Auteur: Jacob Jan Voerman

Ken je dat?

Dat een boek je roept?

Ik heb een boekenbon gekregen. Yes! Ik mag een boek kopen, een echte nieuwe.

Ik zag hem al een tijdje terug bij Dekker van de Vegt, en ik zag hem weer bij Adriaan Heine.

Michel de Montaigne, de uitvinder van het essay.

Ik was alleen de naam weer vergeten. Goed dat ik een dochter heb die cultuurwetenschappen studeert. Ze wist het, had er zelfs college over gehad!

Ik was verkocht toen ik de eerste zin las:

Dit lezer, is een eerlijk boek. Het waarschuwt u al direct dat ik het uitsluitend voor privé-doeleinden en huiselijk gebruik bestemd heb.

Wow! een blogger!

Ik heb het opgezocht. Wat ik in de recensies lees is dat dit boek een goede vriend wordt. Een boek dat je steeds weer even op pakt.

Ik wil hem.

Hij trekt.

Er zijn andere boeken die ik wil. Zo zou ik graag nog

De Toverberg van Thomas Mann hebben, en
de verzamelde werken van Elsschot,
De Thibaults van Martin du Gard,
Ideas,  History of thought and Invention van Peter Watson,
de Watch-serie van Prattchet,
en nog een aantal werken van Stephen King.

Die stonden al op mijn wensenlijstje voordat ik Montaigne zag.

Maar ja.

Een vriend die er er steeds weer even bij pakt, die 500 jaar geleden al schreef als een goede blogger …

Ik hou van e-boeken.

Iedereen doet zijn papieren boeken in de ramsj.

Bij Adriaan Heinen kun je voor 5 euro een volle tas tweede hands boeken meenemen. Hele mooie winkel, trouwens!

Ik was met Fenna in ‘s-Hertogenbosch om de romantische schilderijencollectie van Jef Rademakers te zien. Kitsch om van te houden. Mooi museum, trouwens!

Mijn moeder had zo haar plekjes om cadeautjes te verstoppen, en helaas kende ik ze allemaal.

Het was januari 1982 en ik keek bovenop de kast in de slaapkamer van mijn ouders.

Daar lag een walkman.

Wow!

Ik was overdonderd. Een echte walkman. Die waren nog maar net op de markt. Mijn hart klopte, en tegelijk was ik verdrietig, omdat ik wist dat mijn ouders mijn opwinding hierover nu misten. Ik heb zo goed mogelijk toneel gespeeld. De verrassing dan, mijn blijdschap hoefde ik niet te spelen.

Die blijdschap was genoeg, denk ik, want ze hadden zorgen.

Ik had Hodgkin, mijn milt was er uit gehaald en ik zou bestraald worden. Dat was waarom ze mij de walkman gaven. En ze hadden niet beter kunnen kiezen. Het was mijn houvast in het ziekenhuis.

Mijn oudere broer had een bandje gemaakt. Een awesome mix.  Yep! Mijn walkman was exact dezelfde als die uit de Guardians of the Galaxy.

Mijn broer heeft me opgevoed in de muziek. Aan zijn hand heb ik alles leren ontdekken. Geen idee waar hij het vandaan haalde.

Ik was inmiddels zelf op kamers, studeerde en had mijn eigen muziek. En toch, een bandje van mijn broer was speciaal.

Mooiste nummer?

Will You van Hazel O Conner, met een mooie saxofoon.

Een jaar later zag ik de film Breaking Glass. Mijn hart sloeg over toen bleek dat dit nummer een cruciaal onderdeel was van de soundtrack, op het meest ontroerende moment.

Gisteren was ik in Friesland, in het dorp waar ik opgroeide.

Ik draai muziek in de auto. In mijn hoofd. Op de terugweg stond dit nummer op repeat.

Peter, kus!

WILL YOU – HAZEL O’CONNOR from Mario Velazquez on Vimeo.

