Categorie: Uncategorized

Wens

Ik had beloofd vandaag die wens te vertellen.

Maar eerst iets anders. Ik ben namelijk aan het loslaten. Dus ik zal eerst een lijstje maken van alle (nou ja, alle..) wensen die ik ooit had, en die ik losgelaten heb.

Wensen die ik zorgvuldig bewaarde, en slechts zeer spaarzaam deelde. En nooit alles aan één persoon.

Doodsbang dat dat een beeld zou geven van een dagdromend, onevenwichtig, onpraktisch, niet-volhardend persoon. Maar ik heb op mijn 50e besloten dat ik ben wie ik ben. Dus laat ik ze allemaal zien. Een rijtje onvervulde wensen/plannen/ideeeën. (Ik doe ook even alle ideeën erbij die ik direct als onhaalbaar heb weggegooid)

  1. Overdekte speeltuin. Let wel. dit was 1992. Toen waren er niet zo veel, en ik kende er geen. Voor mij was dit nieuw. Ik bedacht ook een speciale service, die bij mijn weten nog steeds niet bestaat: per stuk verkopen van: luiers, speentjes, zakjes voeding, doekjes etc. Alle dingen die je als ouder van een baby kunt vergeten/kwijtraken en wat je dag een stuk lastiger kan maken. Nooit serieus plannen gemaakt, alleen als droom.
  2. Camping. Ook hier speciale service voor tentkampeerders en trekkers: een droogschuur om jet tent ’s morgens droog ik te kunnen pakken. Ook nooit serieus overwogen.
  3. Son et Lumière kasteel Wijchen. Alle verenigingen van Wijchen werken zomers aan een spektakelspel rond het kasteel. Middeleeuwse klederdrachten, en zo. En alle basisschoolkinderen starten de zomervakantie door een mega-kinderkoor in de kasteeltuin te vormen. Wel serieus gestart met aanschrijven van alle verenigingen in Wijchen: 2 positieve reacties, rest “Get a life”. (Later is er dit in Nijmegen wel gedaan met het gebroeders van Limburg festival)
  4. Sociale vaardigheidstrainingen en presentatietrainingen als onderdeel van profielwerkstukken middelbare scholen. Gedeeltelijk gerealiseerd. Ik heb 2 keer een presentatietraining gegeven, en de middelbare school van mijn kinderen is meer gaan doen met: samenwerken/leerstijlen enz.
  5. Leer/werkbedrijf voor school-uitvallers. Ik gaf taakstraftrainingen aan spijbelaars, en kwam er achter dat sommige jongeren echt niet in de schoolbanken moeten. Gewoon werken dus: salaris verdienen en daarnaast ondersteuning bij het halen van een examen. Studeren via avond-workshops en studeer-apps op smartphones. Heel serieus over nagedacht, maar er bestond geen #dtf, dus geen idee hoe te beginnen.
  6. Geschiedenis-augmented-reality-app. Kijk met je smartphone naar de brug in Arnhem en je ziet de strijd om de brug te ver. Stel de periode in, en zie hoe de omgeving is veranderd. Met links naar wikipedia etc. Misschien bestaat dit intussen al.
  7. Verhaal-op-de-plek-app. Zelfde idee, maar dan met verhalen/fragmenten uit boeken. Een layer in Google maps geeft aan op welke plek het verhaal/fragment speelt. Lees het en bekijk intussen de live 3D illustratie (inclusief weer en wind).
  8. Koppelstukjes voor lege WC rolllen. Recht en hoeken. Zodat kleuterklassen grote constructies kunnen maken.
  9. Een verzamelkaarten systeem voor netwerkers. Deze is redelijk vers. Een kaartenset gemaakt door verschillende kunstenaars. De kaarten beelden verschillende stemmingen uit. Op elke kaart een uniek nummer (QR-code?). Bedoeling om bij het netwerken kaarten te ruilen. Je geeft iemand een kaart waarvan je vindt dat die bij hem past. Op een platform-site kun je beiden aan de hand van de QR-code nog een opmerking toevoegen over de ontmoeting, een soort aanbeveling maar dan anders. Leuk is als de kaarten van persoon naar persoon gaan. Je kunt dan de kaart volgen die jij hebt gekregen en weer doorgegeven. (Afgekeken van bookcrossing). Ik ben zonder deze kaarten al wel begonnen met het maken van teksten a.d.h.v. ontmoetingen. zie: minder woorden) . Deze zit nog in mijn hoofd. Ik geef hem niet op, maar ik laat hem wel los.
  10. Netwerkbijeenkomsten waar minder gepraat wordt. Tekenen, of kennismakingsspelletjes doen, of dansen. Hier wil ik nog mee aan de slag, maar niet als ondernemer, dat laat ik los.
Dan blijven er twee over die ik niet los laat, maar waar ik aan ga werken:
  1. Dansweekend voor slechthorenden (en doven?). Ik zag tweets van @dansklooster en dacht: dat wil ik ook. Maar dan niet met muziek. Dat is lawaai voor mij. Maar percussie/drums etc, en stilte kan wel heel mooi zijn. Ik heb al contact. Bij genoeg belangstelling gaat dit door. 
  2. Boek schrijven. Ik heb in 2009 meegedaan met NanoWrimo. Net niet de 50.000 woorden gehaald, maar wel een heel verhaal geschreven. Dat ligt nu lang genoeg om te gaan herschrijven.
UPDATE:
Doel 1: is gerealiseerd. Zelfs al twee keer.
 
