Auteur: Jacob Jan Voerman

Ik was eigenlijk nooit zo’n gedichtenlezer.

En literatuur ook al niet zo.

Maar ergens een paar jaar geleden begon het. Ik zag een oude Star Trek film terug. Daar krijgt Picard het boek Moby Dick van zijn bemanning, als een soort van hint.

Het was me al eerder opgevallen dat er bepaalde boeken zijn waar steeds naar wordt verwezen, maar nu wilde ik weten waarom. Dus ben ik ze gaan lezen, de klassiekers.

Moby Dick vond ik grotendeels oersaai trouwens, maar wel bijzonder.  En al die andere klassiekers waren bijzonder zonder saai te zijn.

En nu dus dichters.

Want mijn dochter studeert cultuur en komt met van alles thuis.

En toen gingen we naar Engeland. Een land dat bol staat van de klassiekers. We wilden Oxford zien en Camebridge en Canterbury.

En we vonden eindeloos veel tweedehands boekwinkels.

Die in Buxton was de mooiste.

 

En al die boekwinkels hebben kasten vol klassiekers.

En Poetry.

Nou had ik in mijn achterhoofd nog een Sonnet van Shakespeare

Shall I compare thee to a summersday?

Ook iets met daffodils.

(Ruud, jij hebt me ook aangestoken, trouwens)

En dan nog wat namen als Wordswordth, Coleridge. T.S. Elliot en W.H. Auden.

En ook hier wilde ik eindelijk wel eens weten waarom dat allemaal bekende namen zijn.

Dus heb ik mijn slag geslagen.

En dus ook een paar boeken over dichters. Zelfs een boek met lectures over Poetry, zoals die op Oxford gegeven zijn rond 1900.

Ik lees graag van anderen wat er mooi of bijzonder aan iets is. Dat is ook nodig, want de gedichten geven lang niet allemaal zomaar hun geheimen prijs. Bovendien vind ik iets mooier als iemand anders me op dingen wijst die ik nog niet gezien had. Tweedehands schoonheid, heb ik dat ooit genoemd.

Eén ding is me al opgevallen.

Dichten is een levensnoodzaak als je overwelmd wordt door indrukken.

Hooggevoelig noemen we dat nu.

Dichter was dat dus vroeger.

Daarom ga ik meer dichten.

En meer gedichten lezen. Ook Nederlandse. Ik heb nog een hele mooie bloemlezing van Komrij in de kast staan.

En ik heb een idee voor gedicht-avonden. Want wat is het zonde dat we daar niet meer mee doen.  Eén van die boeken op dat plaatje is n.l. Cathing Life by the Throat. De samenstelster daarvan heeft in 1995 in Engeland zulke poëzie avonden gehouden. Er zit zelfs een CD bij.

Daar ga ik eens met onze Bieb over praten. Misschien hebben we hier genoeg liefhebbers van gedichten. Of we gaan ze gewoon maken, die liefhebbers.

Ik heb er in ieder geval een passie bij.

 

Mijn waarde.

Ik denk dat ik daar over struikelde, in mijn poging als zelfstandige mijn geld te verdienen.

Het voelde als hoereren.

Omdat ik niet uit ging van wat ik waard was, maar van wat ik nodig had om te overleven.

En omdat ik helemaal geen antwoord had op die vraag wat ik waard was.

Nu weet ik dat ik dat antwoord pas kan vinden als ik mag spelen. En dat kan alleen als ik geen rekeningen hoef te sturen. (‘Rekening sturen’ en ‘Rekening houden met’ daar zit niet voor niets het zelfde woord in. Spelen kan alleen zonder rekening houden met.)

Dat spelen heb ik afgelopen jaar kunnen doen op de Vallei. Ik heb daar alles los kunnen laten. Zonder verwachtingen kunnen zijn wie ik ben, en kunnen doen wat ik voelde dat nodig was.

En dat werkte.

Ik weet nu precies wat ik waard ben.

Ik durf te handelen, zelfs als ik de uitkomst van dat handelen niet kan voorspellen.

Ik durf fouten te maken, te ontdekken.

Ik voel me ondernemer in loondienst.  (Dat heeft ook iets te maken met hoe we het onderling geregeld hebben.)

Ik weet nu ook dat ik dat salaris niet krijg, maar dat ik dat verdien.

Volgens mij is dat de belangrijkste stap als ondernemer, weten wat je waard bent. Elja schreef daar ook al over.

24 september is er weer het Zakelijk Festival in Amersfoort, #MNL15

Vorig jaar deed ik daar aan mee om te kijken wat ik waard was. Als ik de Vallei niet gevonden had, was ik op die manier doorgegaan met zoeken. En dan had ik het misschien ook wel gevonden.

Ik kwam vorig jaar dus vooral halen . . . door iets te brengen.

