Auteur: Jacob Jan Voerman

Gisteren verklaarde ik het netwerken dood.

Mijn betweter aan het woord. En ja. Natuurlijk. Helemaal gelijk. Het was projectie. Aan alles wat ik noemde heb ik me zelf bezondigd. Nog soms.

Maar ik weet ook hoe het voelt om dat niet te doen. Hoe er échte contacten ontstaan.

En die ontstaan pas als ik helemaal geen agenda heb. Die agenda zit mij gewoon in de weg. en ik weet ook waarom.

Mijn agenda is nog niet af. Ik weet nog onvoldoende wat ik wil. Laat staan dat ik er voldoende in geloof. En dat wat er allemaal nog niet is probeer ik dan ergens vandaan te hengelen.

De beste manier om netwerken te verzieken is dus om heel hard bevestiging te zoeken. Pas toen ik daar mee stopte stond ik open voor echte contacten. Mijn manier was (is) mijn agenda weg gooien.

De andere manier is om gewoon heel erg in je agenda te geloven. Ook dat schept ruimte. Als je écht gelooft, dan hoef je niet te hengelen. Dan heb je vertrouwen. Dan weet je dat het wel komt. Nu niet, dan misschien een andere keer. Dan wordt dat niet meer allesomvattend belangrijk. En dán kun je ruimte geven aan de ander.

Dan ontstaat die ruimte voor het verhaal van de ander, ruimte om je zelf op een anderen manier te zien, ruimte om te scheppen.

En nu?

En als ik dan toch mijn netwerken aan wil spreken? En het nog niet zeker weet? Mijn netwerken wil gebruiken voor het maken van mijn agenda? Gevaarlijk! Want wat geef ik uit handen?

Wie heeft daar antwoorden voor?

Inspiratie: Richard van Kray die me liet inzien dat je best je ambitie mag tonen!

Lees ook: Geheim van succes.

Vandaag verklaar ik het netwerken dood.

Ik verbreek de onzichtbare ketens waarmee we anderen vastbinden aan onze verlangens. Nooit meer: “Ik wil iets van jou, maar ik doe net alsof dat niet zo is.”

Ik spoel de diarree door. De eindeloze tentoonstelling van ego’s, business-ideetjes, toekomstplannen, bedenksels van zolderkamers, aftreksels van alles wat al ontelbare keren is gedaan, met weer een nieuw sausje, de ik-heb-mezelf-gevonden-en-nu-kan-ik-jou-helpen-met-zoeken verhalen, de ik-kan-je-helpen-jouw-werk-beter-te-doen verhalen, alles wat  schreeuwt om gehoord te worden.

En ook de keutels, de gedehydrateerde diarree: de elevator pitches.

Met anti-geluid rek ik de stiltes op. Stiltes die geen kans krijgen omdat iedereen gespitst is op elke adempauze om het eigen verhaal te kunnen spuien.     Verder lezen netwerken is dood

Een bijzondere periode voor mij.   Verder lezen 13-3-1996 en 18-3-1996

Over dé crisis wil ik niet schrijven

dat heeft voor mij geen zin.

Over mijn crisis kan ik niet schrijven

ik zit er middenin.

Ik kan hem zelf niet zien

zou hij wel bestaan?

Waarom is het dan zo stil?

Of is dit het oog van de orkaan?

geschreven in het kader van de WOT 

De kracht van verhalen.

Zo oud als de wereld, ook al doen die reclamejongens alsof ze het zelf ontdekt hebben.

Storytelling als verbindende kracht

De Grieken wisten alles van verhalen vertellen. Dat is wat ze de kracht gaf om het Perzische rijk te weerstaan. Bijzonder, want die Perzen veroverden de hele wereld.

Waarom veroverden ze die Grieken niet? Dat was niet eens een land. Een Koninkrijkje hier, een paar steden daar. En dan ook nog eens verschrikkelijk verdeeld.

Wat de Grieken met elkaar verbond was de gemeenschappelijke taal. En de verhalen, mythen waar ze trots op waren. Een stad was geen stad als ze niet ergens een afstamming van een oude held of halfgod kon claimen. Iemand die de verhalen niet kende, of erger nog: de taal niet eens sprak, was een barbaar. Het woord barbaar zelf  komt van de Grieken die daarmee het gebrabbel van de buitenlanders aan gaven.

Personal branding       Verder lezen Een verhaal over storytelling

Of wat je kunt leren van de geschiedenis.

Boekbespreking van : Persian Fire van Tom Holland.