Doel 2: Mijn boek is een theaterstuk geworden. 
 
 
Nieuw in mijn artikelen:
Ik merk dat ik zo beïnvloed wordt door mijn mede-bloggers, dat ik voortaan onderaan mijn blogs links plaats van de artikelen die mij getriggerd hebben:
http://sonjabroekhuizen.nl/blog/lef-hebben
 

Greenslade – Cactus Choir

1976 – 05

Mijn ouders waren naar Parijs geweest en hadden souvenirs mee terug genomen. Een schitterende hoed en een elpee. (deze herinnering geeft geen garantie over wat er gebeurd is in het verleden)

Mijn oudste broer had eerste keus bij zulk soort dingen. Achteraf mooi, want als kind kies je voor cool, en dat zijn meestal niet de spullen met de langste waarde. Zo heeft mijn broer een zegel-lak-stempel met het wapen van mijn Rahder grootouders, en ik de gouden zegelring met dat zelfde wapen.

Hij had dus de hoed. De elpee deelden we een beetje maar is uiteindelijk bij mij terecht gekomen.

Mijn ouders hebben hem denk ik uitgekozen vanwege de hoes. Die is gemaakt door Roger Dean. Die ook de hoezen van Yes en  Uriah Heep maakte. Die stijl herkenden ze waarschijnlijk van de elpees van mijn broer.

Ik ben deze elpee pas later gaan waarderen. Progressieve rock heet die stijl. Veel synthesizer werk. Ik kwam er ook pas later achter dat Greenslade geen band was, maar een eenling (zoals Mike Oldfield).

Weinig nummers met zang. Eentje springt er uit als singel-waardig. Een lekker in het gehoor liggend deuntje met een mooie tekst: Gettysburg.

Een anti-oorlogsnummer. “I saw no answer in the restless eyes of the wheater beaten statue staring blind in the skies”.

Zoals je een kind altijd warm kunt krijgen voor dierenbescherming, zo kun je een puber altijd aan je zijde krijgen met een tekst over de zinloosheid van oorlog.

Ik heb me wel altijd afgevraagd wat daar in Gettysburg gebeurde. Ik weet dat sinds kort omdat ik in de bieb een film daarover huurde. Het was de beslissende slag in de Amerikaanse burgeroorlog (die daarna toch nog 2 jaar door sukkelde).

Ode aan een blogger en maandagmorgengevoelens

Dit blog is een ode aan @petepel, meer specifiek aan dit blog van hem:

making the difference

Dat is een soort 10 geboden voor een beter leven. Dat klinkt denigrerend maar zo bedoel ik het niet.

