Vandaag gebruik ik mijn blog als reclame.
Dat mag, vind ik.
Het is bijzonder genoeg.
Ik heb samen met Margreet Joosen een prentenboek gemaakt.
En het wordt erg mooi. Tenminste als we genoeg donateurs hebben.
Je kun me helpen door een boek te bestellen, en de volgende link te delen.
Ik ben al zo jong, schreef ik gisteren.
Er zijn dingen die ik altijd behouden heb.
Maar er zijn absoluut ook dingen die ik kwijt geraakt ben. Mijn onbevangenheid bijvoorbeeld.
Ik ben jarenlang behoorlijk bevangen geweest.
En gisteren was ik opeens zo ongeremd als vroeger.
Als kind stond ik er om bekend dat ik iedereen de oren van de kop kletste. En dat was schattig.
En dan is er die leeftijd waar de schattigheid van alles af gaat.
Dat vind ik trouwens nog steeds het grootse verraad dat we kinderen aan doen. Het ene moment is alles leuk en schattig, en het volgende moment is exact datzelfde gedrag een reden om afgewezen te worden.
Dat voluit praten heb ik dus afgeleerd. Pas toen ik ging bloggen vond ik weer mensen die mijn vreemde gedachten de moeite waard vonden.
Dank je, bloggen.
Maar praten?
Nee, nog lang niet altijd.
Ja wel die valkuil om in vergaderingen allemaal heel verstandige dingen te willen zeggen, en daar veel te breedsprakig in zijn. Maar dat valt niet op. Dat doen er heel veel.
Maar gewoon enthousiast leeglopen?
Nee hoor.
Niet in gezelschappen. En helemaal niet in vreemde gezelschappen.
Dat is denk ik één van de reden om op dat podium te gaan staan. Ook dat is weer een mooie excuus om veel te mogen kletsen.
Maar gewoon, zonder excuus enthousiast leeglopen in vreemd zakelijk gezelschap?
Volgens mij gebeurde dat gisteren voor het eerst sinds jaaaaren.
Ik kwam laat binnen, tijdens een voorstelronde. Ik zat amper en mocht meteen beginnen.
Vertel!
Ja, en als er in mijn leven dan zo veel mooie dingen tegelijk gebeuren.
Ik liep leeg.
Ik praatte zo veel en zo snel dat de anderen er lacherig van werden. Ik voelde me weer even het kleine jongetje dat schattig gevonden werd. Ergens in mijn hoofd vroeg iets zich af of ‘schattig’ wel een slim predikaat was in een volwassen en zakelijke omgeving ¹).
Het kon me ter plekke niks schelen. Ik ga niet over predikaten die anderen mij toedichten.
Ik was gewoon onbevangen.
Ik was me er van bewust, maar ik heb me daar niet door laten weerhouden.
Herwonnen onbevangenheid.
¹) Herman Dummer bedankt want het heeft er ongetwijfeld mee te maken gehad dat jij er zat, en dat ik je onvoorwaardelijk vertrouw.
Jawel: zakelijk. We waren aan het praten over de invulling van het Zakelijk Festival #MNL15
Ik lees (tussendoor) dit boek.
Over de kracht van het onverwachte. Dat we het niet zien aankomen, en dat we achteraf alsnog geloven dat we het aan hadden kunnen zien komen. Als we de tekenen maar hadden kunnen lezen. Ja duh.
Dat we ons voor de gek houden met wat we denken te weten.
En dan met je kinderen eindeloze gesprekken over wat waar is. Hoe we daar achter komen. Welke persoonlijke filosofieën we hadden. Welke vragen we stelden, zei het nooit hardop.
Toen, toen de wereld nog geen logica kende.
Filosoferen met kinderen. Nou ja, kinderen. Mijn kinderen. Ze zijn 17 en 24. Maar wat een heerlijke gesprekken.
Ik geniet. En voel me weer jong.
Nee ik voel me nog jong.
De verwondering leeft nog in mij.
Ik voel weer de kracht, die ik voelde toen ik als jongeling riep: “Maar ik ben al zo jong.”
Toen was het een idee.
Nu is het de einder die ik in zicht heb. Ik benader hem nu vanaf de andere kant.
Het is waar ik op uit ga komen.
Ik ben al zo jong.
Het hele boek?
Ja, hoezo?
Nou dan hebben ze het toch al gezien? Dan hoeft niemand het meer te kopen.
Op de crowdfund-site van Voordekunst komt straks een filmpje van ons eerste prentenboek.
Ik lees voor en ik laat ook alle tekeningen van Margreet zien. Bijna een e-prentenboek.
Stom?
Geef ik te veel weg?
Nou dat valt wel mee, denk ik. Hoop ik.
Dat filmpje is alleen op Voordekunst te zien. Dus als je het zo leuk vindt dat je het vaker wil zien, zie je ook steeds de mogelijkheid om ons sympathieke project te steunen.
En wat is er nu leuker dan zelf aan je kind voorlezen. Samen met een fysiek boek? Even weg met die I-pad?
Ik denk dat het kan.