Dit jaar doe ik niet mee om te onderzoeken wat ik waard ben.

Ik kom dit jaar brengen . . . door iets te halen.

Wat ik wil brengen is het contact met je innerlijke fan. Ik heb hem gevonden. Ik wil graag dat iedereen zijn eigen innerlijke fan vindt.

Daar gaat mijn workshop over.

Als je mee doet, kun je dat brengend én halend doen. Mag beiden.

Samen ontdekken hoe je contact maakt met je innerlijke fan. Ik ben niet geïnteresseerd in kant en klare oplossingen. Dus als je denkt dat je het antwoord al hebt, ben je niet welkom. Ik heb dat antwoord ook niet namelijk. Er is geen antwoord. Er is een proces waarin we samen vinden. (Je mag wel jóuw antwoord komen delen, jouw eigen privé antwoord)

Vreemd, ik weet net zo weinig over de uitkomst van mijn workshop als vorig jaar. Vorig jaar voelde dat als zwakte, nu voelt het als kracht.

 

Nee, ik noem het geen bucketlist. Maar het is het stiekem wel natuurlijk.

Ik heb er niet zo veel op staan.

Mijn vakantie naar Engeland stond er op. En die is zomaar uitgekomen. Dus misschien toch niet zo gek zo’n wensenlijstje.

Engeland kan er af. Nee wacht. Hij blijft er op, maar dan anders.

Ik ben namelijk iets gaafs tegen gekomen.

Kijk, ik vond die Camino ook alijd wel aanlokkelijk. Maar ja dat doet iedereen al. En dan wil ik niet meer. Apart zijn, dat wil ik. Daarom doe ik ook niet aan bucketlists, snap je?

Nou heb ik een alternatief voor de Camino.

Ik ga the Pennine way lopen.

Die kwam ik tegen bij mijn lezen over het gebied waar we heen gaan. Een van de wandelingen die we willen doen, is meteen ook het begin van the Pennine way.

Maar ik wil hem dus helemaal. Tot aan de grens van Schotland/

Het mooie is dat ie niet zo ver is.

450 kilometer maar.

Wel lekker door ruig landschap. Denk Wuthering Heights.

Dat pas beter bij me dan de zonovergoten warmte van een Camino.

Wel goed voorbereiden. En sparen.

2020 lijkt me een mooi jaartal.

 

Jack Turner is een jagger.

In de 18e eeuw waren dat de handelaren die van dorp naar dorp trokken. Vooral belangrijk voor het zout.

Steeds komt Jack terug naar zijn eigen kleine gemeenschap in vallei Thursbitch, tussen Macclesfield en Buxton, op de grens van Cheshire en Derbyshire.
Hij neemt cadeautjes mee voor zijn Nan-Sarah.

Die gemeenschap heeft nog voor-christelijke tradities. Jack is ook een soort sjamaan die jaarlijks de piddlejuice maakt, een brouwsel van paddenstoelen waar het hele dorp gezamenlijk van uit zijn dak gaat.

Er is een cultus rondom the great Bull. Ook slangen en bijen hebben een plaats daar in. Garner heeft ontdekt dat de grote stenen in de Vallei inde richting van de poolster wijzen.

Jack komt op zijn reizen wel mensen tegen die over een baby praten die goddelijke krachten heeft, maar hij snapt daar niet veel van. “Wat is dat, zonde?” vraagt hij aan zijn vader. “Just another word” krijgt hij als antwoord.

Als een nieuwe rentmeester ingrijpende plannen heeft voor de Vallei, gaat Jack naar de plek van The Bull (Een van de stenen die geplaatst zijn in het landschap) om te vragen om die rentmeester tegen te houden. “Do what it takes”.

Als zijn, inmiddels zwangere Nan-Sarah sterft aan de pokken, draait Jack Turner door.

Zijn reizen worden langer, en als hij terug komt is het vol met verhalen over hel verdoemenis. Als een soort wraak op Bull die een ‘nasty trick’ gespeeld heeft met Nan-Sarah, is Jack doorgeslagen in het christendom.

Hij slaat de steen kapot, en op zijn aanwijzingen bouwt de gemeenschap bouwt de gemeenschap een kerkje, dat nu nog steeds bekend staat als Jenkin Chappel.

Pas veel later komt hij tot zijn zinnen. Maakt weer contact met het landschap, met Bull, de slangen en de bijen.

Op de terugweg komt hij een man tegen die onbekend is in de omgeving. De kleren van die man zijn wonderlijk. Hij vertelt zijn vader over die man, vooral de uitdrukking op zijn gezicht had hem getroffen.

Het boek begint en eindigt met zijn laatste reis.

