen zouden moeten doen?” , dacht ik, “Die zouden gewoon eens moeten gaan zitten. Computer uit. Stil worden. En dan een lijstje maken. Voor jezelf. Wedden dat daar hele mooie dingen uit komen?”

Maar die post schrijf ik niet, want dan doe ik het zelfde. En die lijstjes met tips zijn voor iemand misschien wel precies wat hij of zij op dat moment moet horen. Dus is het goed dat ze rond cirkelen, en moet ik stoppen daar allergisch voor te zijn.

En verder kan ik hier al mijn uitprobeersels kwijt.

Voor #kommaarop, bijvoorbeeld. Volgende maand (7 maart) is het onderwerp: “Wat ben ik waard?”

Nou dat is er eentje die nog al wat triggert bij mij.

Want dat is precies wat mijn probleem is. Zorgen dat wat ik doe schrijf, speel ook genoeg geld op levert.

Ja, ik koppel waard aan geld. Dat andere waard, dat niet in geld is uit te drukken, dat zit wel goed bij mij. Ik ben heel veel waard voor de mensen om me heen.

Maar dat geldgekoppelde waard. Daar heb ik flinke problemen.

Ik geloof dat je zo veel waard bent als je gelooft. En ik geloof dat ik geloof dat ik qua geld niet zo veel waard ben, zoiets.

Daar ga ik nog even op sabbelen, en daar maak ik straks een blog van.

 

Ik kan het weer een beetje.

Gewoon genieten van de zon.

Van de lente die in de lucht zit. 

Van de mooie dingen die ik zie.

Van een goed boek.

En van wandelen, met mijn maatje.

Wandelen, en veder helemaal niets.

Fijn.

 

Soms moet je zelf het wiel nog een keer uitvinden.

Omdat wat je van een ander leert niet blijft plakken.

Je snapt het wel, je weet het wel, en toch  . . 

Daarom deed ik lekker eigenwijs, en stopte met het lezen van adviezen. (Het werden er een beetje te veel ook, hoor, dat moet ik ter verdediging aanvoeren)

En deed de boel lekker op mijn eigen manier.

En er stokte iets.

Ik schreef morning pages, en mijn pen wilde niet verder.

Ik genoot van de lentezon, van het lange licht, en iets op de achtergrond knaagde aan mijn genieten.

Ik las lekker een boek, maar was er te onrustig voor.

Ik maakte een lange wandeling en wilde snel weer naar huis.

Knaag, knaag, knaag.

En vanmorgen schreef ik aan mezelf in die morning pages.

Jacob Jan, je moet gewoon aan de slag, met alles dat knaagt. je moet er iets aan gaan doen.

Leuk dat je het organiseren van theaters uitbesteed, maar dat betekent niet dat je achterover moet gaan hangen.

Leuk dat je zegt dat je niet kunt organiseren, maar dat is een kutsmoes.

Doe iets! Doe alles!

Hoe dan?

Nou en dan komen opeens de pomodorowekkers, en de lijstjes tevoorschijn. Want er is zoveel iets dat ik onrustig van het ene karwei naar het ander hip.

Alles uitschrijven, en dan rustig één voor één aanpakken. Daar wordt je pas rustig van.

Dus heft in handen. Zelf weer theaters bellen.

En ja.

Helaas.

De knoop doorhakken: 21 maart ga ik niet redden als start, denk ik.

En ik had hem overal al rondgebazuind. Ik heb alle mensen nu wel op die datum, maar nu blijken alle theaters bezet.

Balen.

Maar niet bij pakken neer zitten. Doen!

 

 

Soms komt er een oude wijdheid langs.

Zo eentje die je een tijd niet gezien hebt. Fijn weerzien is dat vaak.

Deze kwam vandaag op bezoek:

“Jacob Jan, besef je wel dat heel veel van wat je wilde, ook daadwerkelijk uitgekomen is?”

en

“Het duurde alleen soms wat langer voor het zo ver was. En vaak was je dan al weer vergeten hoe graag je het wilde. Leek het ‘gewoon’. En vergat je te genieten van wat je bereikt had.”

Laat ik daarom eens op zoek gaan naar wat ik nog weet.

Ik wilde heel lang een mooi huis, met een mooie tuin. Een plek om me veilig te voelen, een echt thuis.
-Zo’n thuis heb ik, en de tuin ook.

Toen ik nog geen kinderen had, droomde ik (letterlijk!) over ze.  ik voelde in die droom een wederzijdse liefde, die ongelofelijk sterk was.
-Die liefde is er.

