Auteur: Jacob Jan Voerman

Sommige mensen puzzelen, ik programmeer, in een klassieke taal.

Basic. Niet zomaar een basic. GFA Basic. Dat is een iets serieuzere basic, zonder regelnummers, en met procedures.

Maar wel heel basic, natuurlijk.

Het is mijn manier om even helemaal weg te zijn, en toch mijn hersens te laten kraken.  Ik heb het al jaren niet meer gedaan. Maar nu heb ik weer een leuke uitdaging.

Want het moet wel ergens toe leiden. Het gaat niet om het resultaat, maar zonder resultaat is er niks aan.

Ik heb in het verleden bestaande spelletjes omgezet naar de computer, zoals Rivercrossing.

Dit

wordt dit:

 

(het werkt nog steeds, compleet met alle oplossingen, als je er niet uit komt)

In code ziet het er zo uit:

 

Nothing fancy, lekker ouderwets, maar heel leuk om te bedenken hoe je zoiets aanpakt.

Mijn uitdaging nu is roosters maken. Niet de roosters zelf, maar een overzicht voor elk kind.

Alle kinderen bespreken met hun coaches wat ze deze periode gaan doen. Spelen natuurlijk, en projecten en wensen waar ze aan gaan werken. maar we hebben ook gewoon vakken, waaraan ze mee kunnen doen. En die zijn geroosterd.

Elke coach heeft dus per kind een lijstje met de vakken die het wil doen. Nu nog een lijstje dat per vak aan geeft welke kinderen mee doen. Dat heb ik klaar. Waar ik nu nog mee bezig ben is een uniek rooster voor elk kind, een overzichtje waar zijn/haar vakken op staan. Met tijdstip, lesgever en lokaal.

Dat kan natuurlijk veel eleganter in Excel. Of ik zou met HTML een webpagina kunnen maken. Of nog iets mooiers. Maar dan moet ik eerst allemaal uitzoeken hoe dat moet. En ik wil nu even geen nieuwe taal leren. Ik wil even spelen met mijn oude taal.

 

De lol zit hem denk ik in het overzichtelijke. Alles gaat precies zoals het moet. Als je een fout tegenkomt is daar een logische verklaring voor.
Escapisme is het.

De Vallei, daar heb ik het over.

Ik werk er nu echt. Ik ben dus nu ook coach van 22 kinderen, van 4 tot 11 jaar.

Geweldig, vind ik het, en veel. Want ik zie hele gave dingen, en ook nog duizend dingen die ik anders wil. Soms vliegt dat laatste me even aan:  hoe krijg ik dat voor elkaar? Maar de kinderen halen me daar wel uit. Ze trekken me in het nu. en dat is goed, want daar gebeurt het.

En dan weet ik het weer. De kinderen hoeven ook niet alles in één keer te leren. Het is een proces dat nooit eindigt.

Coachgesprekken. Welke lessen willen ze volgen, en welke plannen hebben ze.

Zo maar een greep:

-een vlot bouwen dat echt vaart
-een levensgroot kasteel
-iets verzinnen dat er nog niet is, en dat dan maken
-een uitje organiseren
-zelf een mod bouwen voor Minecraft
-hulpje worden in de timmerruimte en dus alle apparaten leren bedienen
-verzinnen hoe ik mensen meer milieubewust kan maken

En dan hebben we ook nog gewone lessen.

“Ik wil leren lezen, en ik wil een meesterschap. Zelfs als ik lekker aan het spelen ben, mag je me halen, als je begint.”

(hier staan de drie vormen van leren uitgelegd, waarvan meesterschapsleren er één is)

“En ik wil geschiedenis, van toen de Dinosaurussen er waren.”

“En ik wil nóg ouder! Ik wil weten wanneer de wereld er kwam.”

Dat komt mooi uit. Dat heb ik uitgezocht. Ik heb namelijk een boekrol gemaakt. Om een tijdlijn op te maken. Daar ga ik alles wat ik vertel op schrijven tekenen of plakken. Als de kinderen het echt willen, en kiezen voor een meesterschap mogen ze een eigen boekrol maken. En natuurlijk kiezen ze dan zelf welke dingen ze daar op zetten.

Die tijdlijn wilde ik eerst op de muur, maar er was er geen lang genoeg. Nu heb ik 10 meter behang. Daar moeten 3000 jaar op. Een keuze die ik heb gemaakt. Korter, dan kunnen de Grieken en Romeinen er niet op. langer en het wordt wel erg dringen. Bovendien is een eeuw nu precies een lineaal lang. Dat vind ik wel een mooi houvast.

Ik weet ook een plek waar ik  hem helemaal kan uithangen.

Als we deze schaal aanhouden, dan weet ik ook wanneer de dinosaurussen zijn uitgestorven. Dat is ongeveer van hier naar Maastricht. En die Dino’s begonnen ongeveer ergens in Zuid-Frankrijk. De aarde begon dan bij de zuidpool.