Eindelijk, want wilde ik al een tijd geleden doen. Een boek bespreken.

Persian Fire is een heerlijk boek! Tom Holland is iemand die je op en leuke manier mee neemt naar het verleden. Scherp, relativerend, en een rasverteller. Spannender dan menig roman. En heel veel leuker en intelligenter dan “300“.

Een paar ontdekkingen voor mij:

• Het conflict tussen oost en west is al veel ouder dan vandaag. Griekenland tegen Perzië is ook al een clash tussen culturen.
• Dat Griekenland was niet veel meer dan een paar ruziënde stadstaatjes.
• Geen lekkere jongens die Grieken, en die Spartanen al helemaal niet. Recht van de sterkste. Geen zin in stom werk? Gewoon een buurland aanvallen en je hebt weer voldoende slaven.
• Perzië is in die tijd veel verder ontwikkeld. Het grootse rijk van die tijd. Tot in de puntjes geregeld. Op het gebied van mensenrechten, zelfs beter dan de Grieken.
• Griekenland won, maar de buurlanden waren dus misschien beter af geweest als Perzië had gewonnen.
• Ook in de eerste dagen van de democratie bleef het gewoon een machtsspel. Verschil was dat het nu niet alleen de rijke families waren.
• Het volk kon een politicus die het machtsspel te hard speelde kon wegstemmen. Ze schreven dan op een scherf de naam van degene die verbannen moest worden. Gewoon meeste stemmen gelden. Geert Wilders zou nu een goede kandidaat zijn.
• Het feit dat voor die oorlog gestemd is, heeft een rol gespeeld in de overwinning van de Grieken. Het was voor hen een oorlog van het hele volk. Dat stemmen over die oorlog was overigens het allereerste eerste referendum. Het werd gedaan via die potscherven. De man die tegen de oorlog was  (en zichzelf verkocht als het ‘redelijk alternatief’) werd zo weggestemd.
• Daar is nog een mooi verhaal over. De voorloper van de personal branding. Schrijf ik morgen.

Sluit ik af met een citaat. Om te laten zien hoe Tom Holland met relativering en humor, over deze periode schrijft.

wat vooraf gaat:

Aangestoken door de kersverse democratie, komen Grieken in de door Perzië bezette gebieden in opstand. Ze willen ook die vrijheid van de democratie.  Ze vragen hulp aan  de verschillende Griekse steden.  Athene is de enige stad die gehoor geeft aan de oproep.

Tom Holland schrijft dan:

But this sobering statistic, far from giving citizens pause for thought, served only to fule their already shining sense of exceptionalsim and mission.

(Goh, het lijkt wel Nederland in Afghanistan)

wat kan geschiedenis toch leuk zijn.

Tom Holland heeft ook over Romeinen geschreven (al uit), en over de middeleeuwen (bewaar ik voor de vakantie)

geïnspireerd door Hendrik Jan de Wit, die zo’n liefde heeft voor boeken en daar mooi over schrijft.

Iedereen gaat na de blogpraat van 12-03-2012 podcasts maken. Dit is hoe ik die ga beluisteren.
zie hier.

The pain game.

Het schijnt al een jaar te bestaan. Ik zag het bijkomen in de aankondigingen.

Uit Wikipedia:

Bij rood moet een van de teamleden een willekeurige pijnlijke of vieze opdracht uitvoeren om in het spel te kunnen blijven.

Ik zag in dat korte fragment: vieze dingen drinken, met je blote billen over kiezelsteentjes, hark tegen je neus en vooral veel leedvermaak.

Het is natuurlijk al langer aan de gang met heel veel andere programma’s. Maar wat is er aan de hand als we kijkcijfers scoren met leedvermaak? En waarom doen mensen daar aan mee? Hebben mensen zo weinig eigen waarde dat ze dit soort korte beroemdheid nodig hebben?

Welke idioten bedenkt dit soort humor, dit soort stoerheid en brengt het dan op TV. Welke boodschap geef je daar mee aan de jeugd?

• het is okee om mensen uit te lachen
• het gaat niet om wie je bent, maar om wat je durft, hoe banaler hoe beter
• ik verneder me nu, zodat ik straks een ander kan uitlachen

Fik Meijer geeft aan de het geen uitwassen waren. De hele Romeinse maatschappij bestond uit geweld. Er gold het recht van de sterkste. Als je niet wint, of eervol sterft, ben je slaaf. En dan verbeur je al je rechten op menselijkheid. Die spelen waren een logisch vervolg van die geweldscultuur.

Wat zegt dat dan over onze samenleving?