Ik zag hem al een paar keer voorbij komen want Peter komt hier regelmatig op terug. Hij maakt er zaak van. En gebruikt ons lezers als stok achter de deur. Mooi vind ik dat. Respect.

Dat is ook waarom het bij mij bleef hangen Niet zozeer het lijstje zelf, want dat bestaat uit universele waarheden, zoals je ze bijvoorbeeld ook bij Covey kunt vinden. Ook dat klinkt denigrerend en ook dat bedoel ik niet zo.

Je moet mijn woorden in dit geval letterlijk nemen: universele waarheden zijn  op elke plek waar, dus natuurlijk kom je ze op veel plekken tegen, zij het in een net iets andere vorm.

Clichés zijn niet voor niets clichés. Ingeslepen woorden.

Het bijzondere hier is dat de woorden wijzen in een richting die juist buiten de ingeslepen paden lopen. Vandaar dat respect als iemand beslist ze toch te gaan bewandelen.

Dat bleef hangen, en dan vooral de manier waarop: gewoon klein beginnen, en  daarvan verslag doen.

Ik kom er op omdat ik vandaag iets deed wat zo maar in zo’n rijtje zou passen. En ik heb het vermoeden dat Peters blog daar wel iets mee te maken heeft.

Mijn beslissing om dingen anders te gaan doen is veel vager. Blij dus dat ik het zomaar concreet heb gemaakt, zonder dat daar een groot besluit aan vooraf ging.

Deel van die beslissing is me nu helderder: iets doen aan situaties waarover ik niet tevreden ben.

Wij hebben klantoverleg. Het aantal mensen dat daar aan mee doet zit op de grens van mijn verstaan-vermogen. Lees dat woord goed (slechthorend: hoe groter de groepen hoe minder ik versta.)

Om het beter te kunnen volgen is er een schrijftolk bij, maar de agenda zit zo propvol, en er moet zo veel geregeld worden dat die schrijftolk het tempo amper kan bij houden. Daarnaast worden er klanten besproken waarbij ik niet betrokken ben, zodat de schrijftolk (en ik!) vreselijk hard ons best doen iets te volgen waar we niets mee te maken hebben.

“Dit werkt niet”, heb ik hardop gezegd. En dat terwijl iedereen zo zijn best deed. “Dit moet anders, ik heb geen oplossing, maar zo ga ik niet verder.”

Pas achteraf besefte ik dat ik daarmee een grens overschreed. Vroeger had ik dit uitgezeten, en gewacht op een overlegmoment waar ik een voorstel voor verbetering in kon brengen. Nu heb ik het op tafel gelegd omdat het niet alleen mijn probleem is. Laat anderen ook maar mee denken.

En toen dacht ik aan “making the difference”.

Extra fijn is dat dit gebeurde op een maandag, waarop ik helemaal geen zin had om weer aan het werk te gaan, na een lekkere cocoon-vakantie (zie vorige post). toch een leuke opsteker dat je dan aan een voornemen werkt waarvan je niet eens wist dat je die had.

zondagavond

Eind van de vakantie.

Melancholie.

Ik blijf het houden, een zondagavondgevoel.

Het begon toen mijn grote broer ging studeren in Leeuwarden.

Zondagavond bracht ik hem naar de bushalte. Ik bleef de bus nazwaaien tot hij niet meer te zien was, en liep huilend terug naar huis. Thuis voelde incompleet zonder hem.

Nu zijn het mijn oudste twee kinderen die ik weer voor een week kwijt raak. Het huis wordt weer leger.

Nu is het moment dat ik wil vangen. Als ik rond kijk kan ik iedereen zien, we zijn samen, ook al doen we niet allemaal het zelfde. De aardappels staan op en straks zitten we aan tafel, alle stoelen bezet. Zo heb ik twee weken genoten van de cocoon.

Maar zoals ik zondagmiddag het moment van de bus al voelde naderen, zo voel ik nu al het moment naderen waarop alle kinderen het huis uit zullen zijn.