(Nu snap je ook waarom ik naar het zuiden toe reken, de noordpool was te dichtbij)

Ik was wel begonnen om naar het noorden te gaan rekenen. Want vanuit ons schoolgebouw kun je de dijk zien liggen. Ongeveer 370 meter verderop. Daar bij die dijk beginnen de eerste mensen pas. Dat is heel dichtbij, vergeleken met de laatste Dino die helemaal uit Maastricht moet komen. En toch is het vanaf de eerste mens nog 37 behangrollen.

De eerste beschavingen begonnen pas op de rand van ons schoolplein.

Maar nu eerst nog even lezen over die Dino’s.

En dan verder met Gamemaker, want ik kinderen begeleiden die hun eigen spel maken.

Volgend weekend ga ik spelen met een programmeerbare lego-robot, want we gaan meedoen aan de lego-league wedstrijd. Ik wil wel even zelf weten hoe het werkt als ik de kinderen straks moet helpen.

En dan wil ik een manier om ons crea-lokaal zo in te richten dat het uitnodigt tot ordelijk werken. Nu is het alsof er een bom ontploft is, na een dag werken. Betere afspraken maken samen., in de schoolvergadering.

En ik wil ook de zandbak in, en kleien met mijn coachkleuters. Voelen hoe heerlijke smurrie dat is.

Heel erg gaaf en heel erg veel, is het. Ik heb nog niet de helft verteld hier. nog geen tiende. Vandaar dat ik nu pas blog.

 

 

Hoe meer ik fiets, hoe meer energie ik krijg.

Ik voel gejuich in mij. En steeds vaker voel ik een glimlach op mijn lippen.

Als ik dit filmpje zie voel ik die energie dwars door me heen gaan.

Geniet van de vrolijke energie van Peter Gabriel en zijn mede muzikanten. Het is aanstekelijk.

Gedichten verdienen aandacht, en ik ga ze die geven.

Plannetje:

Elke vrijdag in de Bieb gaan zitten en gedichten voordragen, over gedichten praten, uitleggen waarom ik ze zo mooi vind, en iets vertellen over wat ik aan de weet ben gekomen van de achtergrond.

En dan op later moment gasten uitnodigen, met hun lievelingsgedichten.

En heel misschien voordrachten van echte dichters. Zo wil ik Sabine Kars een keer horen.

Een stem in mijn hoofd vraagt zich terecht af waarom ik dat zou moeten doen. Ik heb niet zo veel verstand van gedichten, ben niet eens een Diehard liefhebber. En toch weet ik waarom ik het moet doen.Omdat ik een groot vermogen heb tot bewondering en verwondering. En omdat ik denk dat ik dat kan overbrengen.

En als ik het goed doe, schuiven er straks mensen aan die veel meer te vertellen hebben dan ik. Komt goed.

Ik heb veel nagedacht over voorbereiding, en ik heb iets ontdekt.

Ik dacht altijd dat ik slecht was in voorbereiden. Ook nu loop ik een beetje vast. Maar nu weet ik waarom. Ik weet namelijk helemaal niet wat er voor te bereiden valt. Pas als ik het een paar keer gedaan heb ga ik dat ontdekken. Ik moet dus vooral gaan doen, en dan gaan leren. Dan weet ik precies wat ik aan voorbereiding nodig heb.

Ik denk dat ik er dus zo in ga stappen.

Iedere vrijdag. Ik denk van 20.30 tot 21.00. Einde koopavond in Wijchen,kunnen de mensen nog even langs de Bieb voor een mooi gedicht.

Elke vrijdag?

Ja want Elja zegt het hier al: de kracht zit in de herhaling. Elke 1e 2e 3e of laatste vrijdag is ook regelmaat, maar sommige regelmaat is regelmatiger dan andere regelmaat. Als ik het elke week doe hoef je niet meer na te denken of het deze week nu wel of niet is. Dat vind ik krachtig.

Misschien zijn er andere activiteiten, maar dan wijk ik wel uit.

Nu nog uitzoeken waar ik mee ga broadcasten.

Ik twijfel tussen periscoop en Google Hangouts. Ik denk dat het periscoop wordt. Omdat dat daar de geur van de verpakking nog aan hangt. Mensen zijn daar nog nieuwsgierig. En dat past wel bij wat ik ga doen.

Nou ja.

Ik moet dit nog allemaal gaan overleggen met de Bieb zelf. Maar linksom of rechtsom, het gaat er komen.

Als je tips hebt, die zijn welkom.

Ik zat er vanmorgen even doorheen.
Twee weken klussen en schoonmaken, en nog lang niet klaar.

Ik kan niet zo goed tegen klussen en de chaos, en de herrie, en soms ook het stof en de stank.

