Auteur: Jacob Jan Voerman

Hans Christiaan Andersen zag het al. Hoe wij ons zelf elke dag zand in de ogen strooien.

Maar hij was te optimistisch.

In zijn sprookje luisterden de mensen naar het kind, toen het riep: “Hij heeft helemaal geen kleren aan!”

In het echt was er natuurlijk een vader die direct ingreep, en het jongetje de mond snoerde. Een vader die later aan dat jongetje uit zou leggen hoe het nou eenmaal werkt in de wereld. En op school zou het jongetje leren, dat je niet voor je beurt mag praten.

Een vrouw die het jongetje hoorde, werd wakker geschud, en begon het ook te roepen. Maar ja , dat was een vrouw, en die reageren nu eenmaal wat emotioneel.

Er was ook een man die het zag, en die was natuurlijk verstandiger dan de vrouw. Dus dacht hij goed na over hoe het het zou aankaarten. Hij overlegde met zijn vrienden.

Maar de vrienden zeiden: “Natuurlijk weten we dat. Maar is het zo erg om mee te juichen? Moet je kijken, het volk is blij! Wil jij dat geluk verstoren, voor een waarheid waar niemand iets aan heeft?”

En de man hield wijselijk zijn mond, hij was immers verstandiger dan de vrouw?

Het verhaal van de nieuwe kleren van de keizer komt uit 1837.

Het mechanisme is al ouder, en werkt nog steeds.

Nog steeds zijn er kennelijk voldoende redenen om niet te luisteren naar mensen die zeggen dat de keizer geen kleren aan heeft.

Is er niets veranderd?

Misschien

Politiek gezien hebben we nu een clubje dat standaard roept “Hij heeft geen kleren aan, hij heeft geen kleren aan!” Maar die gebruiken gewoon hetzelfde mechanisme. Want dat roepen ze ook als de keizer wel kleren aan heeft. Het is het enige dat ze ooit roepen. Dus op die club hoef je niet te rekenen.

Maar gelukkig zijn er blogs.

Ik bedoel niet zo maar blogs.

Niet de rondzingblogs, maar de blogs van de mensen die het lef hebben om naar binnen te kijken en te schrijven over wat er daar gebeurt. Want alleen in die blogs kun je de wereld bekijken door de ogen van een ander.

De enige manier om alert te blijven op wéér een stel ‘nieuwe’ kleren,
van de keizer, of van jezelf,
(ja, jij draagt ze ook!),
is om uit je eigen waarheid te durven stappen.

De enige manier om uit je eigen waarheid te stappen, is kijken door de ogen van de ander. En dankzij blogs kunnen we dat nu op veel grotere schaal.

En heel misschien gaan we het daardoor in het echte leven ook weer wat vaker doen.

Want dáár moet het gebeuren, het echte aankleden van de keizer.

Kennis delen via je blog.

Leuk hoor, maar dat is net zoiets als je I-pad als fotolijstje gebruiken.

Verkeerde vergelijking, geef ik helemaal toe.

Want die I-pad doet het nog behoorlijk als fotolijstje.

Terwijl kennis die verdeeld is over al die blogs op zijn zachtst gezegd wat onoverzichtelijk is.

En overvloedig. Redundant, zeggen automatiseerders over dezelfde informatie die op meerdere plekken staat. Het is niet alleen overbodig, het neemt ook risico’s met zich mee.

Wat nu als er die kennis veroudert? Aangevuld wordt, of erger, weerlegd? Dan loop je nog steeds het risico dat je op allerlei plekken die oude kennis tegenkomt. Want elke website heeft wel zo’n lullige “wij gebruiken cookies” melding, maar nergens zie je iets over houdbaarheid.

Maar dat is nog steeds niet waarom het doodzonde is om via je blog kennis te delen.

Een I-pad kan meer dan fotootjes laten zien.

Een blog kan meer dan kennis delen.

Een blog kan jou delen.

Niet je mening.

Dat is alleen maar opgewarmde kennis met een sausje. En je weet nooit precies wat je eet.

Bovendien, bloggen is iets willen willen delen, en  je mening bloggen is iets willen krijgen.

Gelijk krijgen.

Niet je mening wil ik lezen, maar jou!

Jouw ervaringen, jouw gevoelens, jouw openbaringen.

Dát is delen.

Je hoeft nooit gelijk te krijgen want alles wat je vertelt is waar.

Dus bewaar je blog voor de belangrijke dingen.

Openbaringen.

Bijvoorbeeld dat als je een paaseitje eet, en direct daarna je tanden poetst, dat je dan After Eight proeft.

Dát is bloggen.

(natuurlijk kun je ook over je openbaringen op je vakgebied bloggen, als het maar je eigen openbaringen zijn)

Het is goed als je met regelmaat denkt: “Hoe kon ik ooit zo stom zijn?”

Omdat het betekent dat je blijft leren.

Het is goed als je een hekel hebt aan het idee dat de wereld een leerschool is.

Omdat die hekel jou zegt dat je goed bent ,zoals je bent, en dat is waar.

Het is goed als je het heel zeker weet.

Het is goed als je aarzelt, als je twijfelt.

Het is goed als je zonder oordeel kunt zijn.

Het is goed als je voor je mening op komt.

Het is goed als je geen zorgen voelt.

Het is goed als je domweg gelukkig bent.

Het is goed als je boos bent, of verdrietig.

Het is goed als je dit leest en denkt: “Dat kan niet, dat alles goed is.”

Daarom is het goed dat je ook fouten maakt.

Dat is natuurlijk zo vaag als wat!