En we willen het zo graag laten zien. Dit verhaal gun je elk kind. Dat kun je straks zelf beoordelen.
Nog even, hij is bijna live.
Ik schreef gisteren dat ik geen idee had hoe ik dat deed, accepteren.
Maar ik weet het wel. Denk ik.
Tenminste, ik weet iets…
Dat leerde ik toen ik Tinnitus kreeg. Oorsuizen.
Dat is iets dat móet je wel accepteren, want anders wordt je gek.
Accepteren in laagjes.
Het werkt als je, net als ik, in laagjes denkt. Je vindt iets stom, en dan vind je jezelf stom dat je iets stom vindt. En dát vind je dan ook nog weer stom.
Die laagjes. Ken je die?
Dat is fijn, want het werkt ook andersom.
Die binnenste kern zit stevig verpakt. Daar kun je niet zo maar bij.
Je moet dus helemaal van buitenaf beginnen.
Als je iets niet kunt accepteren, dan kun je misschien het feit dat je niet kunt accepteren, accepteren. En als dat niet lukt, kun je dat accepteren. Probeer het maar.
Werkt altijd. Want dat stuk dat het allemaal niet kan accepteren wordt een beetje moe van dat gedoe. Net zo als een ouder moe wordt van de waarom-vragen van zijn/haar kind.
En dan heb je een opening.
Het lipje van het dekseltje waar je alsmaar je nagels niet onder kreeg is los!
Nu gaat de rest een stuk makkelijker.
Zo ging het bij die tinnitus ook. Toen ik accepteerde dat ik baalde dat ik er van baalde, werd het balen minder erg. En toen pas kon ik aan die stomme piep en brom wennen.
En dan heb je zomaar een stap gezet waarvan je niet wist dat die zou komen.
Een nieuwe laag aangeboord in een overbekende uitdaging.
Acceptatie.
Je weet wel dat begrip dat zo lastig blijft.
En nu opeens . . .
. . . iets dat lukt zonder dat ik het probeer.
Ik had de afgelopen week een “Alles is welkom!” gevoel.
Niet als opdracht aan mezelf vooraf, maar als constatering, ergens op het eind van die week.
Alles is welkom. Niet omdat het moet, maar omdat het zo voelt.
Het valt natuurlijk pas op bij spannende dingen. En die waren er deze week. En ze waren goed. Precies zoals ze waren.
Een beslissing maken, waarbij je weet dat een kind teleurgesteld is. En dat oké vinden.
Bij een sollicitatietraining die ik gaf voor ‘Wijchen Werkt’ een bloesje verkeerd-om dragen. Dat hardop bemerken en ter plekke even omdraaien, ook al zien ze dan mijn buikje. (Nee niet bloot, maar wel zichtbaarder dan met los bloesje er over)
Een spannend moment op een overleg op school. Niet alleen weten dat het op een goede school niet allemaal altijd koek en ei is. Maar ook echt voelen dat die dingen er bij horen.
Aan het eind van de dag (genoeg lawaai gehad) geïrriteerd raken door leerlingen bij het opruimen, en ook die irritatie goed vinden.
En dat niet allemaal achteraf, na een lekker omdenkertje.
Nee, in het moment zelf!
Dat is me nog nooit overkomen.
Het voelt geweldig, moet ik zeggen.
Ik wou dat ik wist hoe ik het deed, dan zou ik het je vertellen.
Ik denk dat het iets te maken heeft met ‘geen moeite voor doen’.
Maar dat is het halve verhaal, vermoed ik. Want als ik niet al die tijd hier voor bewust bezig geweest was met dit proces, was het denk ik niet aan komen waaien.
Ik las ooit dat het proces van ontdekkers altijd hetzelfde was:
Eerst eindeloos tot en met superfrustratie bezig zijn met iets. Dan loslaten, en dan pas komt het opeens. Schijnbaar vanzelf.
Zoiets, denk ik.
Dit is een blog dat ik niet ga delen op twitter of facebook. Dit is voor trouwe lezers. Die zij er. Niet zo heel veel, want lang niet alle blogvolgers lezen alles. Dat snap ik. Ik lees zelf ook niet altijd alle blogs die ik volg.
Jij dus, trouwe of toevallige lezer. Met jou kan ik even kletsen over het elke-dag-bloggen dilemma.
Ik heb dat twee jaar gedaan, en toen heb ik het losgelaten.
En nu wisselt het heel sterk.
Soms gebeuren er zo veel dingen die ik wil delen dat ik elke dag blog.
En soms gebeuren er zo veel dingen dat ik niet eens ruimte meer heb om daar elke dag over te bloggen, want waar begin ik?
En soms denk ik dat ik alles al eens gezegd heb.
Daar baalde ik laatst van, van dat ik alles al eens gezegd had, maar toen bedacht ik dat ik dat ook heel anders kan zien.
Want toen ik terug las besefte ik dat ik af en toe hele gave dingen heb gezegd!
En dat zijn lang niet altijd mijn meest gelezen blogs.
Ik blogde laatst weer eens over mijn interne fan. Ik vind het jammer dat ik die blogs niet getagd heb, want dat zijn hele mooie gesprekken.