Er is maar één ding dat me niet lekker zit, op de Vallei.

Al die andere kinderen die ik nog niet zie.

Mijn grootste plezier op de Vallei is getroffen worden door de kinderen. Door wie ze zijn, en hoe ze dat laten zien.

Ik schrijf daar graag over, en wat ik in mijn blog niet kwijt kan, schrijf ik in een brief die ik aan ze mee geef.

Het liefst geef ik alle kinderen zo’n brief. Maar dat kan ik niet systematisch aanpakken. Ik kan pas schrijven als ik geraakt wordt. En dan nog heb ik niet altijd de juiste woorden.

Het is een proces dat ik niet kan sturen.

Maar intussen voel ik me wel een beetje schuldig ten opzichte van die andere kinderen.

Dat ik ze niet zie is gedeeltelijk een logistiek probleem. Alles loopt door elkaar op deze school, en er komen nog regelmatig nieuwe kinderen bij.

Maar het heeft ook te maken met wie ik ben.

Ik zie dingen sneller als ik ze in mezelf herken.

Ik zie dingen ook als ze juist helemaal niet bij me passen.

Maar daar tussenin zit ook nog van alles, en dat alles heeft meer tijd nodig om gezien te worden. En nog meer tijd om daar de juiste woorden bij te vinden.

Ik weet dat het niet anders kan, maar intussen is er dus dat schuldgevoel.

Een geruststelling heb ik.

Ik ben maar een klein onderdeel van een heel mooi team.

---

 

Dit stuk beschrijft mijn ervaringen in het onderwijs, op een bijzondere basisschool, de Vallei.

De andere stukken staan hier

 

Ik was maandag bij Inspiration shot Nijmegen, om sfeer te proeven, te kijken wat het is, want ik ga er ook spreken.

5 mensen krijgen ongeveer 8 minuten om hun verhaal te doen.

Daarnaast pakt een aantal mensen in de pauze 1 minuut.

Mooi, was het.

Fijne  sfeer. Een zaal die het de sprekers gunt. Dat kon ik voelen.

Bijzonder wast het ook vanwege 2 sprekers.

Gé, die op de ex-school van mijn kinderen het ‘uitburo’ beheert. Een zachte lieve man die kinderen de ruimte geeft. Hij sprak over vergeving en liefde. Hij heeft de twee scooterrijders, die zijn levenspartner aanreden met dodelijke afloop, kunnen vergeven.

En iemand die vertelde over zijn periode met Hodgkin. Hij was al opgegeven, maar in een laatste hele zware wanhoopschemo heeft hem bijna gedood, en zijn kankercellen helemaal.

Ik heb zelf Hodgkin gehad. (Dat staat hier) Totaal niet vergelijkbaar, want in een heel vroeg stadium ontdekt. Ik was klaar met een maand bestralen. Toch werd ik even teruggebracht tot de broosheid van het leven.

Jasper zanger/gitarist/liedjesschrijver vatte de sprekers samen met een lied. Dat deed hij mooi. Zelfs met mijn CI’s, die normaal garant staan voor een muziekervaring die het best te beschrijven is met ‘bagger’, vond ik het mooi klinken.

Ik heb ook 1 minuut gepakt.

Ik heb het gedicht uit dit blog  gebracht.

Volgende keer de hele 8 minuten

8 minuten

Ik heb wel 1000 dingen te zeggen.

Mooie uitdaging.

Ik blijf graag buiten dat hele meningen gedoe.

Maar af en toe wil ik het uitschreeuwen. En daar heb ik dan mijn blog voor.

Ik kan nu wel een heel mooi artikel schrijven over vrijheid van meningsuiting.

Maar dat heeft geen donder zin.

Want het zijn alleen de gekken die die vrijheid willen inperken, en de gekken lezen mijn blog niet.

Dat is het lullige van al die mooie meningenblogs. Ze preken voor eigen parochie. Of ze gooien van achter hun eigen veilige barricades met bommetjes naar de overkant.