Ik wilde graag als trainer vol zelfvertrouwen voor een groep kunnen staan.
-Dat is me gelukt.

Ik wilde vertellen. Hardop in mezelf vertelde ik dat ik tot in de uithoeken van Nederland wilde vertellen.
-Niet veel later kreeg ik een vertelopdracht van een trainingsbureau. Ik vertelde o.a. in zuid Limburg en in Noord Holland.

Ik wilde op het podium. De coulissen ruiken. De houten vloer onder mijn voeten voelen, en een publiek betoveren.
-Dat heb ik gedaan. (ik doe het nog!)

Die dingen zijn er allemaal niet automatisch gekomen, alleen maar omdat ik ze wenste.

En toch.

Ze zijn allemaal wel begonnen met die wens.

Dus ben ik vandaag bezig geweest (in mijn morning pages) , met wat ik écht graag wil.

En veel alles van wat daar bij hoort, is al in gang gezet.

Ik mag best wat blijer zijn, met dat resultaat.

Spannend wordt het, vrijdag.

Ik ga praten bij Phonak / Advanced Bionics.

De fusie van twee marktleiders in de hoortoestellen en in de CI’s.

Ik heb ze nodig, en ik vind dat ze mij nodig hebben.

Ik heb ze nodig, voor een financiële ondergrond. Voorlopig is mijn theater onvoldoende voor een inkomen. Bovendien heb ik daarnaast een WW uitkering, en dat zint me niks. Ik wil werken voor mijn geld.

En ik weet ook wat ik waard ben voor mijn geld, naast dat theater.

Dat is waar ik vind dat Phonak/AB me nodig heeft.

Service. Niet-technische service. Want slechter gaan horen los je niet 1-2-3 op met een hoortoestel.

Begrijp me goed. Dat hoortoestel is heel erg nodig. En ze worden steeds beter. Ongelofelijk wat voor winst er is geboekt, en welke stappen er nog steeds gezet worden.

Maar een goedhorend oor, functioneert nog steeds beter dan een oor met een hoortoestel, hoe goed dat ook is.

Omgaan met gehoorverlies in lastige situaties vraagt assertiviteit, extra assertiviteit. Het vraagt behoorlijk veel lef. Dat is een stuk dat alle fabrikanten laten liggen, dat ze soms zelfs een beetje bagatelliseren.

Dat is een stuk waar ik veel over weet. Ik heb daar trainingen voor ontwikkeld. Ik ben een goede trainer, dat durf ik ook nog wel te zeggen. Het was het werk dat ik graag had willen blijven doen bij mijn oude werkgever. Maar dat kon daar niet.

Dus liet ik het los (ik weet dat er gelukkig ook anderen heel goed bezig zijn op dat gebied), en stortte ik me op mijn theater.

Nu is de tijd gekomen om dit er weer bij te halen. Om een stevige financiële basis te creëren voor mijn theater.

En dat door iets te doen waar ik in geloof. Want iets doen waar ik niet in geloof, dat gaat me nooit meer lukken.

Ik ga dit bespreken vrijdag.

Backup via facebook, twitter en mail. Contact met de mensen die voor het eerst een hoortoestel krijgen. NIET over de techniek. Maar over al dat andere, over het echte leven. En de worstelingen die je daar voert, vanwege je gehoorverlies.

En dat is spannend.

Kan ik mezelf blijven?

Tot nu toe werden al mijn plannen en ideeën de lucht uit geschoten.

Luchtfietser was ik.

Dus ben ik gaan aanpassen, afzwakken. “Nee u heeft gelijk, ik moet niet zo gek doen.”

Omdat ze me dan misschien wel willen hebben.

Kan ik mezelf blijven?

Of ben ik te bang om weer als luchtfietser weg gezet te worden?

Ga ik bedelen of krachtig zijn? Ik weet het goede antwoord wel, maar krijg ik dat uit mijn lijf?

Ik ga mijn angst meenemen vrijdag, maar me er niet door laten leiden. Dat heb ik mezelf geleerd, gisteren, door het schrijven van dit verhaal. Vrijdag weet ik hoe ik dat ga doen.

Het komt maar niet, dat verhaal.

Dus wat je nu gaat lezen is het verhaal in wording van een verhaal dat misschien helemaal geen verhaal wordt.

En dat is juist het verhaal.

Ik had dat leuk bedacht. Hier bloggen over wat me dwars zit, en dan als sluitstuk op woensdag een verhaal er over, op mijn theater en verhalen blog.

