Al die boeken die zeggen dat je niet afhankelijk bent van de waardering van anderen, kunnen wel gelijk hebben. Maar het is een droog en koud gelijk. Je hebt er niks aan.
De eerste keer dat ik die boeken las, maakten ze het alleen maar erger. Het lijkt zo simpel, zoals het daar staat. Waarom lukt mij het dan niet? Weer iets wat ik niet kan.
Ik denk dat die boeken iets vergeten.
Ik denk dat ze een halve waarheid vertellen. En daarmee een hele leugen.
Het is niet waar dat je onafhankelijk bent van anderen. Als dat zo zou zijn, waarom zijn al die anderen er dan?
Even voor de duidelijkheid. Het is waar dat anderen jou alleen maar kunnen zien door hun eigen bril. Het is waar dat jij je niet moet laten bepalen door wat anderen van je vinden. Het is waar dat je niet moet wegkruipen in een hoekje als iemand, die met zijn verkeerde been uit bed gestapt is, een rotopmerking tegen je maakt.
Het is niet waar dat het onbelangrijk is wat anderen van je vinden. Dat heeft waarde. Veel waarde.
De truuk is, dat jij die waarde bepaalt. Geef anderen de macht om jou lief te vinden, jou geweldig te vinden.
Laat van je houden.
Dat is een hele goede manier om van jezelf te leren houden. Het is ook een hele goede onderhoudsdosis voor je eigenliefde. Maak jezelf er niet afhankelijk van, maar gebruik het.
En geef het terug. Geef het aan zo veel mogelijk mensen terug.
Ik denk dat ik de vonk meekreeg van mijn ouders. En toen dat kleine vonkje in die boze, koude wereld bijna uit ging, waren het mijn kinderen die er weer leven in bliezen.
Laat van je houden.
En kijk dan de kunst af. Geloof ze, die mensen die van je houden. Doe ze na. Hou van jezelf. En geef het door. Houd van anderen. Zodat zij weer van zichzelf kunnen houden.
Ja, we hebben elkaar wel nodig.
Wat voor wereld zou het zijn, als dat niet zo was.