Een gevoel dat ik nooit helemaal los kan schudden.

Melancholie.

Boeken en muziek kunnen gevoelens onderstrepen.

Hier hoort Frodo bij, zittend op de Amon Hen, wetend dat het reisgenootschap uit elkaar gaat vallen. En Rosemary, van New Celeste.

Misschien koester ik het wel. helemaal fout natuurlijk, zo leef ik niet in het nu. Maar ik doe niet meer aan fout. Er is wat er is. En dat is een zondagavondgevoel.

.

open brief aan HRM professionals

Waarschuwing vooraf: ik heb ervaring als loopbaanbegeleider, en helemaal geen ervaring op HRM gebied.

Ik schrijf deze brief dus als leek.

Ik heb een verzoek.

Gooi het personeelsbeleid helemaal op zijn kop. Draai het om!

Persoonlijke Ontwikkel Plannen zijn prima. Blijf daarmee doorgaan. Maar verander de doelstelling.

Ontwikkel je medewerkers niet volgens de behoeften van het bedrijf, maar ontwikkel je medewerkers volgens de behoeften (lees: talenten) van je medewerkers.

Het is mij al een paar keer overkomen dat ik groeimogelijkheden zag voor me zelf. Kansen om mijn talenten te ontplooien. En al meerdere keren is mij gezegd: “Maar dat is niet waarvoor we je hebben aangenomen.”

Waarom zou je dat doen? de boel omdraaien, mensen laten groeien in een richting waar je als bedrijf misschien niets aan hebt?

  1. Weet je wel zeker dat je er als bedrijf niks aan hebt? Misschien moet je afstappen van strikte functieomschrijvingen die te veel gaan knellen. (hier spreekt de leek, misschien levert dat wel weer een hoop problemen op, maar misschien ook een hoop nieuwe kansen. Kan het nieuwe werken hier van betekenis zijn?)
  2. Liever helpen om een medewerker een baan te laten bemachtigen die hem past, dan een medewerker die heel erg zijn best doet om zich aan te passen. Net nog een artikel gelezen over burn-out. Wetenschappelijk is vastgesteld dat hersens opbranden als ze continue werk moeten doen dat niet “als vanzelf” gaat. (Werk dus, dat niet écht bij je past, waarvoor je jezelf te veel moet forceren)

In dat laatste geval heb je een prachtig outplacement traject. Niet omdat je iemand kwijt moet, maar omdat iemand zich ontwikkelt. Tijd genoeg om een nieuwe kracht in te werken (of om te kijken hoe je de taken die wegvallen opnieuw verdeelt).

En dan hebben we nog de volgende voordelen:

  1. Nooit een probleem om enthousiaste, pro-actieve mensen aan te trekken. Ze weten dat ze bij (of via)  jouw bedrijf volledig tot hun recht kunnen komen.
  2. Zichzelf ontwikkelende medewerkers betekent dat je als bedrijf sneller in speelt op ontwikkelingen. Meegaan met ontwikkelingen van medewerkers kan verrassende nieuwe aanpakken opleveren.

Dit is één van mijn oude stokpaardjes. (Hij mag hier even uitdraven)

Haal de schotten weg die mensen in hun ontwikkeling beperken. En boor ongekende bronnen van talent aan.

Voetsporen in het noorden

Eindelijk de moed genomen om helemaal naar het hoge Noorden te rijden.

Mijn vader ligt daar op een piepklein kerkhofje in Vierhuizen. Einde van Nederland. Vanaf het kerkhof zie je de dijk liggen.

Een typisch plekje voor een typsiche man. non-conformistsich, eigenzinnig. Beter in een paar diepe contacten  dan in vele oppervlakkige. Uit een kunstenaarsfamilie, vandaar dat onaangepaste, denk ik.