Ik merk dat ik een ADHD’er ben. Ik vlieg van de ene klus na de ander. Overzicht is ver te zoeken.

En ik wil zo graag dat het mooi is maandag als de kinderen in ons nieuwe schoolgebouw komen.

Dus ik voel me aan alle kanten tekort schieten.

Dat dus.

En toen bedacht ik dat je rot voelen en gefrustreerd zijn gewoon bij het leven hoorden.

En daar voelde ik me geen moer minder rot door.

“Ja duh!”, zei de stem in mijn hoofd, ” zo werkt het niet.”

Ik kon er wel om lachen.

Een rotgevoel accepteren om van het rotgevoel af te komen, nee dat werkt niet.

Accepteren is accepteren, en voelen.

Intussen wel een mooi inzicht er bij.

Doordat ik nu zo’n last van heb, weet ik wat ik overboord gegooid heb. En waarom ik het afgelopen jaar zo lekker draaide. Straks, als de kinderen er weer zijn, voel ik me weer als een vis in het water.

Katrin, mijn collega hielp me dat ontdekken. Ga ik blog over schrijven, voor HetKind.

Even wachten tot laptop heel is. Foto’s uploaden van telefoon ging fout

27 kilometer fietsen naar mijn werk, en 27 kilometer terug,

And I loved it!

 

Zelfs de regen kreeg de grote glimlach niet van mijn gezicht.

En kijk eens hoe groen al dat gras is onder die grijze wolken. Ik ben kleurenblind, een beetje, dus pin me er niet op vast, maar grijze luchten geven het gras een extra intensiteit.

en dan zie ik

rijen ondenkbaar
ijle populieren
als hooge pluimen
aan den einder staan

Kijk eens op deze Google maps, daar zie je de populierschaduwen. Dit is een van de weggetjes waarover ik fiets, tussen de weilanden door.

Wind tegen, drie snelwegen over, en de Waal.

Vooral die laatste is een slopende klim.

Een heel stuk flink vals plat. Maar nog steeds dat gras!

Daar boven op die brug ben ik in een heel andere wereld.

De nieuwe brug is al jaren af; het opknappen van de oude duurt langer dan het bouwen van de nieuwe, lijkt het wel.

Nu wel fijn. Geen razende auto’s vlak langs me.

Imposante dragers.

En een uitzicht. Hier ga ik straks de zon zien opkomen.

Heel even bedacht ik dat dit landschap straks in de winter ook zijn charmes zal hebben, maar daar zie ik natuurlijk geen moer van, want dan fiets ik in het donker. Wat zal ik die eerste zonsopgang verwelkomen, na die donkere ritten.

Wat ik hier laat zien is de terugweg. Na de brug bij Ewijk op weg naar Beuningen.

Daar staan andere bomen langs de kant van de weg. Alsof ik door een groene tunnel rijd. Ik weet nu al dat dit bladerdak me in de lente gaat verrassen. Maar eerst de kleuren van de herfst, en de silhouetten van de winter. (ik ga ze haten)

 

En dan, tussen Beuningen en Wijchen wordt ik moe.

Het laatste kwartier is afzien. De laatste snelweg over lijkt een berg die niet te nemen is (pal tegen de wind in).

Maar wat is die zelfde moeheid thuis weer lekker.

Maar 4 keer per week is pittig. Dus sowieso een betere fiets. Mijn eerste gedachte was een elektrische. Maar dat voelt een beetje als opgeven. Het lijkt me zo gaaf om dit helemaal op eigen kracht te kunnen.

Dus ben ik gaan lezen over ligfietsen.

Zo’n banaan lijkt me fantastisch, maar helaas te duur. Ik ben geen knutselaar en een tweedehandse vind ik te riskant.

Een ‘gewone’ ligfiets dus. Twee of drie wielen.

Mijn zoektocht gaat beginnen.

Voor de nieuwsgierigen, dit is mijn route:

 

 

 

 

 

 

Mijn gevoelens voelen?

Ook als ze lastig zijn –

waarom?

Ik denk liever een blokje om.

 

Ik ben er geweest. Eerst bovenlangs, en de dag daarna er in.

De vallei Thursbitch. (Kijk hier waarom ik dat zo graag wilde)

Was het bijzonder?

Ja. Een hele stille, lege vallei. Maar om heel eerlijk te zijn, ik vind veel heuvels en valleien in die buurt bijzonder. Wel heel erg mooi om hier te wandelen en te zijn. Ik voelde geen magische aanwezigheid, anders dan de magie die ik voel voor dit landschap.

Dit is mijn favoriete landschap. Deze ruwe, fluwelen weidsheid.

En overal schapen. Hier keken ze me nieuwsgierig toe: welke gek wandelt nu in deze vallei, in plaats van over de heuvels waar ze allemaal wandelen.

De steen die je op de foto’s ziet is ‘Thoon’, en speelt een belangrijke rol in het boek.