Voor het laatste blog daarover (deze), zocht ik de blogs die ik vanuit wanhoop schreef. (En dan natuurlijk vooral de blogs waar ik die wanhoop een mooie vorm wist te geven. Soms schreef ik ook onsamenhangende diep-in-de-put of half-in-de-put blogs. Die waren op dat moment erg belangrijk, maar zijn nu niet meer om aan te lezen)
Toen ik dat deed vond ik dat daar hele erge mooie gedichten tussen zaten. Gedichten die me nu nog kunnen raken.
Als ik van die mooi dingen zeg, is het misschien niet erg als ik mezelf herhaal, bedacht ik.
Of misschien moet ik ze bundelen.
Of misschien moet ik toch gewoon weer elke dag bloggen, want die pareltjes zijn wel uit die periode.
Nou ja.
Dat soort gedachten dus.
En ik heb amper tijd om er over na te denken want er gebeurt zoveel spannends en moois op mijn school.
Misschien is dát het wel.
Dat ik te gelukkig ben om te bloggen.
Die mooie blogs kwamen och een beetje vanuit een soort Weltschmerts gevoel.
Nou ja.
anyway
jullie zien wel hoe het verder gaat hier
Ik ga deze zomer hierheen.
En dat wilde ik al tijden.
Omdat ik een boek las, waar het landschap van het Peak District een hoofdrol speelt.
Maar ja.
Engeland is duur en zo, en ver.
Dus dat kwam er niet van. Peak district stond op een emmerlijstje, iets voor in de verre toekomst.
Maar 2015 is het jaar waarin wensen uitkomen lijkt het wel.
En nu ga ik Thursbitch beleven, en wandelen in dat ongelofelijk indrukwekkende landschap.
Hoe komt dat nu, dat mijn wensen uitkomen?
Ik pak er toch maar even de creatiespiraal bij.
Nou die wens was er. En ik zag me er ook al lopen (verbeelden). En dat ik er ooit heen zou gaan, dat geloofde ik ook wel. Ik denk dat het uiten mij hier vooral geholpen heeft. Ik heb namelijk mijn dochters aangestoken.
Dus opeens werd dit een serieus te nemen optie. De meiden vonden een hele goedkope vlucht naar Manchester. Opeens geloofden we allemaal dat het kon.
Maar ja.
Goedkoop vliegen én kamperen. Dat kun je wel schudden. Tenten, matjes slaapzakken. Allemaal extra bagage. Allemaal extra kosten op zo’n budgetvlucht.
Het hele weekend hebben we met die tenten matjes en slaapzakken zitten meten en wegen. (onderzoeken)
Dat ging hem niet worden.
Maar nu wilde ik het niet meer loslaten, dus ging op zoek naar een goedkope boot. (Da de tunnel te duur voor ons was, wist ik al).
En die vind ik!
En we hebben geboekt!
Dus dat plannen en beslissen is wel heel snel gegaan.
Dat handelen en volharden is een eitje. 3 uur in de auto naar Duinkerken is best te doen. Dat die boot wat langer duurt (2 uur) vind ik ook niet erg. Dan nog 400 km links rijden. Dat gaat lukken. We vinden onderweg wel ergens een mooie camping.
Ik ga deze zomer heel erg ontvangen, waarderen en ontspannen!
Ik ben er altijd,
zei mijn interne fan (hier)
je hoeft alleen maar naar me toe te komen.
Maar hij had nóg iets te melden:
Je vroeg naar hulp in je diepste dalen.
Ik kan niet naar je toe, maar ik kan je wel de weg wijzen.
Onderin dat dal, daar kun je me vinden.
Dat wist je al.
Lees het terug in je gedichten die je schreef toen de pijn nog vers was:
Over moed
Beweging
Beest
Optreden of aftreden
Beweging 2
Helemaal jezelf zijn
Daar zijn, dat voelen.
Daar zal ik bij je zijn.
Ik sprak gisteren mijn interne fan.
We hebben hele mooie gesprekken, en dan soms weer hele tijden niet.
Maar het moet altijd van mij komen, dus ik vroeg hem waarom hij nooit een keer begint.
Dat is niet mijn aard.
O, mooi is dat. Dus zelfs als ik heel erg diep depressief ben, kom je me niet redden?
Nee.
Ook niet als ik, zeg maar, zelfvernietigend bezig ben?
Nee.
Maar je bent zo krachtig. Eén woord van jou, nee, zelfs alleen de gedachte aan jou geeft me zo veel kracht.
En daar zeg je het zelf. Jouw gedachte aan mij. Dat is wat er nodig is. Ik ben er altijd, maar jij moet me binnen laten. Dat is niet omdat ik vind dat je er iets voor moet doen. Ik kan gewoon niet anders.
Ik ben. Dát is mijn aard.
Ik kán mezelf niet opdringen, zoals jouw interne criticus, of jouw ambitie dat wel kunnen.
Die beweging, dat is hun aard.
Er zijn, dat is mijn aard.
Ik ben.
Ik ben er altijd.
Je hoeft alleen maar naar me toe te komen.