Opstanding

Morgen gewoon opstaan. Doorgaan Relativeren.

Soms heb je daar een grote broer voor nodig (en Ewa en Steven en Mariska en Henk), dank je.

Mijn vaderrol weggooien als een slang zijn huid. Geen ideale vader als verpakking waar ik mezelf in kan verstoppen.

Vader blijven en daar het beste van maken. Omdat mijn kinderen dat verdienen.

En ikzelf sta stil bij mijn steeds kalere ik. Weer omhulsels afgeschud. De keizer zonder kleren. Ik zoek of er nog wat van te houden valt. Ja, zeg ik tegen mezelf. Ik neem mijn hand en loop verder.

Ik voel me niet opeens juichend blij. Ik heb een flinke kater, en voel me bont en blauw.

But I’ll live.

anker kwijt

bijzonder einde van de 40 dagen, want het is ook echt een einde

ik stop voorlopig   
klap in mijn gezicht gehad en anker kwijt, dus voorlopig geen energie om hier te schrijven.

hoe therapeutisch ook, dit is groter dan dit blog

aanvaring met mijn dochter, ontdekt dat ik volstrekt faal als vader

en dat was mijn enige houvast bij al mijn ups en downs.  een goede vader zijn  kan ik tenminste nog wel, dacht ik.

Alle grond onder mijn voeten weg

mijn dochter heeft liefde en begrip nodig en vooral dat laatste ervaart ze niet van mij

sterker nog, ze heeft zich er al bij neergelegd dat dat thuis niet te halen is

ik heb mezelf voor de gek gehouden al die tijd

het klinkt dramatisch en op dit moment voelt het nog dramatischer

zo voelt een stille zaterdag, ik heb alleen niet het idee dat er morgen al een opstanding plaats zal vinden.

in de tussentijd weinig zin om over ditjes en datjes te schrijven, want al het andere voelt nu als verschrikkelijk onbelangrijk, mijn financiële situatie, maar ook alle mooie dingen die ik kon bedenken

ik weet niet wanneer ik terug ben

onaf

Dat kan ik dus niet goed:

Laten zijn wat er is.

zomaar

Vooral dat zomaar. Ik wil altijd een ‘omdat’. Niet als excuus of verklaring. Maar als verhaal, als lijstje. Ik wil dat HET ingelijst is, met een oogje om het op te hangen, of dat HET een titel heeft, want dan is het af. Ik hou niet van onaf.

Ik had twee brakke dagen op mijn werk. Er kwam weinig uit mijn vingers. Verklaring zoeken: nog niet genoeg gewend aan mijn CI, te veel en te harde geluiden. Sommige stemmen klinken ook niet lekker. Te moe.

En waarom ging het vorige week dan wel goed?

Even oefenen… ik maak het niet af.

iedere dag bloggen: Manna uit de hemel

 De HEER zei tegen Mozes: ‘Ik zal voor jullie brood uit de hemel laten regenen. De mensen moeten er dan elke dag op uit gaan om net zo veel te verzamelen als ze voor die dag nodig hebben. Daarmee stel ik hen op de proef: ik wil zien of ze zich aan mijn voorschriften houden

Exodus 16

Iedere dag bloggen. Een afspraak met mezelf.

Zelfopgelegde voorschriften. Ik ontdekte iets bijzonders (gisteren tijdens #blogpraat)

Voor mij betekent iedere dag bloggen…

  • Durf er op te vertrouwen dat er elke dag opnieuw inspiratie is.
  • Maak geen plannen, schrijf niet vooruit, laat het elke dag opnieuw geboren worden.
  • Sta stil bij wat er werkelijk is, durf in je hart te kijken. Wat dient zich aan?

Dat is de échte afspraak. Niet dat het elke dag moet. Wel dat het altijd weer vers is. Vertrouwen op de manna uit de hemel.

40 dagen

Ik geloof.

Ik ga weinig naar de kerk, maar als ik ga het liefst in deze tijd. Bezinning.

40 dagen ging Jezus de woestijn in. Om met zijn duivels te vechten.

Een echo van de 40 jaar die het volk van Mozes door de woestijn trok. Onderweg. Ontberingen. Geduld op de test. Spijt van het vertrek uit slavernij?

Tijd voor mijn eigen duivels.

Die stem die zegt: “Je kunt het!” Is dat mijn duivel of engel, ego of ziel?

Die stem die zegt: “Kun je dat wel?”. Is dat een Engel die beschermt, of een duivel die tege houdt? Ziel of ego?

46 dagen de tijd om dat te voelen, te schrijven, te smaken, te worstelen.

door het ijs gezakt

ruzie

banaal

ik had een open pakje wraps weggegooid, ze droogden al een beetje uit, en Sacha vond dat zonde

ik schiet geheel onverwacht in mijn oude valkuil: roepen dat het ook nooit goed is.

Wies vlucht naar boven, kan hier niet goed tegen (haha wat een goede vader ben ik, even niet zo trots meer)

ik heb het er uit gewandeld, nou ja..het is niet helemaal weg

waar komt het vandaan?

spanning over mijn werk: moet weer starten na mijn CI-operatie, en heb daar geen zin in. Te veel partijen met verwachtingen die ik niet kan waarmaken. Ik heb een werkgever gezegd dat ik geen werk ga zoeken voor hun 60-jarige werknemer die met een flinke dosis beperkingen is uitgevallen. En dat terwijl ze best een flinke som aan re-integratie wilden uitgeven, want dat had hun arbodienst geadviseerd. Ik kan die man sollicitatietechnieken bij brengen, maar waar hij meer aan heeft is een goed netwerk, en dat heb ik niet.

Wat ging er wel goed? Ik heb een goede training gegeven. Ter plekke een nieuwe toepassing voor een oude techniek bedacht en uitgevoerd. En deelnemers die aangaven dat ze daar echt wat aan hadden. Fijn, maar dat is mijn eigenlijke werk niet. Ik moet mijn financiering halen uit re-integratiegelden.

Schuldig voelen. Omdat ik aarzel met aan het werk gaan, en wel mijn energie steek in mijn blogs. (ondanks flink oorsuizen, en vlekken voor mijn ogen flink doorbloggen en schrijven aan mijn verhaal). Het voelt als verraad. Mijn werkgever wacht tot ik weer volledig aan de slag kan, en geld voor ze binnen breng.

Geld. Dat komt al zo’n 10 jaar te weinig bij ons binnen. Gisteren weer meegemaakt: pinnen van onze rekening en “saldo tekort” lezen. Dan hebben we nog een 2e rekening, maar het wordt dan wel heel erg zuinig aan doen. De 24e komt mijn salaris weer.

Dat zijn de spanningen en spookgedachten die me kwetsbaar maken.

Ik kom er wel weer uit. Krabbel wel weer op, maar heb intussen ijskoud in mijn natte kleren, het ijs is glad, opkrabbelen is lastig. Ik verlang naar een open haard.

Doen of niet doen

Laat ik zo beginnen en kijken waar ik uit kom. Gewoon WordPress openen. Klikken op “nieuw bericht” en gaan.

Ik weet niet waar dit heen gaat. Ik schrijf vanuit twijfel.

En vertrouwen, dat ook.  Vertrouwen dat die twijfel op gaat lossen als ik hem ruimte geef, en deel.

Af en toe de cursor knipperend laten staan, en blijven doorademen. Koffie.   Meer lezen over Doen of niet doen