Als ik hier iets schrijf moet het niet iets zijn waar jij het al mee eens bent. Daar houd ik niet van, van dat elkaar nog eens lekker bevestigen in onze mening. En roepen naar de overkant, dat doe ik niet meer.

Weet je, het voelt zo machteloos.

Maar dat zijn we helemaal niet, machteloos. We hebben eindeloos veel macht. We zoeken het alleen op de verkeerde plek. We zoeken het buiten ons zelf.

Ja, die heb je al eerder gehoord. Weet je hoe snel dat gaat? Hoe snel jij beslist dat je iets al weet, en dus niet goed meer leest en luistert?

Doe me een lol, en lees toch even mee. Ik durf te wedden dat er nog stappen te zetten zijn voor jou.

Tenminste, als je het meent. Dat over Charlie zijn, over die betere wereld.

Charlie Hebdo had moed.

Die betere wereld heeft ook moed nodig. Jij kunt hier en nu beslissen dat je die moed in gaat zetten. De moed om je zelf te zien. Doe moed om je eigen duivels te confronteren.

Want dat is waarom de wereld zo’n onveilige plek is. Omdat we onze eigen duivels projecteren op de anderen. Omdat we, als we pijn voelen, heel hard gaan vechten. Sterker nog, we vechten aan een stuk door om de pijn niet binnen te laten.

Geweldloze communicatie is geen techniek.

Geweldloze communicatie is het lef hebben om geraakt te worden. Om de ander binnen te laten. Om te stoppen met vechten en te beginnen met voelen.

Het begint allemaal met compassie voor jezelf.

Zoek je innerlijke fan.

Hou van jezelf. Maak je hart groter, zodat er meer in past.

Dat is wat we moeten doen om de wereld beter te maken. Zo veel van jezelf houden. Die stukken die jij vreselijk vindt van jezelf, in je hart sluiten, zodat je geen reden hebt om de karaktertrekjes die daar mee te maken hebben in anderen te veroordelen.

Alles waaraan jij je ergert is een kans om jezelf meer lief te hebben.

Dat is hoe je vrede maakt.

En zelfs als je dit allemaal al wist, en dat kan heel goed, want ik vertel hier helemaal niks nieuws,

zelfs dan,

wat doe je, met die wetenschap?

Ik weet dit ook al heel lang, en toch er zijn hele periodes dat ik leef alsof het niet voor mij geldt.

Ik heb af en toe een wake-up call nodig.

Jij ook?

Dan is dit hem.

Mooi dat je op een plein hebt gestaan, de volgende plek waar je moet zijn is niet een stille tocht of een demonstratie, of een fel stuk op je blog. De volgende plek waar je moet zijn is je hart.

 

 

Misschien vindt je dit artikel ook interessant:
http://jacobjanvoerman.nl/hoe-de-discussies-op-internet-ontploffen/

Als ik nu straks met een potlood op een plein ga staan,  wat betekent dat dan?

Doe ik dan mee met symboolpolitiek?

Doe ik dan mee doe met het gebral van idioten die alle moslims over één kam scheren?

Ik weet nu nog steeds niet of ik daar moet gaan staan.

Ik weet alleen dat ik niet door anderen laat bepalen of ik daar wel of niet sta.

Ik wil niet moreel verplicht zijn daar te staan.

Maar ik wil ook niet wegblijven uit angst dat ik daar een antimoslim statement mee maak.

Ik weet alleen dat als ik daar ga staan, ik mezelf verplicht om nóg meer liefde de wereld in te sturen.

Dat ik mezelf verplicht om nooit voor een kamp te kiezen maar altijd voor mensen.

 

Kijk eerst maar even. De eerste 25 seconden is genoeg. De rest heb ik niet nodig voor mijn verhaal.

 

Zag je het?

Ik moet er wel iets bij uitleggen, want het visuele effect is minder sterk dan ik hoopte. Misschien werkt het alleen als je dit voor de eerste keer ziet op een groot bioscoopscherm.