In een sneeuwstorm komt hij vlak bij huis. Hij laat zijn paarden en de hond de weg naar huis zelf vinden en gaat tegen een rots zitten.

“I have got to do right by Nan-Sarah”.

Doorheen dit verhaal geweven is het verhaal van de oude vrouw (Sal) in de huidige tijd. Ze was geologe en daarom geïnteresseerd in het landschap rondom Thursbitch. Ze wandelt steeds samen met Ian. In het begin van het boek denk je als lezer nog dat het een jong stel is, later een oud getrouwd oud stel. Tot je er achter komt dat Ian een begeleider is, vanuit de instelling van Sal. Sal takelt namelijk snel af. Alzheimer begint aan haar te vreten.

De vallei van Thursbitch lijkt het geheugen van Sal vast te houden. Alleen hier kan ze zich dingen herinneren. Ze voelt zich langzaam steeds meer verweven met het landschap.

De twee moderne wandelaars raken af en toe aan de 18e eeuw. Ze horen in een mist de belletjes van de paarden van Jack Turner. En ze zien alle landmarks van het verhaal uit de 18e eeuw.

Ook Sal beleeft haar laatste reis. Ze vraagt haar Ian om haar achter te laten. Hij doet dit, ook al stelt hij daarmee zijn vriendschap voor Sal boven zijn hippocratische eed. Als hij vol pijn terug loopt komt hij een man tegen, die wel uit een andere tijd gekomen lijkt. De gezichtsuitdrukking op het gezicht van die man valt hem op. Alsof hij in een emotionele spiegel kijkt.

Een bijzonder boek, waar het landschap een hoofdrol speelt.

In dat landschap ga ik zijn, volgende week.

En mee, want bijna alle boeken van Alan Garner spelen zich in deze streek af. (Hier schreef ik eerder over Alan Garner)

Meer informatie over Thursbitch, en foto’s

 

En dit is hem, de Vallei:

Ik ga straks fietsen naar mijn werk.

27 kilometer heen en 27 kilometer terug.

Ik doe over die 27 kilometer nu 1 uur en 20 minuten.

Gisteren uitgeprobeerd en dat viel best mee. De heenweg ging zo lekker dat ik bang werd voor de terugweg. Maar ook dat viel erg mee.

Nu weet ik niet of ik dat vol houd. Zeker niet als het straks donker en koud is.

Maar het lijkt me kicken als het lukt. Ik voelde me gisteren heel gezond.

Misschien ga ik een elektrische fiets kopen, om ook bij verkeerde wind te kunnen blijven fietsen.

Er werd hard gewerkt in Driel trouwens. Het wordt een prachtige school.

 

En een heel ruim schoolplein met uitzicht op de dijk!

 

 

PS Dit zijn mijn kneuterblogjes. Ik twijfel altijd erg of ik wel moet bloggen over de huis tuin en keuken dingetjes, maar ik vind ze bij anderen wel leuk, dus waarom niet?

Bloguitdaging: schrijven over waarde. In het kader van het Zakelijk Festival.

(zie hier voor meer uitleg)

Om te starten wat leesmateriaal.

Ik ga op deze pagina zo veel mogelijk ook alle blogs van de #MNL15bloggers verzamelen.

Wie begrijpt hoe ons geld werkt, komt morgen in opstand.

Artikel van de Correspondent, met een verhaal over het bizarre geldsysteem van de bewoners van het kleine eiland Yap. Bizarder dan ons geldsysteem??

Wie betaalt de verbinder?

Interview met Jan Hof.

Die opstartfase is moeilijk in geld uit te drukken. Stel, ik verbind jou aan een koploper en jullie gaan samen projecten doen die geld opleveren. Wat heb ik daar dan aan verdiend?

De verbinder wordt altijd betaald

Een antwoord van Annet Dölle.

dan gaat het hélemaal mis. Niet een beetje mis – maar echt faliekant, over-de-top, helemaal, verkeerd mis.

Waarom? Omdat je dan verbindt vanuit een voor-waarde, in plaats vanuit een persoonlijke over-waarde. En, het bovendien dan ook niet meer in de categorie ‘geven’ valt, maar in eentje die ‘ruilen’ heet.

Verbinden, vertrouwen, waarde en overwaarde, overvloed

Een reactie van Linda Commandeur op bovenstaande twee blogs.

Wat maakt dat ik me zowel in de woorden van Jan als Annette herken en tegelijkertijd voel dat ik ergens partij moet kiezen? Twee puzzelstukjes.

 

Gratis is waardeloos

Een stuk van schrijver, spreker en waanzinnige plannenmaker Marcel van Driel.

Maar op de een of andere manier is gratis synoniem aan: onbelangrijk

 

 

5 dingen die ik geleerd heb over zzp’er zijn

En, heel erg vers, een stuk van Elja, waar ze ook schrijft over hoe ze haar prijs bepaalt.