Ik begon met het gedicht “kauwgum op mijn ziel”. En hier volgde de uitleg, dat ik op internet mezelf soms kwijt raak in alle mooie initiatieven die ik zie. Dat ik dan meteen vind dat ik ook iets groots en meeslepends moet doen.

En daar wilde ik vandaag een verhaal over schrijven.

Maar als ik een verhaal schrijf, dan wil ik een afronding. Geen definitief antwoord, maar wel . . .

ja, wat wel, eigenlijk?

Nou ja, in ieder geval ‘een’ antwoord. iets om mee verder te kunnen, iets om mee te spelen, zeg maar.

En dat heb ik niet.

Jahaa, daar zijn natuurlijk de standaard antwoorden, dat je jezelf moet zijn en zo. Maar daar zijn verhalen genoeg over. Allemaal varianten op het lelijke kleine eendje (en misschien is dat zelfs een variant).

En ook al hoef ik niet groots en meeslepend te zijn, ik wil wel graag iets nieuws vertellen. In ieder geval iets nieuws voor mezelf. Ik moet wel wat te ontdekken hebben, in mijn eigen verhalen.

Wat je hier nu leest is die zoektocht.

Live.

Het eerste wat boven kwam, en wat ik weer weg gooide was het volgende:

Het begint er mee dat ik op internet een beetje mezelf zit te vergelijken met anderen. 

En dat ik vervolgens bij mezelf denk: “Dat moet je niet doen, Jacob Jan, dat weet je zelf ook wel. Iedereen is uniek, van vergelijken wordt je alleen maar ongelukkig. Je hoeft niet de beste te zijn.”

En dat ik daar dan weer weer op denk: “Oké, dat is dus wat ik moet gaan doen. Niet vergelijken. Misschien kan ik dáár dan wel de beste in worden.”

Die is leuk. Die legt ook mooi uit hoe mijn gedachten rond spinnen.

Maar hij is een beetje kort.

Het is ook een beetje te clean. Hoe zeg je dat? Te . . . te bedacht. Te verstandelijk. Ik mis gevoel. Ik wil een verhaal dat raakt, en ontroert.

Mijn gevoel nu slingert heen en weer tussen

‘ik ben fantastisch’
‘ik ben genoeg’
‘ik ben niet genoeg’

Waarbij die eerste alleen maar een hele harde schreeuw is om de laatste niet te hoeven horen.

Ah, die is mooi.

Dat was zojuist even een nieuwe ontdekking. Voor mij dan hè? Herontdekking, eigenlijk, maar even goed: nu, hier, op deze plek, verrassend.

Hij is natuurlijk net zo cliché als “je moet jezelf zijn” maar een cliché dat je kunt voelen is even geen cliché meer.

Dus daar kan ik wel wat mee.

Met dat fantastisch zijn, en hoeveel moeite het kost om dat voortdurend waar te moeten maken.

En nog mooier als ik er achter kan komen hoe dat steeds weer terug komt, als ik het voor mijn gevoel al meerdere malen afgelegd heb.

Als ik dáár nu eens een verhaal over ga schrijven . . .

(of dat lukt lees je morgen)

Dat gedicht gisteren,

dat je dan bij alles wat je leest, en tegen komt, denkt: “wow! ” en dus ook een beetje : “dat wil ik ook” of “ja, ik moet meer zus en zo zijn”

Niet letterlijk zo, maar toch diep onderop, terwijl ik heel hard mijn best doe om het niet te denken, denk ik het stiekem toch een beetje.

Eigenlijk is het gewoon dat gras, dat groener is bij de buren.

Zoals ik bij mooie huizen op mooie plekken denk: “Wow je zult daar wonen!”, en dan vergeet dat ik dat ook dacht bij het huis waarin ik nu woon.

Dus áls er al dingen waren van mezelf, waar ik blij mee was, dan zie ik het niet eens meer, gewoon vanwege de slijtage in aandacht.

Daarom is het goed om te beseffen wat er gebeurt. Stop! te zeggen, en weer te gaan kijken naar mezelf.

Me zelf herwaarderen.

En dan niet eens de trekjes van mezelf waar ik blij van wordt.

Maar ook eens goed kijken naar de trekjes waar ik juist niet blij van wordt.

Want daarvan weet ik zeker dat ik ze van niemand na-aap.

Die zijn echt van mij.

Daarin ben ik uniek.

Als ik nu ook nog eens kon zien hoe leuk ze zijn . . . .