Op weg hierheen langs het graf van mijn moeder. Dat was niet iemand om te kiezen voor een plek zo ver van alles vandaan. Ze ligt dan ook midden in Oldeberkoop, het dorp waar ze  de laatste 25 jaar woonde. Het dorp waarmee ze van het begin af aan contact heeft gezocht. Lid worden van de plattelandsvrouwen, en op allerlei andere manieren zo veel mogelijk mensen leren kennen. Voor zoveel mogelijk mensen iets betekenen.

Ik lijk het meest op mijn vader. Dat is iets wat ik al heel jong hoorde: “sprekend je vader”. Toch heb ik ook iets van dat willen “pleasen” van mijn moeder. Ik ben er alleen niet zo goed in. (zie ook hier)

Vreemd om daar te staan. Verdriet om het feit dat mijn jongste twee mijn ouders nooit gekend hebben (en de oudste twee veel te kort). En andersom. Wat zouden ze genoten hebben van elkaar.

Fijn om mijn drie dochters bij me te hebben (mijn oudste zoon had zijn eigen dingen, met hem doe ik wel weer een keer wat anders). Fijn om zo’n dag me elkaar te beleven, daar aan het eind van Nederland.

Stil staan in het niemandsland tussen mijn ouders en mijn kinderen. En tegelijk hier en nu beleven met mijn dierbaren. Een bijzonder begin van 2012.

En nu weer vooruit. De schaduwen worden weer korter.

de waarheid

Ik tweette : “De waarheid ligt niet in het midden maar aan beide kanten tegelijk”

Ik kreeg van Robert Kroesbergen (@rkroesbergen) een antwoord: “Maar de beste waarheid ligt aan één kant”.

Ik antwoordde dat de beste waarheid niet bestond. Even vermoedde ik nog een grap, maar Robert verzekerde dat we een meningsverschil hadden.

Dat is mooi, want dan kan ik iets leren. Ik hoop dat Robert wil delen. Ik begin hier vast, want 140 tekens is wat kort voor nuances.

Mijn uitspraak komt voort uit plagiaat en ervaring.

Plagiaat, want ooit las ik ergens:

“Het tegenovergestelde van een kleine waarheid is een leugen,
het tegenovergestelde van een grote waarheid is een andere waarheid.”

En in een lezing van Marinus Knoope hoorde ik:

“De waarheid ligt nooit in het midden, het midden is voor de veiligheidszoekers”

 

Ervaring, want ik heb deze uitspraken in mijn hart bewaard. En gezien dat ze waar zijn. Altijd leer ik van een overtuiging die haaks op die van mij staat.

Misschien is er een beter onderscheid te maken dan klein en groot.

Misschien moeten we het hebben over:

korte en lange termijn,praktische toepasbare 

versus

levensbeschouwelijke, waarheden.

 

In het geval van praktisch toepasbare, korte termijn waarheden geef ik Robert gelijk. Dan is het verstandig om één waarheid te kiezen. Er je kunt er vast een vinden die op dat moment de beste is.

In het geval van

  • waarheden die wat langer mee moeten,
  • waarheden waarop je je levensovertuigingen bouwt,
  • waarheden op basis waarvan je mensen benadert,

 

blijf ik vast houden aan mijn: “Er bestaat geen beste waarheid”.
Ieder van ons heeft een stukje van de “grote” waarheid.

Laten we niet kiezen maar ze naast elkaar leggen. Als we tegen over elkaar blijken te staan: laten we dan respect hebben voor elkaars waarheid.

“Ja maar er moeten toch een keer knopen worden doorgehakt, beslissingen worden genomen ! “, zeg je.

Dat is waar. Gelukkig gaan die beslissingen weer over praktische zaken. En daar kunnen we via een goede dialoog heel goed samen een beste waarheid voor kiezen.

Ook al blijven onze “grote” waarheden verschillend.

.
Ik hoop dat dit een begin is. Ik ben benieuwd naar wat Robert te zeggen heeft. Ik heb hem als zowel verstandig als aardig mens leren kennen. Ik heb al van hem geleerd. (Hij hoste een blogpraat over SWOT).
Ik wil graag nog meer leren van hem.

Robert heeft inmiddels zijn antwoord gegeven. Dat staat hier.