Jezelf zijn.

Wanneer ben je nou niet jezelf dan?

Het bestaat niet eens jezelf zijn!

Begrip van niks, dus dat jezelf-zijn.

Toch is dat de kern van mijn theater.

Mensen die tegen de muren op lopen omdat ze niet geaccepteerd worden zoals ze zijn.

En andere uiterste: Natka, die zo zichzelf is dat ze daarmee haar relatie op het spel zet.

“Je kunt niet jezelf zijn, in een organisatie”, roept Natka. “Vroeg of laat loop je met je kop tegen de muur!”

Ik deed dat meerdere keren, dat met die kop en die muur.

Dus ook al bestaat het niet jezelf zijn, er is toch iets aan de hand. Want dat met je kop tegen de muur lopen doet pijn, en laat wonden na.

Dus tijd voor een onderzoek.

Kan het ook anders?

En wat is dan anders?

Daar ga ik naar op zoek.

En dan ga ik ook ontdekken wat dat nou wel en niet is, jezelf-zijn.

Ik ben op zoek naar mensen in loondienst die het gevoel hebben dat ze zichzelf kunnen zijn op het werk, dat ze gezien worden, dat ze hun ei kwijt kunnen.

Dat ze het misschien af en toe heel zwaar hebben, fouten maken, slechte dagen hebben, maar dat dat allemaal niet op weegt tegen het diepe vertrouwen dat ze werk doen wat bij ze past. In een omgeving waar ze gezien worden.

Nou ja, zoiets. En ik ga ze dan ook vragen, wat dat voor hen betekent, jezelf-zijn.

Ik ga ze vragen naar het geheim.

Ik ga uiteenrafelen waar dat uit bestaat: jezelf-zijn.

Ik ga ontdekken wat de succesfactoren zijn.

En daar ga ik over schrijven.

Als jij ‘jezelf bent’ in je werk, in loondienst¹, zou ik je graag via email willen interviewen.

En als je niet in loondienst bent, dan hoor ik ook graag van je:

– wat is voor jou jezelf zijn?
– wanneer kun je wel jezelf zijn?
– wanneer kun je niet jezelf zijn?

mail dan naar jacobjanvoerman@gmail.com

¹ Ja, hoor eens. Als je voor jezelf bent begonnen, dan was dat toch omdat je niet helemaal jezelf kon zijn, op je werk, of niet?

Ik ben verlegen.

Dat is waarom ik theater maak.

Onhandige combinatie.

Niet op de planken hoor. Daar verdwijnt mijn verlegenheid, omdat ik daar lol heb. Daar heb ik de ideale setting om mijn gedachten los te laten, daar voel ik me net zo vrij als op mijn blog.

Maar zorgen dat ik op die planken sta, en publiek heb. Daar heb ik nog wat minder lol in.

Daar heb ik er dan ook stevig last van.

Van die verlegenheid.

Tegenwoordig hoor je veel over introverte mensen. Dat het geen verlegenheid is, maar een andere manier van omgaan met de wereld. Dat het juist een hele mooie eigenschap is, die veel toe voegt.

Ha fijn, dacht ik. Dat is het. Ik hoef me nergens voor te schamen. Ik heb juist iets speciaals.

Maar nee hoor.

Ik ben misschien wel introvert.

Maar ik ben ook nog steeds verlegen.

Dat weet ik, omdat er bij contact met vreemden steeds een stemmetje in mijn hoofd speelt. Ze vinden je niks aan, hebben geen boodschap aan je. Ze vinden je alleen maar lastig, of vreemd.

Ik ben een originele denker. En origineel betekent niet altijd meteen “leuk”, of “slim”.

Origineel is ook: “Waar heeft dat nou mee te maken?”

Origineel is vaak ongemakkelijk, zeker in het begin.

Dat ongemakkelijke is wat mij overkomt bij eerste contacten. (Behalve als de setting helemaal klopt, maar dat is niet vaak.)

Dat heeft zich in de loop van de tijd in mijn hoofd omgevormd tot het stikkertje “ongewenst”. En dat is natuurlijk een self-fulfilling prophecy.

Dat ik daar niet zo maar 1-2-3 vanaf ben, ontdekte ik gisteren. Toen ik mezelf  face to face ging verkopen.

Ik was zo opgelucht door het feit dat ze me niet vreemd vonden, dat ik genoegen nam met welwillend luisteren.

Welwillend is niet genoeg. Ze moeten laaiend enthousiast zijn.

Dat kan.

Dat weet ik, want dat lukte twee van de acht keer wél.

Laat ik nou net die twee keer in mijn hoofd gedacht hebben: “dat kan hier ook niet anders”. Daar was de setting beter.

Daar heb je hem weer. De kracht van gedachten.

Die gedachte dat het wél anders kan, dat ik met één verkeerde beweging in het vakje ’te vreemd’ terecht kom. Die gedachte ben ik nog niet kwijt. Daarom houd ik mezelf nog te veel in.

Daar heb ik nog werk te doen.

Dan raak ik ook eindelijk die verlegenheid kwijt.

Gisteren heb ik daar de eerste stap voor gezet, en dat vind ik knap van mezelf.

Kun jij jezelf zijn?

Niet de

zo-ben-ik-nou-eenmaal-en-als-het-je-niet-bevalt-rot-je-maar-op

jezelf.

Nou ja, misschien heb je die heel even nodig, in het begin.

Maar dan snel verder.

Want je bent pas echt jezelf als je anderen de ruimte kunt geven.

Kun jij die zelf zijn?

In je relatie?
Op je werk?
Op school?
In de zorg?