Ik was nogal onder de indruk destijds. Door twee keer hetzelfde truukje.

Eerst met de planeten. Je ziet een planeet. Daar zal het over gaan.

Maar nee, de camera gaat naar beneden. Hé nog een planeet, een grotere. Dát is hem dan.

Maar nee, de camera gaat verder naar beden. Wow! Een hele grote. Ah, dus die.

En dan opeens een ruimteschip. Veel dichterbij dan je dacht. Nu zijn we er. Dit is waar de aandacht eindelijk naar toe gaat.

Maar nee, er komt er een nog een, een grotere. Goh, nog groter dan ik dacht. Wat een joekel. Kijk daar is pas het eind.

Maar nee, dat wat in eerste instantie straalmotoren lijken, blijkt niet de achterkant te zijn, maar een ‘loading dock’. Jee, waar blijft het einde van dat ding?

 

Twee keer zie je iets dat groter is dan je dacht, in drie stappen.

Het is me altijd bijgebleven. En nu kan ik het gebruiken.

Want het is hoe we ons zelf kunnen zien. Ook in drie stappen.

De eerste blik is die in de spiegel. Tja, dat was het dan. Niet veel soeps.

Maar wat nu als we ons door de ogen van onze dierbaren konden zien? Dat is al wat groter. Misschien wel genoeg ook.

De volgende stap is om met ons innerlijke oog te kijken. Dan zien we pas hoe oneindig groot we zijn. De achterkant van ons ruimteschip krijgen we tijdens ons leven niet eens te zien.

Het mooie van deze manier van kijken is dat meteen duidelijk wordt dat iedereen zo onmetelijk groot is.

Dat beeld helpt om voorbij die gekke kleine onhebbelijkheden te kijken. Een mens is veel groter dan dat wat je in eerste instantie ziet.

Komt nog bij dat die eerste blik op de ander ook een blik in de spiegel is. Maar dat is een ander verhaal.

while you’re busy making other plans.

 

Net weer gekeken.

Ik houd het niet droog bij deze film. Weer niet.

Voor iedereen met een hart voor onderwijs.

A teacher is two jobs. Fill young minds with knowledge, yes. But more important, give those minds a compass so that that knowledge doesn’t go to waste.

 

Vice Principal Wolters: I care about these kids just as much as you do. And if I’m forced to choose between Mozart and reading and writing and long division, I choose long division.

Glenn Holland: Well, I guess you can cut the arts as much as you want, Gene. Sooner or later, these kids aren’t going to have anything to read or write about.

 

Ik ga er niks meer over zeggen, (ik schreef hier al waarom hij me zo raakte)

Een film met het hart op de goede plaats. Natuurlijk worden de registers opengetrokken, en wordt je emotioneel gemanipuleerd. Natuurlijk zijn er clichés. Maar het is allemaal mooi gedaan, met liefde. Door goede acteurs. Richard Dreyfuss is echt geweldig.

Gewoon kijken!

Ik droomde vannacht dat ik besloten had om nu geboren te worden, in deze tijd.

Ik had deze tijd gekozen omdat nu de tijd is dat oude systemen aan de kant worden gezet, in een tempo dat zijn gelijke niet kent.

Ik wilde daar bij zijn, deel van zijn.

Ik werd wakker en dacht: ‘maar ik geloof niet eens in reïncarnatie’.

Ik lag er nog even over na te denken, maar viel weer in slaap. Mijn droom ging verder.

Ik zag de lagen die we van ons af moeten schudden. Letterlijk. Dunne lagen waren het. Als een stapel pannenkoeken lagen ze op elkaar. Dun, maar hard en taai, en kleverig.

Daar gaan we dus doorheen, droomde ik.

En ik geloof niet eens in reïncarnatie. Misschien dat ik daar in vorige levens wel in geloofde, maar in dit leven niet.