Je uurtarief als ZZP-er vaststellen duurt even. Het gaat met vallen en opstaan. Hoe langer je bezig bent, hoe beter het gaat voelen en hoe beter het klopt.

 

Wat ben ik waard?

Diverse blogs geschreven voor de kommaarop uitdaging met als centrale vraag “Wat ben ik waard? ”

Want ja, het is crisis, dus is er weinig geld, maar wel veel talent beschikbaar. Kortom, het ‘budget’ is gratis. Maar wel volop portfolio en PR mogelijkheden, nieuwe contacten opdoen, geen ‘gat’ in je cv en wie weet wat voor onverwachte kansen zich langs deze weg voordoen… Dus pakken, zo’n kans?…..

 

Waarom eigenwaarde van invloed is op bieden van waarde.

Mijn eigen antwoord op de vraag die ik stelde in mijn vlog in de #kommaarop link van hierboven.
Hoe ik die eigenwaarde vond.

En omdat ik helemaal geen antwoord had op die vraag wat ik waard was.

Nu weet ik dat ik dat antwoord pas kan vinden als ik mag spelen. En dat kan alleen als ik geen rekeningen hoef te sturen.

 

De Waarde van gratis

Blog van Sandra Barth. “Omdat we met zijn allen vinden dat het anders moet, maar nog niet helemaal weten hoe. In dit blog zal ik mijn mijmeringen rond waarde met je delen.” Deel 1 van 3

Wat is het dat we maar verwachten dat dingen (vrijwel) gratis zijn? Ik geef toe, er is veel gratis tegenwoordig. Je kunt gratis je social media gebruiken, je kunt gratis gebruik maken van Mailchimp, WordPress en dat soort software. Je kunt zelfs gratis lunchen bij Seats2meet. Maar betekent het daardoor dat het minder waard is? Worden we daardoor minder bereid om voor dingen te betalen?

 

 

Als je mee wil bloggen, welkom!

Schrijf je blog. Plaats een link naar het festival in je blog, en deel je blog met de hashtag #mnl15bloggers.

Vanaf 15 augustus gaan we inventariseren wie er live gaat bloggen op het festival zelf (24 september in Amersfoort)

En in deze facebookgroep kun je kletsen met de andere bloggers.

 

Lieve medebloggers,

Ik heb een idee.

Met zijn allen bloggen in de aanloop op het Zakelijk Festival MNL15, en natuurlijk live op het festival zelf.

Het is de derde keer dat dit festival gehouden wordt.

De eerste keer volgde ik de interviews op de live stream, want ik wilde Marcel van Driel horen (video hier), want ik was bezig met een waanzinnig plan, waar ik wel heel veel tijd voor had, maar helemaal geen geld.

De tweede keer deed ik voor de eerste keer zelf mee. (video hier)

En deze derde keer doe ik dus voor de tweede keer mee.

Ik was bij de voorbereidingen, en wat me op viel was dat deze groep mensen het anders wil doen dan anders.

Dat zit zo.

De vorige sessies werkten met waardebepaling achteraf.

En dat werkt niet.

Tenminste niet zoals we het zouden willen. Waardebepaling achteraf is voor veel mensen gewoon lekker gratis.

(Daarom is het festival nu 12,50, gewoon om de kosten te kunnen dekken, Herman Dummer hoeft van mij niet nog een keer uit zijn eigen zak te putten om een mooi festival neer te zetten)

We zitten te veel gevangen in het consumeren, in oude opvattingen over waarde.

We (ja ik zeg we, want het idee van het festival is dat je het samen bouwt), willen waarde creëren, daar op die 24 september in Amersfoort. En liefst ook al in de aanloop daar naar toe.

Mijn idee is dus dat we met zijn allen gaan bloggen over waarde.

Ik heb daar zelf nog al wat vragen bij. Ik vind bijvoorbeeld dat onze economie radicaal anders moet. Onze economische groei heeft de boel stuk gemaakt. Groeien is mooi, maar dan wel graag een andere kant op.

Niet meer spullen, maar meer leven.

Niet geld verdienen, maar waarde toevoegen, en waarde terug krijgen (en dat mag best in geld)

Nou ja, daar is volgens mij van alles over te zeggen.

En het lijkt me leuk als we op die 24 september dan met zijn allen vanuit Amersfoort live gaan bloggen. Interviews houden, en ter plekke hele gave content maken. Onze eigen letterperiscoop.

En als opwarmer een bloggolf onder de hasthags #MNL15bloggers

Dat plan.

Ik ga met de organisatie in overleg om een ruimte te regelen de 24e in het middelpunt van Nederland.

Doe je mee?

Ideeën welkom.

Dit is de link naar de facebookgroep om te overleggen