Er gebeurt veel, op weg naar Carré. Niet altijd even zichtbaar, misschien, maar toch.
Vandaag een lesje geleerd. Dat mag ook wel, want daar heb ik een coach voor.
Nu moet je weten dat ik vroeger redelijk beschermd ben opgegroeid. Net niet verwend, denk ik, maar wel aardig in de luwte gezeten. Mijn beide broers hebben zich daar op een of andere manier uit gevochten, maar ik niet.
En dus moet ik de weerbaarheidslessen alsnog leren.
Want ik loop te veel als een kip zonder kop rond. Zet van alles in werking (ook goed dingen) maar echt systeem zit er niet in.
En de deadline van 10 mei komt in zicht.
“Waar zit je publiek?”, vroeg mijn coach.
Ik vertelde hem dat het publiek zich kenmerkte door thema’s jezelf zijn, de zorg, onderwijs, doof/slechthorend. Dat had ik inmiddels wel op een rij.
Waarom benader je die clubs niet met een goed aanbod?
Ook al gedaan.
Ja, met de clubs die ik kende, binnen mijn comfort zone.
Maar als het echt nodig is, is het nu de tijd voor stappen daarbuiten. Waarom benader je geen verzorgingshuizen, ziekenhuizen, scholen, met een aanbod voor groepskorting?
En dan niet via twitter, facebook, of mail. Nee, ga ze bellen! Ga er op af. Zet je over die angst.
Ook dat spook de deur uit.
Bellen dus.
Eeeh.
Ik dacht even aan mijn slechte oren.
Maar eerlijk is eerlijk, soms gaat het ook wel goed, een telefoontje.
Dus misschien gebruik ik die oren wel als excuus.
Ik ging naar huis met het krachtige besluit om diezelfde middag nog alle verzorgingshuizen te bellen.
Dat deed ik.
En het werd een dikke #fail.
Nou ja, fail.
Ik leerde wel iets. Ik leerde dat bellen dus écht niet gaat.
Te vaak was de verbinding zo slecht dat ik drie, vier keer moest vragen om herhaling. Soms wel zeven keer. Namen van mensen die ik wel moest hebben, telefoonnummers, tijdstippen. Al die informatie kreeg ik maar amper bij elkaar. En intussen was ik bekaf, en was ik mijn eigen verhaal vergeten. Laat staan dat ik dat met enthousiasme kon brengen.
Even dacht ik dat ik op gaf, toen ik dit op gaf.
Maar dit is geen nederlaag. Dit is gewoon erkennen dat deze weg echt niet werkt.
Nu moet ik heel hard iets anders gaan doen. Want terugtrekken wil ik niet. Ik moet nu iets gaan doen om mijn lef uit te proberen. Zorgen dat ik niet terug zak.
Ik ga er gewoon langs, langs al die verzorginsghuizen, ziekenhuizen enz.
Ik ga mijn charme in de strijd gooien.
Er is maar één nadeel.
Dit is uitstel.
Want ik wil mijn flyer mee nemen, en die komt volgende week pas.
Ben ik aan het uitstellen?
Wat kan ik deze week dan wél doen, zodat ik niet terug zak?
Als jullie tips hebben hoor ik het graag.
Bijvoorbeeld over adressen die ik kan benaderen. Mijn thema’s staan hier.
Kaartjes kun je hier bestellen.
Op weg naar Carré. Een eerlijk verlag van alle pieken en dalen. Van alle overwinningen op mezelf, want daar zit mijn grootse vijand (en gelukkig ook mijn grootste kracht)
